[เรื่องราวความรู้สึก] ปิดหน้าหัน - เล่ยเก๋อตลอดไป

ใจยาวนะ ลูกสาว การเรียนหนังสือเป็นสิ่งที่ดี แต่ผู้หญิงสุดท้ายก็ต้องแต่งงานมีลูก นี่แหละคือที่พึ่งของชีวิต เธอพยักหน้าแล้วเข้าห้องจัดกระเป๋าที่นำกลับมา สิ่งที่เธอหยิบออกมาจากหีบก่อนคือขวดดวงดาวโชคดีเต็ม ๆ วางบนชั้นหนังสือ บนชั้นหนังสือมีขวดดวงดาวโชคดีเรียงกันเต็ม แค่พอดีหกขวด\ เธออายุยี่สิบห้าปี ด้วยวุฒิปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยชั้นนำและผลการเรียนที่ยอดเยี่ยม ทำให้เธอหางานดี ๆ ได้อย่างรวดเร็ว รายได้ต่อเดือนเกินหมื่น ขณะนั้นเขาเริ่มเปิดบริษัทของตัวเอง ธุรกิจเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อสาขาที่สามเปิด เขาแต่งงานกับลูกสาวของรองนายกเทศมนตรี ทั้งความสำเร็จและงานวิวาห์เต็มไปหมด เธอไปงานแต่งงานหรูนั้น และได้ยินคนข้าง ๆ พูดถึงเจ้าบ่าวว่าวัยหนุ่มมีความสามารถ หน้าตาดี เจ้าสาวมาจากครอบครัวมีชื่อเสียง เรียนต่างประเทศกลับมา งดงามเหมือนดอกไม้เป็นคู่รักที่เข้ากันดี เธอมองใบหน้าของเขาที่ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ใจก็เริ่มเกิดความรู้สึกสุขแปลก ๆ เหมือนหญิงผู้ยิ้มนั้นเป็นตัวเอง\ เธออายุยี่สิบหกปี แต่งงานกับเพื่อนร่วมงานจากบริษัท ทั้งสองรู้จักกันจนถึงแต่งงานไม่ถึงครึ่งปี สั้นจนเธอแทบไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคบกันหรือเปล่า งานแต่งงานจัดเรียบง่ายตามความต้องการของเธอ เพียงเชิญเพื่อนสนิทและญาติมาไม่กี่คน คืนวันนั้นเธอดื่มเหล้ามากมาย ครั้งแรกที่ดื่มมากขนาดนั้น ไม่เมาเลย แต่กลับอาเจียนราวกับไม่มีชิ้นดี เธอจ้องใบหน้าที่ค่อย ๆ ถูกไอน้ำบดบังในกระจกในห้องน้ำ เป็นครั้งแรกที่อยากร้องไห้ให้สุด ๆ แต่สุดท้ายเธอก็แต่งหน้าใหม่แล้วเดินออกไปแสดงบทบาทเจ้าสาวที่มีความสุข ในกระเป๋าเสื้อนอกมีดวงดาวโชคดีที่เธอพับอย่างรีบร้อนในตอนเช้า เขียนไว้ว่า วันนี้ฉันแต่งงานเป็นของคนอื่น แต่ฉันรู้ว่าฉันรักคุณ\ เธออายุสามสิบหกปี ใช้ชีวิตเรียบง่ายแบบชนชั้นกลาง วันหนึ่งเดินบนถนนบังเอิญเจอเพื่อนเก่า คุยเรื่อยเปื่อยถึงเขา ถึงกับรู้ว่าเขาธุรกิจล้มเหลว หลังความเสียใจลึกซึ้ง ใช้เวลาแทบทั้งวันอยู่ที่บาร์ ภรรยาและลูกจากไป หลังหาหลายวันในที่สุดเธอก็พบเขาที่บาร์เล็ก ๆ เธอไม่ได้ด่าเขา แต่ส่งสมุดบัญชีให้ เขามองตัวเลขจำนวนมากด้วยความตกใจ คนที่เรียกว่าญาติหรือเพื่อนฟังคำว่า 'ยืมเงิน' แล้วจะหันหน้าหนี แต่เพื่อนเก่าเกือบลืมนามเขากลับใจกว้างและเอื้อเฟื้อเช่นนี้?เธอยังคงยิ้มบาง ๆ และพูดว่า เพื่อนไม่ควรช่วยเหลือกันหรอกหรือ คืนวันนั้นเมื่อสามีของเธอรู้เรื่อง เขาตบเธอทันทีด้วยฝ่ามือแรง ๆ และตะโกนว่า ‘‘ล้านเดียวให้เขาโดยไม่พูดอะไรเลยหรือ เจ้าอยากได้เขาใช่ไหม!'' เธอถูกตบจนล้มลงกับพื้น ไม่ร้องไห้และไม่พูดอะไรด้วย และก็ไม่ได้ตอบคำถามของสามีแม้แต่น้อย แม้ว่าเธอไม่เคยยอมรับกับใครว่าเธอรักเขา แต่เธอก็จะไม่ปฏิเสธกับใครเช่นกันว่าเธอรักเขา

เธออายุสี่สิบปี ในปีนั้นบริษัทของเขาได้กลายเป็นหนึ่งในบริษัทใหญ่ที่มีการแข่งขันสูงที่สุดในอุตสาหกรรมคืนวันนั้นเขานำเงินสองล้านและเอกสารโอนหุ้นของบริษัทให้ร้อยละสิบมาที่บ้านเธอ สามีของเธอยิ้มและพูดว่า ‘‘ไม่ต้องเกรงใจกันเลยนะ เพื่อนควรช่วยเหลือซึ่งกันและกันอยู่แล้ว'' พร้อมกับลงนามในเอกสารโอนหุ้น เธอไม่พูดอะไรมาก แค่พูดว่า ‘‘ไม่ลองอยู่ทานข้าวด้วยกันสักมือล่ะ'' เขาไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ เมื่ออาหารเสิร์ฟเขาก็ประหลาดใจเพราะเจอเมนูที่ตัวเองชอบหลายรายการ แต่เมื่อเขายกหัวขึ้นและเห็นว่าเธอหน้าเรียบสงบคอยตักอาหารให้สามีและลูก เขาก็โล่งใจทันที รู้สึกว่าเขาคิดมากไปเอง ก่อนจากไป เขาหยิบบัตรเชิญจากกระเป๋าแล้วยิ้มพูดว่า ‘‘หวังว่าพวกคุณทุกคนจะมาได้'' เธอคิดว่าน่าจะเป็นงานเปิดบริษัทสาขาใหม่ของเขา จึงไม่ได้ใส่ใจ รับมาวางบนโซฟาเมื่อส่งเขาไปแล้วหันกลับไปล้างจานในครัว ก็ได้ยินสามีพูดเสียงดังว่า ‘‘คนมีเงินแล้วมักเจ้าชู้จริง ๆ เห็นไหมเพื่อนเก่า เจออีกทีแต่งคนที่สองแล้ว'' มือของเธอสั่น ถูกขอบถ้วยแตกบาด เลือดไหลออกมาอย่างรวดเร็วหยดต่อหยดไม่หยุด เธอมองน้ำที่มีสีแดงเล็กน้อย จู่ ๆ นึกถึงหญิงสาวยิ้มหวานในชุดเจ้าสาวเมื่อสิบห้าปีก่อน ดูเหมือนจะเป็นสีนี้

เธออายุห้าสิบห้าปี วันหนึ่งอยู่ดี ๆ เธอก็ล้มหมดสติที่บ้าน ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล หลังจากตรวจอย่างละเอียดแล้ว หมอทำหน้าจริงจังและอยากเรียกสามีของเธอไปพูดคุย เธอเป็นผู้หญิงฉลาด เรียกหมอและถามอย่างเอาใจใส่ว่า ‘‘ฉันจะมีชีวิตอยู่ได้อีกกี่วัน'' ‘‘สามเดือน'' เรื่องราวในหนังใช้บ่อย ๆ ไม่คิดว่าจะเป็นจริงจนได้ในชีวิต ยืนยันไม่ยอมนอนโรงพยาบาล เธอกลับบ้านเพื่อจัดเตรียมงานหลังความตายของตัวเอง คนที่ใช้ชีวิตเกือบครึ่งเอเชียนั้นมีเรื่องราวที่ต้องจัดการมากมาย เพื่อนฝูงและญาติพากันมาเข้ามาพบหน้าในวันสุดท้าย เขาเป็นคนสุดท้ายเธอนอนอยู่บนเตียง จิตสำนึกเริ่มสับสน แต่พอเห็นดาวนำโชคบนมือเขา ก็กลับมามีสติทันที ดูเหมือนการสว่างขึ้นชั่วคราว? นี่เป็นของฉันหรือ? เธอชี้ไปที่ดาวนำโชคด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า เขารีบตอบทันที อ๋อ ใช่ ใช่ นี่คือสิ่งที่ฉันนำมาฝากคุณ จริงๆ แล้วมันไม่ได้ตั้งใจ เมื่อเขาออกจากสนามบิน เขาเจอสาวน้อยคนหนึ่งที่กำลังระดมทุนให้สภากาชาด แล้วให้ดาวนี้กับเธอ ตอนนั้นเขารีบไปพบเธอ จึงรับมาโดยไม่ได้ดูว่าเป็นอะไรและรีบขึ้นรถ จับมันตลอดทางโดยไม่รู้ตัว เธอรับดาวนำโชคนั้นมากุมไว้แน่นตรงหน้าอกอย่างไม่ยอมปล่อยสักพัก ในที่สุด เธอชี้ไปที่โต๊ะข้างๆ บนโต๊ะก็มีดาวนำโชคอีกหนึ่งดวง นั่นเธอใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมงในการพับเมื่อคืนนี้ แล้วค่อยๆ พูดกับเขาว่า: ในบ้านเก่าที่ฉันเคยอยู่ ยังมีโหลดาวนำโชคอีก 39 กระปุก เมื่อฉันถูกเผาศพ คุณช่วยเอาพวกนั้นพร้อมกับสองดวงนี้วางไว้กับฉันได้ไหม? เขายังไม่ทันได้ตอบ เธอก็หลับตาลงด้วยใบหน้าเปี่ยมความสงบ

วันเธอถูกเผา เขาก็ทำตามคำสั่งสุดท้ายของเธอ โรยดาวนำโชคเหล่านั้นบนตัวเธอ สามสิบกระปุก บังเอิญตกลงหล่นบนพื้นหนึ่งสองดวงก็ไม่มีใครเห็น เมื่อเขาหันตัวจะไป ก็เห็นดาวสองดวงบนพื้น คว้ามันขึ้น เขาคิด เอาเถอะ ถือเป็นที่ระลึกก็แล้วกัน

เขาอายุเจ็ดสิบ วันหนึ่ง ขณะสวมแว่นสายตาสั้นอ่านหนังสือในสวน หลานชายวัยสี่ขวบวิ่งมาตรงหน้าพร้อมกระดาษสองแผ่นด้วยความตื่นเต้น ร้องว่า คุณตา คุณตาสอนฉันอ่านหนังสือหน่อย เขาปรับแว่น มองตัวอักษรบนกระดาษแผ่นแรก: เจ๋อ วันนี้คุณใส่ชุดทีมสีฟ้าดูน่ารักมากเลยนะ และฉันก็ชอบหมายเลข 6 ด้วย ฮ่าๆ

เขาขมวดคิ้วถามหลานชาย กระดาษสองแผ่นนี้คุณหามาจากไหน? นี่ไม่ใช่กระดาษนี่ มันคืดดาวสองดวงที่คุณวางไว้บนโต๊ะเรียนไง ฉันแกะออกถึงเห็นมีตัวหนังสืออยู่ข้างใน! เขาตะลึง มองไปที่กระดาษอีกแผ่น: เจ๋อ มีความสุขชนิดหนึ่งคือการมีคนที่ทำให้คุณรักเขาโดยไม่ยี่หระอะไรตลอดชีวิต

มีความสุขชนิดหนึ่งคือการมีคนที่ทำให้คุณรักเขาโดยไม่ยี่หระอะไรตลอดชีวิต เขาอ่านมันไป อ่านไป น้ำตาไหลท่วมหน้า