ร็อกแฟนตาซีของความเป็นจริงและมายา

ผู้คนเดินไปมาอยู่เบื้องหน้า ฉันมองพวกเขาอย่างงงงัน เหล่าผู้คนที่ทั้งมีความสุขและรื่นเริง\ขึ้นรถโดยสารระยะไกล ลูบคอบวมปวดของฉันพอคลายตัว นั่งพิงที่นั่ง หลับตาพักผ่อน ไม่สนใจสิ่งรอบตัว\เปลือกตาหนักขึ้นเรื่อย ๆ ปวดศีรษะจนแทบระเบิด กัดริมฝีปากแน่น ไม่กล้านอนพัก ช่วงนี้เกือบไม่ได้หลับเลยเพราะฝันร้าย ฝันร้ายที่น่ากลัวนั้น จะต้องมารบกวนฉันแน่นอน\ดิ้นรนอย่างลำบากในห้วงลึกแห่งความตกต่ำ ไม่รู้ว่านอนเอียงตาไปนานแค่ไหน จู่ ๆ ก็มีความรู้สึกแปลก ๆ ตื่นตัวขึ้นมากทันที\เสียวหนาวไปทั้งตัว ชัดเจนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน มองดูผู้คนรอบตัวยังพูดคุยหัวเราะตามปกติ ถอนหายใจอย่างโล่งอก ยังดี...ทุกอย่างปกติดี\เกิดแรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รถสั่นไปหลายครั้ง ผู้โดยสารบ่นกันใหญ่ รถคันนี้ไม่ปลอดภัยเอาเสียเลย\เหมือนตั้งใจขัดกับผู้โดยสาร ตัวรถก็สั่นต่ออีกหลายครั้ง ฉันทรงตัวไม่อยู่ หัวกระแทกเบาะของคนตรงหน้า\คนนั้นกลับมามองฉันด้วยรอยยิ้มแปลก ๆ ไม่พูดอะไร เป็นหนุ่ม ๆ ราว 20 ปี\ใส่ชุดสีแดงเลือด ที่สีนี้ทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายตัวเหม็น ๆ มีบางอย่างเหม็นประหลาดบนตัวเขา...กลิ่นแปลกลึกลับ ไม่อธิบายได้ ล่อใจอยู่ในตัว\ใบหน้าของเขาดูคุ้นเคยมาก แต่ฉันนึกไม่ออก\เสียงนี้ใหญ่โตมาก ผู้โดยสารที่ใจร้อนเริ่มตะโกนอยากลงรถ ผู้หญิงขี้กลัวหลายคนหน้าซีดเผือด\คนขับก็ลงไปดูทันที พอลงไป รถอีกคันก็แล่นเข้ามาชนกับรถคันนี้ ฉันถูกแรงชนนั้นเหวี่ยงไปกระจกหน้าต่างแตกครึ่งหนึ่ง และตกลงไปข้างนอก\ฉันพยายามลุกขึ้น แต่ขาเลือดไหลเพราะถูกเศษกระจกบาด มองเห็นรถคว่ำลงมาทางฉัน\ฉันหันไปมองอย่างรีบร้อน ใกล้ประมาณสิบกว่ามีคนมองฉันนิ่งเฉย เขาก็ใส่เสื้อสีแดง เสื้อมีสามเหลี่ยมวาดอยู่บนตัว แทบไม่มีหัวใจ ฉันตะโกนเรียกขอความช่วยเหลือจนเสียงแหบ\ช่างมัน วันนี้คงต้องตายตรงนี้\เงารถใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ จนเต็มสายตา\………………\………………\ฉันตื่นขึ้นอย่างกะทันหัน เหงื่อเย็นโชก ฉันยังนั่งอยู่บนรถ ฝันร้ายช่างน่ากลัว\ทุกอย่างควบคุมไม่ได้ ฉันเริ่มแยกไม่ออกระหว่างความจริงกับความฝัน\ดังนั้นฉันจึงขึ้นรถคันนี้ ไปบ้านเก่าในชนบทหวังว่าจะใจเย็นลงบ้าง
อุบัติเหตุต่อเนื่องอีกครั้ง; หลังจากนอนไปนานแค่ไหนก็ไม่รู้ อย่างน้อยฉันก็ได้พลังกลับมาบ้างและรู้สึกตื่นตัวขึ้นบ้างฉันเบื่อหน่ายกับการดูต้นไม้และทุ่งนาขั้นบันไดที่ผ่านหน้าต่างระเบียงสะท้อนทิวทัศน์รอบข้าง ทําให้ทิวทัศน์ดูดีมาก
หลังจากลงจากรถ ฉันยืนอยู่บนถนนชนบทที่เรียบเนียนตามเส้นทางที่จําได้ ฉันเลี้ยวเข้าสู่ทางเล็กๆ ในป่าข้างถนนและมุ่งหน้าไปยังบ้านเก่าของฉัน หมู่บ้านภูเขาเล็ก ๆ... \............... \............... หมู่บ้านของฉันเล็กมากแถวบ้านเก่าเรียงรายเรียงกันทางลาดเอียงพาดผ่านกลางหมู่บ้านทางเดินนี้แยกออกไปในมุมเอียง แยกไปหลายจุดมันตัดผ่านหมู่บ้านทั้งหมู่บ้านตามใจชอบ
บ้านเก่าของฉันอยู่กลางหมู่บ้าน มีแค่ป้ากับลุงที่อยู่ในบ้านหลังนี้ปีนี้ป้าอายุ 68 แล้ว ลุงก็เกือบ 70 ปีเหมือนกันพวกเขาปฏิบัติกับฉันอย่างอบอุ่น ซึ่งทําให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย
ผู้ใหญ่มักจะปฏิบัติกับคนหนุ่มสาวแบบนี้
หลังอาหารเย็น การดู Tieba Tianya ในโทรศัพท์ก็ไม่มีอะไรน่าสนใจฉันรีบล้างตัว ปีนขึ้นเตียง และจ้องคานไม้อย่างเหม่อลอยโดยไม่รู้ตัว ฉันหลับไปอีกครั้งฉันลุกขึ้นนั่งแล้วหาวฉันลงไปชั้นล่างที่กระท่อมมุงจากเพื่อหยิบถุงเมื่อถึงประตู ฉันดูเหมือนได้ยินเสียงใครบางคนพูด; ป้ากําลังคุยกับใครบางคนฉันมองไม่เห็นหน้าตาคนนั้นแต่เสื้อของคนนั้น เหมือนสีเลือดที่ทิ้งไว้นาน เป็นสิ่งที่ฉันจะไม่มีวันลืมฉันอดเหงื่อแตกหนาวไม่ได้ทําไมป้าถึงคุยกับคนนั้นกลางดึก? ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน สิ่งที่ได้ยินก็มีแค่...ห้อง...คนที่สี่...สองคํานั้นทําให้ฉันเหงื่อเย็นชกไปหมดแล้วฉันกลัวจนกลิ้งกลับไปนอนบนเตียงหัวใจฉันเต้นแรงฉันรู้สึกหวาดกลัวท่ามกลางหัวใจที่เต้นแรง ฉันหลับไปอีกครั้งพลิกตัวไปมา ครึ่งหลับครึ่งตื่น รู้สึกเหมือนมีใครบางคนกําลังมองฉันอยู่ฉันฝันอีกครั้ง มีสามเหลี่ยมและดวงตามนุษย์บินไปมาเช้าวันรุ่งขึ้น ฉันถามป้าอย่างไม่ใส่ใจเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนป้าดูเหมือนไม่รู้เรื่องอะไรเลย ยังคงยิ้มอย่างอบอุ่น กระตือรือร้นกว่าเมื่อวานฉันงงวย แต่ไม่กล้าพูดออกมาตรงๆ รู้สึกว่าป้าของฉันแปลกใหม่และน่ากลัวกว่ามากตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนอีกครั้ง และฉันสั่นด้วยความกลัวความรู้สึกว่ามีคนจ้องมองฉันยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ฉันรู้สึกไม่สบายใจมากและอดไม่ได้ที่จะไปถามป้าว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืนฉันบอกเธอว่าฉันสงสัยว่ามีคนที่สี่อยู่ในห้องเธอมองฉันแปลกๆ แล้วพูดว่า "ตอนนี้เธอกําลังทําอะไรอยู่ล่ะ เด็กน้อย?"จากนั้นเธอก็กลับไปนอนต่อในวันที่สาม หลังอาหารกลางวัน ขณะที่พวกเขาไม่ได้สนใจ ฉันก็วิ่งลงจากภูเขา\บนถนนเจอแมวตัวหนึ่ง ผมโกรธมาก โกรธแบบไม่มีเหตุผล ผมฆ่าแมวนั้น เลือดกระเด็นใส่ตัวผม\เพื่อปกปิดสีเลือด ผมวาดรูปสามเหลี่ยมหลายๆ อันบนเสื้อผ้า ตัวผมเปื้อนเลือดแมว มีกลิ่นหอมแปลกๆ แต่ก็น่ารำคาญ\รอรถอยู่ข้างถนน ผมจะกลับบ้าน มองซ้ายมองขวา รถมาอย่างช้าๆ ผมดีใจมาก ขณะนั้นที่สี่แยกก็มีรถอีกคันขับมาชน รถบัสใหญ่\มีคนล้มออกจากรถ ขาโดนบาด ผมอยากช่วยแต่กลัวว่าเวลาไม่พอ\วิ่งต่อหลายกิโลเมตร ขาจะแตกแล้วยังเจอรถอีกคัน ถอนหายใจออกมา ขณะนี้ราบรื่นดี สิ่งเดียวที่ทำให้ผมไม่สบายใจคือ คนที่นั่งข้างหลังผมเป็นคนโง่ ชนเก้าอี้ผม แล้วยังจ้องเสื้อผมอย่างบ้าคลั่ง จริงๆ เป็นบ้าไปแล้ว\กลับถึงบ้าน ผมสะเทือนใจกับความกลัวในช่วงไม่กี่วันนี้ รู้สึกใจจดใจจ่อที่จะเล่าเรื่องของผมให้พ่อแม่ฟัง\แต่สีหน้าของพวกเขาดูแปลกตา มีน้ำตาในตา มองหน้ากันอย่างลังเล แม่พูดอึกอักว่า “เสี่ยวฮุ่ย…ป้าของหนูทั้งหมดเสียชีวิตแล้ว…หลายปีมาแล้ว…ลูกน้อยหายไปนานแบบนี้ ทำให้พวกเรากลัว เราคิดว่า หนูควรไปโรงพยาบาลแล้ว”\《จบ》