ตอนแรก หลังจากสูญเสียแม่ เซี่ยโอวก็คิดลบมาก ไม่แสดงออกอะไรเลย เก็บความเศร้าไว้ข้างในเธอพูดน้อยลงกว่าเดิม มักจะนั่งคนเดียวหรืออยู่ในห้องนอนเขียนอะไรสักอย่างฉันเป็นห่วงเธอ แต่ก็ไม่โทษเธอแหวนเพชรถูกเก็บไว้ในลิ้นชักฉันไม่เคยให้เธอ รอให้เธอฟื้นตัวเซี่ยโอวกลัวมากที่จะเสียฉันไปเธอเคยมีแม่ และตอนนี้ฉันเป็นที่พึ่งเดียวของเธอทุกคืน เธอไม่ลูบฉันอย่างอ่อนโยนอีกต่อไป แต่ขดตัวอยู่ในอ้อมแขนฉันเหมือนลูกแมว มือของเธอกอดเอวฉันแน่นเธอนอนไม่หลับเป็นเวลานานระยะเวลาสองปีในฐานะเมียน้อยหมดลงแล้ว ฉันไม่ให้เงินเธอทุกเดือนอีกต่อไปแทนที่จะเป็นเช่นนั้น ฉันจึงมอบบัตรธนาคารทั้งหมดให้เธอเก็บไว้เราใช้ชีวิตเหมือนคู่รักปกติ ฉันไม่เคยจินตนาการเลยว่าคนรักของฉันจะมีขึ้นมีลงขนาดนี้;ฉันชื่นชมชีวิตที่สงบและมีความสุขจะพูดได้ว่าฉันพอใจและมีความสุขวันหนึ่ง ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอดีขึ้นอย่างกะทันหัน แก้มแดง และสามารถยิ้มอย่างลึกลับและหวานไปนอกหน้าต่างได้ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ฉันดีใจจริงๆ ที่เธอตื่นขึ้น"เธอหัวเราะอะไร ทําตัวเหมือนคนโง่ตัวน้อย?"ฉันถามเธอ และแปลกที่มันทําให้เธอรู้สึกดีขึ้นทันที"ฉันจะไม่บอกเธอ!"พูดจบ เธอก็หันหลังวิ่งหนีไปฉันไม่ได้รู้สึกสบายใจแบบนี้มานานแล้วความปรารถนาพุ่งพล่านเหมือนคลื่นยักษ์ และเมื่อฉันเห็นเธอขยับก้นเล็กๆ อย่างขี้เล่น
เหมือนสัตว์ที่เห็นเนื้อ ฉันก็อุ้มเธอขึ้นแล้วเดินไปที่ห้องนอน จากนั้นก็โยนพาราโบลาของเธอลงบนเตียงอย่างไร้ความปรานีแล้วกระโจนใส่เธอ
"อ้า ไม่!!ถอยไป!"เธอพยายามดิ้นรน"ฉันเกือบคิดว่าฉันได้ยินผิด เพราะเธอต่อต้านความใกล้ชิดของฉันอย่างจริงจัง—นี่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนฉันหยุดและมองเธอ จิตใจเริ่มล่องลอยโดยไม่ตั้งใจ—เธอทําอะไรอยู่ก่อนหน้านี้?
"หยุดเล่นซนได้แล้ว ช่วยเบาๆ หน่อยได้ไหม?"เธอพูด เสื้อผ้าที่ยุ่งเหยิงทําให้เธอดูเย้ายวนมาก ดวงตาเรืองแสงของเธอดูวุ่นวายและเย้ายวนเหมือนนางฟ้าน้ํา จ้องมองเซียวโอวผู้เย้ายวนแต่เงียบขรึม ในฐานะผู้ชาย ฉันได้ทิ้งความระมัดระวังและความกังวลทั้งหมดไปแล้ว
ฉันพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง ฉีกเสื้อผ้าของเธอ
"เซียวปิน เซียวปิน!อย่า!อ้า อย่าทําร้ายลูกของเรา!"เธอกรีดร้อง
ฉันตะลึงกับเสียงกรีดร้องที่บ้าคลั่งนั้น มือยังวางอยู่บนหน้าอกเธอ ลืมขยับตัว
"อะไรนะ?เด็ก?”ซ้ำอีกครั้ง。\ “เอ่อ。” ใบหน้าของเธอแดงขึ้นทันที เหมือนกุหลาบขาวที่ถูกเติมสีแดง\ “ของเราหรือ?” ซ้ำอีกครั้ง น่าเหลือเชื่อ\ “ใช่”\ ฉันเงียบไปอย่างน้อย 3 นาที จ้องมองเธอ สาวน้อยที่มีดวงตาใสอยู่ตรงหน้า กลายเป็นคุณแม่ตัวน้อยไปแล้ว ฉันเอื้อมมือไปที่ท้องเธอ ลูบเบา ๆ ที่นั่นมีชีวิตเล็ก ๆ อยู่!! นั่นคือลูกชายของฉัน!\ ฉันมีลูกชายแล้วโว้ย!\ ต่อจากนั้นฉันก็อุ้มเซี่ยอู๋ขึ้นมา ยกขึ้น ทำให้เธอตกใจร้องเสียงหลง “อ๊ะ ระวังลูกนะ!”\ เข้าใจในทันที วางเธอเบา ๆ เหมือนวางสมบัติของชาติ แต่ไม่สามารถระบายความตื่นเต้นทั้งใจและร่างกายออกมาได้ ฉันวิ่งไปที่ห้องนั่งเล่นอย่างรวดเร็ว จากนั้นวิ่งไปที่ครัว และสุดท้ายก็วิ่งกลับมา ปากก็พร่ำว่า “ฉันมีลูกชายแล้ว ฮิฮิ เจ้าหนู พ่อเจ๋งที่สุด!”\ “เฮ้ย เธอบ้าไปแล้วเหรอ!” เซี่ยอู๋หัวเราะแล้วด่า ใบหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความสุขใหม่เอี่ยมเช่นกัน\ “เซี่ยอู๋! เซี่ยอู๋!! เซี่ยอู๋สุดที่รักของฉัน บอกลูกเถอะ พ่อของเขาเจ๋งที่สุด!” ฉันตื่นเต้นพุ่งเข้าหาเธอ ประคองใบหน้าเธอแล้วจูบ\ เซี่ยอู๋หัวเราะคิกคัก แล้วถามว่า “ทำไมคุณถึงเจ๋งล่ะ?”\ “เพราะฉันทำให้คุณมีลูกชาย!” ฉันตะโกนด้วยความมั่นใจ “นั่นไม่ใช่เรื่องเจ๋งหรือไง?”\ เธอยิ่งหัวเราะอย่างมีความสุขมากขึ้น\ คืนนั้นฉันไปซื้อผ้าอ้อมกับขวดนมและเสื้อผ้า รองเท้าเด็กสิบสองชิ้น แล้วถือรองเท้าเล็ก ๆ พูดว่า “เจ้าหนู เจ้าต้องฉลาดและหล่อเหมือนพ่อแน่นอน!”\ วันรุ่งขึ้นฉันลากเซี่ยอู๋ไปช้อปปิ้ง ซื้อเปลเด็กที่สวยที่สุด\ “เด็กก็ยังไม่เกิดเลยนะ!” เซี่ยอู๋เตือนฉัน\ “คุณรู้อะไร? เด็กเกิดแล้วต้องนอนกับเราเหรอ? ฉันไม่ยอมให้ใครมาแย่งเซี่ยอู๋ของฉัน ลูกชายฉันก็ไม่!”\ “ฉันว่านายบ้าไปแล้วล่ะ” เธอด่า แต่หัวใจอบอุ่นด้วยรอยยิ้ม\ ชีวิตต่อมามีความหลากหลายและสดใส คิดชื่อให้ลูก อ่านตำราเรียน เรียนรู้วิธีเป็นพ่อที่ดี\ เซี่ยอู๋เคยแอบบอกว่าอยากรอจนเรียนจบค่อยมีลูก แต่ฉันปฏิเสธอย่างเด็ดขาด ต้องรู้ว่าฉันรักและคาดหวังลูกคนนี้ด้วยทั้งหัวใจ\ ฉันและเซี่ยอู๋มีลูกคนแรกด้วยกันเซีย๋อู๋เห็นฉันแน่วแน่ขนาดนั้น ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เธอมักไม่ชอบแสดงความคิดเห็นมากมาย เพียงแต่ยิ้มแย้มเพลิดเพลินกับความสุขในการเป็นแม่
เซีย๋อู๋มักจะนอนบนเตียง ซบอยู่ในอ้อมแขนของฉัน และกระซิบด้วยความภูมิใจถึงความรู้สึกของการเป็นแม่
“ถ้าแม่สามารถเห็นหลานชายของเธอคงดีมากเลยนะ” เธอพูดพร้อมกับครุ่นคิด
แม่ของเซีย๋อู๋? ในหัวฉันแล่นผ่านภาพก่อนที่เธอจะเสียชีวิต และรอยช้ำที่เอวของเธอ แต่ก็เพียงแค่ผ่านไป เพราะเซีย๋อู๋ไม่ได้อยู่นอนที่โรงเรียน รอยบนเอวก็เริ่มหายไป
“อย่าคิดมากเลย แม่จะมองเราจากบนสวรรค์ และมองลูกของเราด้วยนะ”
ฉันไม่รู้เลยว่าชีวิตจะมีความหมายมากมายขนาดนั้น หลายจนคุณต้องลิ้มรสทีละอย่าง แต่ก็ไม่สามารถลองทั้งหมดได้ ความราบรื่นในการทำงานก็ช่วยเป็นเหตุผลให้ฉันไร้กังวล
“เซีย๋อู๋?” ฉันกอดเธอ เรียกด้วยความรัก
“อะไรหรือ?” เธอตอบเบา ๆ
“ฉันรักเธอและลูกมากนะ”
“ฉันก็รักนะ”
“เธอคือเซีย๋อู๋ของฉันคนเดียวใช่ไหม?”
“อืม ฉันเป็นของเธอคนเดียว”
คำพูดเหล่านี้ฟังแล้วทำให้ฉันอบอุ่นใจ
ฉันกำลังนับถอยหลัง ในวันวาเลนไทน์ จะมอบแหวนแต่งงานที่เตรียมไว้นานแล้วให้เซีย๋อู๋ด้วยมือของฉันเอง จากนั้นเธอจะเป็นคนรักเดียวของฉัน
ในวันนั้นฉันไม่เคยนึกเลยว่า ต่อไปฉันจะเรียกใครบางคนว่าเมีย และแหวนที่เป็นสัญลักษณ์ของคำมั่นสัญญาที่ซื่อสัตย์นั้นเซีย๋อู๋จะไม่เคยมีโอกาสสวมตลอดชีวิต
