สลับ
ทุกครั้งที่ฉันกอดเซียวโอวไว้ในอ้อมแขน การได้เห็นเธอหายใจเงียบ ๆ ในอ้อมแขนของฉันเป็นความรู้สึกอบอุ่นและอารมณ์ที่ไม่เคยมีมาก่อน
เมื่อฉันปล่อยใจตามใจตัวเองอย่างเต็มที่ ฉันก็ตามใจเซียวโอวในแบบที่ทําให้ฉันประหลาดใจ รู้สึกสงสารบาดแผลเล็กๆ ของเธอและโทษเตียงเหล็กในหอพักโรงเรียน—เธอนอนงีบในห้องพักเพราะเตียงเหล็กนั้นมักจะทําให้เอวเธอช้ํา ฉันจึงโทษเธอเล็กน้อยที่ไม่ดูแลตัวเอง และในวินาทีถัดมา ฉันก็สาปแช่งโรงเรียนของพวกเขาอย่างรุนแรง
เซียวโอวหัวเราะและพูดว่าฉันยังเป็นเด็กจริงๆ
ช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของฉันแม้แต่ตอนนี้ เมื่อฉันคิดถึงมัน มันก็เป็นความสุขที่ปนเปื้อนโศกเศร้า
เมื่อเซียวโอวออกจากโรงเรียนและเห็นฉัน เธอตกใจจริงๆ แต่ฉันทั้งประหลาดใจและดีใจในเวลาเดียวกัน"ทําไมคุณถึงมาที่นี่?!""ฉันไปรับแฟนสาวที่โรงเรียนไม่ได้เหรอ?"ฉันตามรถไปโดยแกล้งทําเป็นสุภาพบุรุษ แล้วเปิดประตูให้เธอ
เป็นเวลาเลิกเรียน นักเรียนมีจํานวนมากเหมือนผึ้งที่ปล่อยออกมาเสี่ยวโอวกลายเป็นจุดสนใจอย่างรวดเร็วสีหน้าของเธอภูมิใจอย่างควบคุมไม่ได้ และฉันก็ภูมิใจเช่นกัน"จริงๆ แล้ว ฉันอยากเห็นเตียงโลหะในหอพักของคุณ—เตียงห่วยมาก"แกล้งทําเป็นจริงจัง พร้อมรอยยิ้มในดวงตาและน้ําเสียงไม่พอใจ แต่จริงๆ แล้วดูเอ็นดู แต่ฉันโกรธมากที่เตียงเหล็กในหอพักของเซียวโอวทําเอวของเด็กผู้หญิงพัง—รอยฟกช้ําใหญ่และเข้มมาก แค่เห็นก็รู้สึกใจสลายฉันมักเห็นเซียวโออยู่ในบ้าน กําลังถูแผลที่เอวด้วยเหล้าฉันบอกว่าอยากช่วย แต่เธอบอกว่าฉันแข็งแรงเกินไปและกลัวความเจ็บปวดเลยไม่ได้ถามอะไรต่อ"ไปหาแม่ด้วยกันเถอะ"เธอเสนอขึ้นมาอย่างกะทันหัน และฉันก็ตอบตกลงอย่างเต็มใจ
ตอนที่เราผ่านห้าง ฉันบอกว่าฉันต้องไปเข้าห้องน้ําเห็นว่าฉันกังวลมาก เซียวโอวพูดว่า "ทําไมไม่ไป ** มอลล์แล้วไปห้องน้ําล่ะ?"เธอบอกว่าจะรอฉันในรถ
สิบห้านาทีต่อมา ฉันกลับขึ้นรถมีแหวนเพชรอยู่ในกระเป๋า
ขณะขับรถ อารมณ์ของฉันชัดเจนเหมือนท้องฟ้ากรีกเมื่อแสงแดดอุ่นส่องผ่านหน้าต่าง ฉันเหลือบมองเซียวโอวข้างๆ;ความสุขก็ปรากฏบนใบหน้าหนุ่มสาวของเธออย่างจาง ๆอาจเป็นเพราะหัวใจของฉัน แต่ฉันมักจะรู้สึกถึงกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ในกระเป๋าเสมอมันทําให้หัวใจฉันสงบลงหลังจากเร่ร่อนมาสามสิบปี ทําให้ฉันรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งอย่างมั่นคงตอนทานอาหารเย็น ฉันอยากให้เซียวโอวสัญญาที่ส่องประกาย เป็นคํายืนยันที่ยอดเยี่ยมกับแม่ของเธอ!ให้ตัวเองด้วย ภรรยาที่สวยที่สุดคนหนึ่ง
“ทำไมคุณถึงหัวเราะอยู่ตลอด?” เซี่ยโอวถามฉัน
ฉันรู้สึกอายขึ้นมาทันที เพราะฉันไม่เหมือนเซี่ยโอวที่สามารถซ่อนความในใจได้ดี ทุกอย่างฉันแสดงออกทางหน้าได้หมด เซี่ยโอวเห็นฉันยิ้มโง่ๆ
“โอ้ ไม่มีอะไรหรอก” ฉันพูด เพื่อไม่ให้เธอสงสัย ฉันเพิ่มขึ้นอีกประโยคว่า “ฉันตอนนี้เป็นตัวแทนจำหน่ายหลักของภาคตะวันตกเฉียงใต้แล้ว”
ความหมาย: สามีคุณมีอนาคตสดใส
เซี่ยโอวไม่ได้พูดอะไร เธอไม่เคยชอบถามเรื่องงานของฉัน และฉันก็ไม่จำเป็นต้องให้เธอวุ่นวายใจ เธอเริ่มมองออกไปนอกหน้าต่าง รถยังคงวิ่งอยู่ เราอยู่ด้วยกันสองปีแล้ว แต่ฉันไม่สามารถเข้าใจใจเธอได้ทั้งหมด: ตอนนี้เธอมีความสุข ตอนนี้หดหู่
กลับถึงบ้าน เซี่ยโอวก็เข้ากอดแม่อย่างเป็นธรรมชาติ จากนั้นแม่ก็ยิ้มอย่างร่าเริงเข้าไปทำอาหารในครัว
ฉันเริ่มประหม่าอีกครั้งและในใจเตรียมคำพูดที่จะขอแต่งงาน
ทันใดนั้นได้ยินเสียง "ปัง——" ในครัว เป็นเสียงชามตกลงพื้นอย่างแหลมคม จากนั้นก็รู้สึกว่ามีสิ่งหนักล้มลง
ฉันกับเซี่ยโอววิ่งเข้าครัวเกือบพร้อมกัน เห็นแม่ล้มลงไปแล้วหมดสติ
“แม่…แม่!!” เซี่ยโอววิ่งไปด้วยความตื่นตระหนก รีบอยากจะยกศีรษะแม่
“อย่าเคลื่อนไหว! น่าจะเป็นเลือดออกในสมอง!” ฉันรู้ว่าฉันต้องใจเย็นกว่าเซี่ยโอว เพราะเลือดออกในสมองมีอัตราการเสียชีวิตสูงมาก
“คุณไปโทรเรียกรถพยาบาลก่อน!” ฉันสั่งเซี่ยโอว เธอรีบวิ่งออกไป หน้าตาตื่นตระหนก
ที่จริงตอนนั้นฉันก็เริ่มตื่นตระหนกเหมือนกัน ในใจฉันท่องว่า: เหอ เหนียนบิน ใจเย็น!! ฉันเรียกให้เซี่ยโอวที่โทรไปแล้วรีบกลับมา ค่อยๆ วางร่างแม่ให้เรียบและเอาศีรษะแม่เอนไปด้านข้างเพื่อให้หายใจสะดวก จากนั้นรีบถอดเสื้อแม่และสั่งเซี่ยโอวไปเปิดหน้าต่างทั้งหมด จากนั้นสั่งให้เซี่ยโอวนำผ้าขนหนูชุบน้ำเย็น
ทันใดนั้นฉันโดยไม่ได้ตั้งใจเห็นเอวแม่ที่หมดสติอยู่บนพื้น—มีรอยฟกช้ำสีเขียวอมน้ำเงิน เหมือนกับของเซี่ยโอว ฉันคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จนลืมสิ่งที่มือกำลังทำอยู่
“แล้วต่อไปล่ะ? แล้วต่อไปล่ะ?” เซี่ยโอวมองฉันด้วยความไร้ทางออก เสียงสั่น เธอคงคิดว่าฉันเป็นเส้นทางชีวิตเดียวของเธอ ฉันเห็นน้ำตาไหลพรากๆ มันเตือนฉันว่าเวลามีจำกัด
“เอาผ้าขนหนูปิดที่หน้าผากแม่””ฉันสั่ง\ ผ่านไปประมาณ 5 นาที ก็ได้ยินเสียงกรนแรงของแม่ ฉันเริ่มรู้สึกไร้ความช่วยเหลือขึ้นมาด้วย ฉันนึกถึงเหตุการณ์เมื่อ 6 ปีก่อนที่แม่ฉันมีเลือดออกในสมอง ซึ่งหลังจากเสียงกรนไม่กี่วินาที เธอก็หยุดหายใจ ฉันต้องทำทุกอย่างเพื่อช่วยชีวิตแม่ที่น่าสงสารคนนี้ แต่ตอนที่เห็นรอยช้ำบนตัวเธอ สมองของฉันก็ว่างเปล่าหมด\ พยายามรวบรวมใจ เรียกเสี่ยวโอยให้เอาผ้าเช็ดหน้ามา\ “เอาแบบแห้งหรือแบบเปียก?” เธอถามด้วยความกังวล\ “แก*** เป็นหมูเหรอ! แบบเปียกจะทำยังไงละ แน่นอนต้องแบบแห้ง!” ฉันโกรธมากกับความทื่อของเธอและด่าด้วยเสียงดัง หลังจากเสี่ยวโอยงงไปวินาทีหนึ่ง เธอก็วิ่งเข้าห้อง\ “เร็วเข้า! ไอ้เวรเอ๊ย แกยังแต่งหน้าทำไม?” ฉันอดไม่ได้ที่จะด่าอีกรอบ\ รับผ้าเช็ดหน้าที่เสี่ยวโอยส่งมาอย่างสั่นเครือ ฉันรีบเปิดปากแม่ออก ลิ้นของเธอเริ่มตกลงมา ฉันรีบเอาผ้าเช็ดหน้าปิดลิ้นแล้วดึงออกอย่างเบาๆ\ ……\ ไอ้รถพยาบาลนรกนั่นก็มาถึงอีก 10 นาทีต่อมา เสี่ยวโอยร้องไห้วิ่งตามเจ้าหน้าที่พยาบาลไปโรงพยาบาล\ ประมาณ 10 นาทีต่อมาได้รับข่าวร้าย——แม่เสียชีวิตแล้ว\ ฉันทรุดลงกับพื้นทันที\ ฉันนึกถึงแม่ที่เสียชีวิตจากเลือดออกในสมอง แล้วก็นึกถึงแม่ของเสี่ยวโอย พวกเธอซ้อนทับกัน\ “แม่——” ฉันรู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก คนที่รักฉันทั้งหมด\ ความทรงจำในวัยเด็กผุดขึ้นมาในสมองอย่างรวดเร็ว\ ตอนนั้นบ้านมีเด็ก 3 คน ฉันเป็นคนเล็กสุด แม่รักฉันมาก เวลาทำอาหารก็มักดึงฉันมาอยู่ข้างๆ เตรียมอาหารเสร็จ ฉันมักจะใช้มือหยิบกิน แม่ก็จะตบหัวฉันและด่าว่าเป็นแมวขโมยอาหาร\ แค่ตบแรงไม่มาก แค่คำด่าก็มีเสียงหัวเราะแฝง\ ฉันยังนึกถึงแม่ของเสี่ยวโอย ที่มักจะเลือกอาหารที่ดีที่สุดให้ฉันและใช้เสียงเข้มสั่งให้ฉันกิน\ แค่ความเข้มงวดก็เต็มไปด้วยความรักอย่างล้นเหลือ\ ความเจ็บปวดมหาศาลทำให้ฉันลืมแหวนและรอยช้ำที่เอวไปชั่วขณะ\ ผ่านไปไม่กี่วันฉันถึงเจอเสี่ยวโอยที่หน้าประตูโรงเรียน เธอเหนื่อยล้าเหมือนฟางตากแห้ง ดวงตาไม่มีประกายใด ๆ มองฉันอย่างว่างเปล่า\ “เสี่ยวโอย……” ฉันเรียกเบา ๆ ความเศร้าเหมือนก้อนหินกลิ้งลงจากยอดเขา ฉันทนไม่ไหวแล้ว “กลับไปบ้านกับฉันเถอะ และฉันก็อยู่ตรงนี้นะ”\ จับมือเธอ เดินเคียงข้างกันโดยไม่มีคำพูดใด ๆ.....
