ฉันใช้ความทรงจําเลือนรางวาดใบหน้าคุณ แต่ฉันฝันถึงเรือของคุณที่ลอยไปกับสายลม เวลาหมุนกลางวันกลางคืน ดวงอาทิตย์กลิ้งเหมือนล้อ ฉันฝันแค่ว่าคุณยืนอยู่บนราวระเบียง โบกแขนให้ฉัน จนกระทั่งคุณหายไปท่ามกลางเมฆขาว ดวงตาของคุณพักอยู่ในฤดูร้อนที่สงบ และใต้เงาของต้นไม้ คุณกอดแมวที่หลับใหลเบา ๆ ฉันวางหัวบนตักคุณ
\ ตอนนั้น ชายหนุ่มเห็นแต่สีเขียวสดใสของกิ่งไม้และใบไม้
หลงเหลือระหว่างความสุขและความรัก\ ไม่มีแม้แต่จูบเบา ๆ สักคํา
\ ไม่มีคําพูดใดในใจฉันที่พูดกับคุณ
ได้ยิน \ ปลายนิ้วสัมผัสโดยสายลม\ ฉันเห็นแค่\ ฉันเห็นเท่านั้น\ ฉันเห็นแค่\ คุณยืนอยู่ที่หัวเรือ
ไกลขึ้นเรื่อยๆ\หายไปใน\ หายไปหลังน้ําที่ขวางทางฉัน
ระหว่างท้องฟ้ากับทะเล\ฉันรอคอยอย่างโหยหา\กลางคืน\......น้ําทะเลถอยกลับไป\หญ้าเขียวหลอมรวมกับท้องฟ้า
ใต้ลําต้นหญ้ายาวถึงเอว\ปรากฏว่า\ ปรากฏว่าคุณไม่เคยเดิน ......ไกล\มันคือการเร่ร่อนของวัยหนุ่ม\ขวางทางเดิน\ตั้งแต่นั้นมา\ท้องฟ้าสีฟ้าใส โลกมนุษย์\ในตอนนั้น......