ใบไผ่เหมือนมรกต,
เมฆขาวเหมือนดอกไม้,
ฉันเหมือนคนหลงใหลเมาใจ.
เรื่องราวค่อยๆ ถอยหลัง,
เนื้อเรื่องเริ่มเหี่ยวเฉา,
ใบหน้าของเธอเปลี่ยนไปทั้งหมด.
ผีเสื้อเข้าสู่การหลับใหล,
ความทรงจำตามมาด้วยความเสียใจ,
อดีตเต็มไปด้วยความแค้น.
ฟ้าเริ่มมืดสนิท,
ถ้าเธอยังไม่กลับ,
ฉันจะบินคู่กับใคร?
ใจคลุมด้วยฝุ่น, ภาพถูกทำให้สกปรก,
ใครทำให้ใครสกปรก?
ความอ่อนแอคือชื่อแท้จริงที่สุด,
ลอกออกไปมากเกินไปของความปลอม.
ฉันเรียกเธอกลับมา,
ทางเหนือของความคิดถึง,
เธอสำลักน้ำตา.
ทะเลสาบลึก,
กลบล้ำค่าทั้งหมด,
ความหรูหราฝังอยู่ในความเศร้า.
ฉันเรียกเธอกลับมา,
ทางเหนือของความสิ้นหวัง,
เธอกำลังตามหาอยู่หรือไม่?
กาลเวลาไม่ละอาย,
ฤดูใบไม้ผลิและใบไม้ร่วงเป็นเพื่อน,
แก้วตก, ยังโบกมือ.
ลมใบไม้ร่วงพัดมาอีกครั้ง,
พลิกกลับรสขม,
น้ำค้างบนเมเปิ้ลย้อมความทรุดโทรม.
เธอกลับมาช้าอย่างสง่างาม,
สวยงามเหมือนกุหลาบ,
ฉันยิ้มและน้ำตาไหล.
ลืมตาเพื่อขับไล่ความเมา,
หมู่บ้านเล็กถูกปกคลุมด้วยแสงสุดท้าย,
ลมพัดเสื้อผ้ากระจาย.
การรอคอยเหนื่อยล้ามากเกินไป,
คลื่นสีฟ้าสะท้อนความงดงาม,
ริมสระหยกคู่กัน.
ใจคลุมด้วยฝุ่น, ภาพถูกทำให้สกปรก,
ใครทำให้ใครสกปรก?
ความอ่อนแอคือชื่อแท้จริงที่สุด,
ลอกออกไปมากเกินไปของความปลอม.
ฉันเรียกเธอกลับมา,
ทางเหนือของความคิดถึง,
เธอสำลักน้ำตา.
ทะเลสาบลึก,
กลบล้ำค่าทั้งหมด,
ความหรูหราฝังอยู่ในความเศร้า.
ฉันเรียกเธอกลับมา,
ทางเหนือของความสิ้นหวัง,
เธอกำลังตามหาอยู่หรือไม่?
กาลเวลาไม่ละอาย,
ฤดูใบไม้ผลิและใบไม้ร่วงเป็นเพื่อน,
แก้วตก, ยังโบกมือ……
