เรียกพี่สาวก็ต้องให้คุณขึ้นมา

ไม่ปิดบังเด็ดขาด เมื่อนึกย้อนกลับไป นั่นคือเมื่อสามปีก่อน จำเวลาที่แน่นอนไม่ได้ น่าจะเป็นบ่ายวันเสาร์ พ่อแม่ของเธอไม่อยู่บ้าน ในบ้านของเธอก็มีแค่เราสองคน… ห้องนอนของเธอมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ทำให้คนที่สูดดมรู้สึกเหมือนลอยไปตามกลิ่น นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเข้าห้องสาว ๆ จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะรู้สึกทั้งอยากรู้อยากเห็นและตื่นเต้น จึงพยายามปกปิดอย่างที่สุด ไม่อยากให้เธอเห็น ฉันพยายามนั่งอยู่ข้าง ๆ เธออย่างเป็นธรรมชาติ ฝ่ามือเริ่มเต็มไปด้วยเหงื่อ “คุณอยากลองจริง ๆ ใช่ไหม?” เธอยิ้มเบา ๆ อย่างอ่อนโยน ท่าทางสบาย ๆ ทำให้ฉันประหลาดใจ “อืม” ฉันรู้สึกตัวเหมือนคนโง่ “คุณเหมือนจะตื่นเต้นนิดหน่อย ฮ่าฮ่า…” “ไม่มี!!!” ฉันโกรธอย่างอับอายเหมือนถูกมองทะลุ “คุณไม่เคยลองมาก่อนเหรอ?” เธอยิ้มเบา ๆ อีกครั้ง “เคย” ฉันจำใจต้องยอมรับ ฉันพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์ “คุณเรียกฉันว่า ‘พี่สาว' ฉันจะให้คุณลอง” นั่นทำให้ฉันนึกถึงตอนเด็ก ๆ พี่สาวโง่ ๆ คนหนึ่งที่มักใช้ลูกกวาดลูบเล่นฉันในสวน ฉันพยายามอดกลั้นไม่ให้อารมณ์ปะทุ หลังจากต่อสู้ทางความคิดสามวินาที ฉันยอมแพ้ ฉันเป็นคนที่ยับยั้งความยั่วยวลไม่ได้ “พี่สาว” เสียงเบาจนฉันกลัวว่าเธอจะไม่ได้ยิน “ดีจ้า มาเถอะ” เธอยิ้มเป็นครั้งที่สามฉันดีใจเหมือนนักโทษที่ได้รับคำสั่งปล่อยตัว ต้องบอกว่า ฉันพุ่งเข้าไปจับ… “อย่าเพิ่ง…ไม่ใช่แบบนั้น…เบา ๆ …” นี่เป็นครั้งแรกของฉัน ปั่นป่วนครึ่งวันก็ไม่ถูกวิธี รู้สึกใจร้อน……………….. ในที่สุด เธอทนไม่ได้ จับเมาส์จากมือฉันกลับมาแล้วเริ่มสอนฉันตั้งแต่ต้น วิธีโทรออก, วิธีเปิดเบราว์เซอร์, วิธีพิมพ์เว็บไซท์… สิบ นาทีต่อมา ฉันก็เรียนทั้งหมดเสร็จ นี่คือความทรงจำที่เจ็บปวดครั้งแรกของฉันกับการใช้อินเทอร์เน็ต ฮ่า ฮ่า คิดไปไกลแล้ว? เผชิญกำแพง