6. กระต่ายน้อยทํางานหนักเพื่อช่วยหมีน้อยขายคุกกี้ และไม่นานก็เก็บเงินเพิ่มเพื่อซื้อร้านขนมใหม่ครั้งนี้แม่ของกระต่ายเตือนเขาซ้ําๆ ว่า 'ลูกควรให้ลูกกวาดช้าๆ ไม่งั้นจะไม่หวานในภายหลัง'กระต่ายน้อยยังคงเห็นด้วย แต่ในใจคิดถึงความดีใจของหมีน้อยที่ได้รับร้านขนมเธอรู้แค่ว่าหมีน้อยทํางานล่วงเวลาอีกครั้ง โดยไม่รู้ว่าคุกกี้รูปเป็ดของเขากําลังจะถูกอบ
7. เมื่อกระต่ายน้อยกลับบ้าน เธอเห็นคุกกี้เป็ดที่ซ่อนไว้อย่างลับๆ เธอไม่ได้ขออะไรมาก แค่วิ่งกลับบ้านและร้องไห้กับแม่เธอสะอื้นและบอกแม่กระต่ายว่า 'หมีน้อยชอบขนมมากที่สุด และในที่สุดฉันจะให้บ้านลูกกวาดกับเขา ทําไมเขาถึงอยากทิ้งฉัน?' แม่กระต่ายหัวเราะ ลูบหัวกระต่ายน้อย แล้วพูดว่า 'ถ้าเขาไม่รักเธออีกต่อไป ขนมของเธอก็จะไม่หวาน'
8 กระต่ายน้อยยังไม่เข้าใจ จึงต้องย้ายร้านขนมไปที่ไกลขึ้นเจ้าเป็ดน้อยไม่ใช่คนใจอ่อน ไม่รู้ยังไงเธอถึงรู้เรื่องร้านขนมหวานวันหนึ่งหลังอาหารเย็น เธอแซวหมีน้อยว่า 'โอ้ เธอไม่รู้หรอก แต่กระต่ายขาวบริสุทธิ์ที่สุดในใจเธอแอบใช้เงินที่ขายคุกกี้ซื้อของดีๆ ให้ตัวเอง'ไม่นานหลังจากนั้น กระต่ายน้อยก็ได้รับจดหมายจากหมีน้อย
9. จดหมายมีเพียงไม่กี่ประโยคสั้น ๆ บอกว่าหลังจากกระต่ายน้อยจากไป ธุรกิจร้านคุกกี้ก็แย่ลง และเงินนั้นมาจากการขายคุกกี้เธอหวังว่ากระต่ายน้อยจะคืนร้านขนมให้เขา หลังจากอ่านจดหมาย ดวงตาของกระต่ายน้อยก็เปลี่ยนเป็นสีพีชด้วยน้ําตาเธอนึกถึงคําพูดของแม่และส่งร้านให้เจ้าหมีน้อยแม่ของกระต่ายบอกว่ากระต่ายน้อยมีจิตใจเต็มไปด้วยกุยช่ายที่ดึงดูดใจเฉียน เธอกล่าวว่า "แม่ จริงๆ แล้วความหวานนั้นหวาน แต่ชีวิตมันขมเกินไป"\10. ต่อมา กระต่ายน้อยขาวรักคนอื่นๆ อีกไม่กี่คน แต่ทุกอย่างจบลงอย่างไร้ร่องรอยกระต่ายน้อยที่ไม่รู้เรื่องนี้ เมื่อเธอชอบใครสักคน จะปฏิบัติต่อเขาอย่างดี อยากมอบทุกอย่างให้เขาเธอคิดว่าความรักแบบนี้จะยืนยาวกว่าได้น่าเสียดายที่ตอนนั้น กระต่ายน้อยยังไม่เข้าใจว่าสิ่งใดที่ลึกพอก็คือมีด(โปรดติดตามตอนต่อไป...))
