《บทกวีฉือเป้ย》 (เติมคำจากลานถิงซู)

ล่องเรือที่ฉี่บี้ ลองแต่งบทกวีล่องลอยตามสายน้ำ พายไม้โบกเบาๆ ชำระให้สีเขียวอวบอัดและสีแดงลีบเล็ก ลมพัดเศร้า คนไกลทุกข์ร้อนหายไป แล้วแสดงรอยยิ้มยามพลบค่ำ ยังไม่แก่หัวแล้ว ทำไมต้องวุ่นวายใจอยู่เสมอ เสียงคลื่นไหลเอื่อย สนทนาและหัวเราะพร้อมสลับแก้วเหล้า แสงจันทร์สว่างและดับ เส้นทางชีวิตยาวไกล เจ้าสบายดีไหม? ความฝันที่เซี่ยงเกอสิ้นสุด ตื่นขึ้นมาเห็นคนงมงายแสวงชื่อเสียงและผลประโยชน์เหมือนแมลงวันไล่กลิ่นเหม็น ส่วนข้าพเจ้าเป็นผีเสื้อสีขาว นอนแล้วกลายเป็นจวงโจว เขียนด้วยพู่กันบ้าคลั่ง แต่งกวีหลังวูไถ ปลายพู่กันยังไม่หยุด แต่คร่ำครวญว่าความคิดถึงซูบผอม จันทร์เต็มดวงที่หวงโจว ยืนที่หัวเรือสะท้อนผมขาว คลื่นน้ำเหมือนหิมะ หัวเราะทางธรรมชาติสร้างความงาม ลมเย็นอ่อนโยน ราวกับมือแดงอ่อนของคนรัก พูดล้อเล่นไร้สาระ เทน้ำเต็มแก้วเหล้าฮวงถิง ฟลุตเศร้า เงี่ยงมือปรับเป็นเมโลดี้เหมือนลมพัดพลิ้วต้นหลิว เคาะถ้วยเบาๆ จังหวะไม่เคยเข้ากัน เดินทางกลับไปยังเมืองเก่า หัวเราะช่างรักแต่ไม่อาย ผมหงอกเร็ว เทเหล้าไปรับแสงจันทร์ยังไม่พอ น้ำไหลไปทางตะวันออก ยาวต่อเนื่อง ดันกลับไปจนหินทรายลดลง หินทรายเร่งให้ฉันพลาดการพบกัน เขียนด้วยพู่กันบ้าคลั่ง แต่งกวีหลังวูไถ ปลายพู่กันยังไม่หยุด คร่ำครวญว่าความคิดถึงซูบผอม จันทร์เต็มดวงที่หวงโจว ยืนที่หัวเรือสะท้อนผมขาว คลื่นน้ำเหมือนหิมะ หัวเราะทางธรรมชาติสร้างความงาม เขียนด้วยพู่กันบ้าคลั่ง แต่งกวีหลังวูไถ นกเขียวส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว บินกลับมาพร้อมพาเอาความเศร้าไปคืน กลางคืนยาวนาน ข้าพเจ้าร้อยบทกวีรอเจ้ามารับ ชาเล็กเหล้าเบา ดื่มแล้วกลายร่างเป็นนกนางนวล