[บทกวี] คนที่เขียนบทกวีไม่ได้

翻開舊時的回憶相冊,十八頁的紙上寫滿了書籍的名字。看遍了柔情纏綿的催淚言情,讀遍了驚心動魄的恐怖小說,探遍了迷霧重重的懸疑偵探……卻從不曾品過散文。

สาม月ฤดูใบไม้ผลิแผ่วเบา ฉันยืนพิงหน้าต่างคนเดียว พลิกเปิดรวมบทความ ชุดหนึ่ง ไม่มีคำพูดหรูหรา ไม่มีเรื่องราวซับซ้อน ขาดความซับซ้อน แต่เพิ่มความประณีต ขาดแผนการ แต่เพิ่มความเป็นธรรมชาติ ขาดการแต่งหน้าเข้ม แต่เพิ่มความเรียบง่าย…

แสงฤดูใบไม้ผลิอ่อนโยนและสงบจางลงมาบนร่างกายของฉัน ลมพัดกลิ่นอ่อน ๆ เข้ามาในหน้าต่าง เหมือนมืออุ่น ๆ ลูบไล้เส้นผมฉัน กระตุ้นความคิดถึง ฉากสงบเงียบนี้ จะไม่ใช่บทความนิพนธ์ที่สดชื่นได้อย่างไร?
เพียงแต่ ฉันไม่สามารถเขียนได้
ฉันก็เป็นคนหนึ่งที่เขียนบทความนิพนธ์ไม่ได้

ฉันเขียนนิยายรักได้ เพราะมันกระตุ้นความรู้สึกของวัยเยาว์ พูดถึงความรักลึกซึ้ง; เขียนวูเซียวได้ เพราะในใจทุกคนมีความฝันเกี่ยวกับโลกยุทธภพ ฉันก็ฝันจะเป็นยอดยุทธ แก้แค้นปราบคนชั่ว พอใจในโลกยุทธภพ; เขียนนิยายสยองขวัญได้ เพราะในใจทุกคนมีผี ฉันไม่ได้นำมันออกมาให้คนอื่นเป็นอันตราย แต่ใส่มันลงในตัวอักษร วาดภาพที่น่าตื่นเต้น… แต่บทความนิพนธ์ ฉันเขียนไม่ได้…

เป็นเพราะเหตุใดกัน?

ฉันค่อย ๆ ปิดหนังสือ ลุกขึ้นอย่างช้า ๆ มองออกไปนอกหน้าต่าง พีชปฐมฤดูใบไม้ผลิยิ้มให้ฉันในสายลม ลมพัด กลีบดอกพีชร่วงลงเต็มสวน ไม่มีจุดหมาย ไม่หาความกลับ กลีบที่ร่วงไม่ได้เป็นของไร้ค่า กลายเป็นปุ๋ยปกป้องดอกไม้

ฉันตระหนักขึ้นทันที สำหรับฉัน บางทีการปล่อยให้ใจเป็นไปตามธรรมชาติเพียงเล็กน้อย อาจสามารถเขียนบทความนิพนธ์ได้! เหมือนกับกลีบที่ร่วง ไม่สนลมพัดไปที่ไหน เพราะมันจะกลับสู่ดินอยู่ดี

รูปอาจกระจัดกระจาย แต่จิตวิญญาณไม่กระจัดกระจาย บางทีฉันอาจไม่สามารถเข้าใจอย่างแท้จริง แต่ฉันรู้ว่าฉันจะมีที่สำหรับบทความนิพนธ์ของฉัน
เพราะฉันจะได้ผ่านจาก "昨夜西风凋碧树。独上西楼, 望尽天涯路." ถึง "衣带渐宽终不悔,为伊消得人憔悴" และสุดท้าย "众里寻他千百度, 蓦然回首, 那人却在, 灯火阑珊处." ในสามระดับขั้น

นอกหน้าต่าง ดอกพีชยังคงยิ้มรับสายลม; ในบ้าน คนเดียว ฉันเริ่มยิ้มกับบทความนิพนธ์