[ความรู้สึก]อีกปีหนึ่งก็ถึงเวลาจบการศึกษาแล้ว!

เริ่มต้นเริ่มต้น, เราทุกคนเคยเป็นเด็ก, สุดท้ายสุดท้าย, ปรารถนาที่จะกลายเป็นนางฟ้า, เพลงเพลงหนึ่ง, ซ่อนเงาของนิทาน, เด็กของเด็ก, จะบินไปทางไหน?\—คำนำ\เวลาเหมือนทรายไหล, ค่อย ๆ เลื่อนไหลผ่านปลายนิ้ว ราวกับว่ายังเป็นเพียงเมื่อวาน, ทุกสิ่งทุกอย่าง, ยังไม่มีโอกาสได้เปลี่ยนแปลง, ก็เงียบหายไป ทิ้งไว้ให้เรา, มีเพียงความทรงจำเล็กน้อย\การจบการศึกษาเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อน, ไม่มีใครรู้ความรู้สึกของมัน ตอนนั้น, แม้ว่าทุกคนจะยิ้มออกไป, แต่บางที่ลึก ๆ ในใจยังคงเจ็บปวด, เผชิญการจากลาอย่างยิ้มแย้ม, จากคนและสิ่งที่คุ้นเคย, จากนั้น, ก้าวไปในทิศทางต่าง ๆ, จากนั้นเส้นทางก็ไม่เหมือนเดิม, ไม่ว่าโลกจะให้เราพบกันกี่ครั้ง, เราก็พลาดโอกาสซ้ำแล้วซ้ำเล่า\และความรู้สึกในตอนนั้น, อาจจะต้องรออีกหลายปีกว่าจะมีบ่ายวันหนึ่ง, ถึงจะชัดเจนจริง ๆ...\เมื่อทุกสิ่งถูกเวลาเยียวยาจนสีจางหาย, เรายังคงจำใบหน้าที่คุ้นเคยของกันและกัน, มันมักตะโกนชื่อของเราดัง ๆ, พร้อมรอยยิ้มงดงามและสีสันอบอุ่น\เราเคยมีชีวิตแบบนี้, กับเพื่อนของเรา, เราอยู่ด้วยกัน, ผสานเข้ากับชีวิตของกันและกันอย่างโปร่งใส, เราอ่านหนังสือเล่มเดียวกัน, พูดเรื่องโง่ ๆ เดียวกัน, จินตนาการถึงอนาคตเดียวกัน, พูดถึงเธอเดียวกัน เราใจซื่อสัตย์ดีร่วมกันสาย, นอนคุยกันข้ามคืน\วันหยุดสุดสัปดาห์เราออนไลน์เร็วกว่าช่วงเรียนปกติ, เราเล่นไพ่ลับ ๆ ที่หลังห้องเรียน, เราทะเลาะกับครูที่ดูแลชีวิต, และยังมีคืนข้ามปีของเรา\อย่างไรก็ตาม, ทุกสิ่งถูกเวลาโกยไป, วัยหนุ่มสาวของเราถูกสลักรอยของคนอื่น, ก้าวเท้าของเราก็หยุดอยู่ในชีวิตของคนอื่น\บางครั้งอาจมีเธอคนนั้น, ที่ทำให้คุณจำสูงของเธอใกล้ตัวคุณ, จำความสูงเมื่อเดินข้างกัน, จำเครื่องดื่มที่เธอชอบ, ผลไม้ที่เธอชอบ, ยังจำสีหน้าที่เธอคุ้นเคย, และระยะห่างบาง ๆ ระหว่างคุณกับเธอ\เราคิดว่าเราเพียงมาอย่างเร่งรีบแล้วก็จากไป, แต่ช่วงวัยของเรารู้ว่า, เราร้องไห้ที่นี่, เล่นสนุกที่นี่, และยังได้คิดทบทวนด้วย\เราจากไป, โคมไฟที่โดดเดี่ยวยังคงส่องสว่าง, ยังคงยืนอย่างมั่นคง, ราวกับรำลึกถึงวัยหนุ่มสาวของเรา, เรากำลังเปลี่ยนไป, แต่โคมไฟยังคงยึดมั่นในความเชื่อของมัน\แต่บางคน, บางสิ่ง, ถูกกำหนดให้กลายเป็นความทรงจำในใจ, ก้าวของวัยหนุ่มสาวฝากไว้บนเส้นทางเล็ก ๆ ในโรงเรียน, ไม่มีใครสามารถหยุดเวลาได้, เวลา จะทำให้ใบหน้าเยาว์วัยสลักร่องรอยแห่งความเติบโต, คุณเคยคิดถึงรูปร่างในอดีตไหม?