ฝนตกอีกแล้ว ตอนนี้จะนึกถึงใคร?

ฝนตกแล้ว ฝนกระทบขอบหน้าต่างเหมือนเสียงหายใจที่เหงา ยืนอยู่หน้าต่าง ใช้นิ้วลากชื่อที่ฉันคุ้นเคยจนเกือบลืมบนกระจก 'น้ำตาฝน'… ทุกครั้งที่เขียน หัวใจก็เจ็บทุกครั้ง ตอนฝนตกจะคิดถึงคุณ… ความสุขเหมือนอากาศที่อยู่ข้ามกระจก ยื่นมือไปจะจับแต่ชนจนเลือดไหล โลกนี้กลายเป็นใหญ่เกินไป ใหญ่จนการหายใจก็โกหก เปิดหน้าต่างออก เมืองที่สกปรกนี้กลับสดชื่นขึ้น น้ำฝนเป็นพยานถึงความสกปรกและความสดชื่นของเมือง น้ำตาชุ่มตา สายตาจากชัดแจ้งกลายเป็นพร่ามัว เงยหน้ามองท้องฟ้า ไม่ยอมให้หยดน้ำตาตกลงมา ฝนกระเด็นใส่หน้า ในช่วงเวลานี้น้ำตาทรยศต่อความเข้มแข็ง ความคิดถึงเริ่มเติบโตในจังหวะที่น้ำตาหล่น บอกว่าจะไม่คิดถึงคุณอีกแล้ว แต่หัวใจกลับทรยศความคิด … หลังจากอยู่กับคุณ ทุกสิ่งของฉันเริ่มขัดแย้ง หัวใจห่างเหิน ความรักจืดจาง สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือจะไม่มีความคิดถึงอีก เป็นประจำในใจจะนึกถึงรอยยิ้มสะอาดของคุณ ความเจ็บปวดเริ่มกัดกินร่างกาย ค่อย ๆ แทรกซึมทั่วร่าง เปิดประตูวิ่งเข้าฝน วิ่งในสายฝน น้ำไหลจากผมลงบนหน้า… ฝนเปียกทั่วร่างกาย ฉันเหมือนเด็กที่ถูกทิ้ง 'ฮ่าฮ่า' ฉันเป็นคนที่ถูกโลกทิ้ง ไม่มีใครอยากอยู่กับฉันตลอดชีวิต ความทรงจำพุ่งทะลักเหมือนน้ำท่วม จำได้ว่ามีคนบางคนเคยสัญญาจะอยู่ด้วยและดูแลฉันตลอดชีวิต แต่กลับเดินไปในทางตรงข้ามที่ทางแยกต่อไป หมุนตัวไปอย่างแรงแล้วออกไป ทิ้งไว้เพียงความคิดถึงและความทรงจำที่ไม่สมบูรณ์ ปรากฏว่าคำสัญญาจริง ๆ เป็นเพียงคำสัญญาที่รับไม่ไหว ศีรษะเริ่มหนักขึ้น เท้าไม่อาจพยุงร่างกายได้ นั่งยอง ๆ มองผู้คนที่เดินไปมา ฉันเป็นเพียงคนผ่านมา ไม่มีใครจะจำฉัน และไม่มีเหตุผลให้คนอื่นจำฉัน ซุกหัวในอก วาดวงกลมบนพื้นด้วยนิ้วคุณคือวงกลมของฉัน ไม่ว่าฉันจะหนีอย่างไร ก็หนีออกจากวงกลมที่คุณวาดให้ไม่ได้ คุณเหมือนยาพิษ และปมนี้ไม่สามารถคลายได้ เมื่อเปิดตา ทุกอย่างปรากฏ ความอ่อนโยนที่คุณให้ทำให้ฉันหลงใหล ลุกขึ้น ยืนแสดงละครรักในโลกที่มีเพียงตัวเอง ไม่มีผู้ชมและเสียงปรบมือ ไม่มีบทสนทนาซาบซึ้ง มีเพียงน้ำตาที่เป็นพยานถึงฉากปิดของเรื่องราวที่เจริญรุ่งเรือง…