[เรื่องราวความรู้สึก] แค่ฉันรักคุณ (ตอนต้น)

ในชีวิตนี้....เธออาจจะเจอคนที่ชอบเธอมากมาย;\ แต่....เธออาจจะไม่มีวันเจอคนที่เธอรักจริงๆ....\ ดังนั้น....เมื่อเจอแล้ว....ต้องรีบคว้าไว้ให้ดี....\ ฉันจะจดจำตลอดไป....เธอเคยพูดกับฉันแบบนี้;\ การได้รู้จักเธอ เป็นตอนฝึกนักเรียนใหม่ ม.1....\ ตอนนั้น....เธอมักวิ่งขึ้นวิ่งลง เหมือนเด็กมีพลังเกิน;\ สำหรับฉัน, เธอก็เหมือนน้องชายอีกคนของฉัน;\ แม้ว่า....คนที่คอยดูแลฉันกลับมักจะเป็นเธอ....\ จำได้ครั้งหนึ่ง....ฉันถูกพี่ชายม.ปลายด่าจนร้องไห้;\ ตอนนั้นเธอสูงเตี้ยกว่าฉัน;\ แต่เธอกลับไม่คิดอะไร ตรงไปต่อสู้กับพวกเขาทันที;\ เธอโดนตีจนหน้าตาบวมช้ำ แต่กลับทำให้ฉันร้องไห้หนักกว่าเดิม,\ ฉันถามเธอ....ทำไมเธอถึงทำแบบนั้น,\ เธอแค่ยิ้มให้ฉันและส่ายหัวบอกว่า:\ [เพราะเธอเป็นผู้หญิง....ฉันควรปกป้องเธอ....]\ แต่....ทำไมเธอถึงไม่คิดปกป้องตัวเอง....\ ตอน ม.2 เธอมักชอบวาดรูปลงในหนังสือเรียน;\ ฉันอยากยืมดูบ้าง เธอมักบอกว่าวาดไม่สวย รอให้วันหนึ่งเธอวาดได้ดีกว่านี้ค่อยให้ดู;\ จนวันหนึ่ง ฉันเผลอเห็น;\ ในหนังสือ เริ่มเต็มไปด้วยรูปของผู้หญิงคนเดียวกัน....\ แต่ทำไม....เธอดูเหมือนฉันจริงๆ;\ พอขึ้น ม.3 ฉันมีแฟนแล้ว;\ เธอมักชอบแกล้งฉัน บอกระวังสอบรวมจะสอบตกยับเยิน;\ วันหนึ่ง, ฉันอดไม่ได้ถามกลับ:\ (ทำไมเธอไม่หาแฟนผู้หญิงสักคน....)\ เธอแค่ยิ้มแล้วบอกฉัน:\ [ฉันก็ไม่รู้, คิดได้จะบอกเธอ....]\ ตอนที่ฉันอยากถามต่อ เธอเดินจากไปโดยไม่หันกลับ;\ เห็นเธอจากด้านหลัง ฉันถึงได้รู้ว่า;\ จริงๆ แล้ว....เธอโตสูงกว่าฉันไปเรียบร้อย....\ หลังจากนั้น....เธอสอบเข้าม.ต้นจู๋จง ส่วนฉันสอบเข้าม.ต้นหญิงจู๋;\ เธอบอกฉันว่า ถึงจะเรียนคนละโรงเรียน แต่เพื่อนก็ยังเหมือนเดิม....\ เธอมักโทรหาฉันทุกครั้งหลังสอบมา; คุยเรื่องต่างๆ นานา,\ แม้กระทั่งตอนที่ฉันทะเลาะกับแฟน เธอยังอยู่ข้างๆ ด่ากับฉัน....\ การคุยกับเธอ....กลายเป็นสิ่งที่ฉันรอคอยที่สุด;\ ตลอด 3 ปีมัธยมปลาย, ฉันแทบไม่เจอเพื่อนเรียนที่จู๋จงคนอื่น;\ แต่ไม่รู้ทำไม....ฉันมักจะเจอเธอเสมอ;\ ไม่ว่าจะใกล้ประตูโรงเรียนของหญิงไม้ไผ่ หรือที่สถานีรถบัสใหญ่ซินจู\ ทุกครั้งที่ฉันถามคุณว่าทำไมถึงบังเอิญเจอคุณได้อย่างนั้น คุณมักจะยิ้มแล้วบอกฉันว่า:\ [อาจเป็นเพราะโชคชะตา....]\ ถ้า....เป็นแบบนั้นจริง แล้วทำไมวันหนึ่งวันเสาร์ ตอนเที่ยงฉันเห็นคุณนั่งพักที่ป้ายรถบัส\ พอฉันไปเดินเล่นกับเพื่อนเสร็จ ตอนเย็นกลับมานั่งรถบัส\ กลับเจอคุณยังนั่งพักอยู่ที่เดิม....\ และคุณก็ยังยิ้มให้ฉันแล้วพูดว่า ว้าว บังเอิญเจอคุณอีกแล้ว....\ ตลอดสามปีของมัธยมปลาย วันที่ 7 ตุลาคม คุณก็ไม่เคยลืม\ คุณมักจะยืนรอฉันตรงประตูโรงเรียนตรงเวลาในวันนั้น\ พร้อมมอบของขวัญวันเกิดที่ทำให้ฉันประหลาดใจ และบอกฉันว่า สุขสันต์วันเกิด....\ และเมื่อฉันถามคุณว่า รอฉันมานานแค่ไหน คุณก็ยิ้มให้ฉันแล้วบอกว่า:\ [ไม่นานหรอก....เพิ่งมาถึง....]\ แต่ทำไมไม่ว่าเมื่อไหร่ฉันจะออกจากโรงเรียน คุณก็พูดว่าพึ่งมาถึง....\ ต่อมาในเดือนพฤศจิกายนปีม.6 ฉันเลิกกับแฟน\ ช่วงนั้นคุณเกือบทุกวันเขียนจดหมายมาหาฉัน แม้ว่าฉันจะไม่เคยตอบเลยแม้แต่ฉบับเดียว....\ ฉันถามคุณว่าทำไม คุณก็ยิ้มแล้วบอกฉันว่า:\ [ไม่มีอะไรหรอก แค่เบื่อเฉยๆ....]\ และความน่าจะเป็นที่ฉันจะเจอคุณที่ป้ายรถบัสและใกล้หญิงไม้ไผ่ก็สูงขึ้นมาก....\ ฉันถามคุณว่าทำไม คุณก็ยักไหล่แล้วบอกฉัน:\ [ไม่มีอะไรหรอก แค่บังเอิญ....]