วันคริสต์มาสปีนั้น คุณนัดกับฉัน;\ คุณบอกว่า....ยังไงเราสองคนก็ไม่มีใครอยู่ด้วย;\ เอาเป็นว่า เราสองคนอยู่ด้วยกันเอง....ฉันก็ยอมรับ....\ ไม่คิดเลยว่า แฟนของฉันกลับมาหาฉัน;\ ฉันก็เห็นแก่ตัวทำให้คุณรอในคืนคริสต์มาสตั้งแต่หกโมงถึงสิบเอ็ดโมง;\ เมื่อฉันรีบกลับมาพร้อมกับการขอโทษที่ทำให้คุณรอนานขนาดนั้น,\ คุณเพียงยิ้มให้ฉันเล็กน้อยแล้วพูดว่า:\ [ไม่นานหรอก เพิ่งมาถึง...]\ คุณมองไปที่แฟนฉันข้างหลัง ฉันรับของขวัญคริสต์มาสจากคุณ\ แล้วคุณก็โบกมือแล้วเดินจากไป....\ ตั้งแต่นั้นมา ฉันไม่เคยบังเอิญเจอคุณอีก;\ ไม่เคยรับสายคุณอีก,\ ยิ่งไม่เคยเห็นรอยยิ้มที่แฝงความนิ่งเงียบของคุณอีก....\ จนถึงวันที่ 26 ธันวาคม ฉันได้รับจดหมายจากคุณ,\ ที่ในจดหมายเขียนว่า:\ [ในชีวิตนี้....เธออาจจะเจอคนที่ชอบเธอหลายคน;\ แต่....เธออาจจะไม่เคยเจอคนที่เธอรักจริงๆ....\ ดังนั้น....เมื่อเจอแล้ว....ต้องคว้าไว้ให้ดี;\ และฉัน....เคยพยายามคว้ามัน....ตอนนี้....ฉันยอมแพ้แล้ว ]\ ต่อมา ฉันได้รับสายจากคุณอีกครั้ง ตอนนั้นเป็นปีที่สองของมหาวิทยาลัย;\ ฉันเรียนที่มหาวิทยาลัยการเมือง, แต่คุณเรียนที่มหาวิทยาลัยเชง;\ คุณบอกฉันว่า เราสองคนถูกกำหนดให้เป็นเพื่อนตลอดชีวิต;\ ดังนั้นเราจึงเริ่มติดต่อกันอีกครั้ง....\ แต่คุณไม่รู้หรอก, ครั้งนี้....เป็นฉันที่ตกหลุมรัก....\ คุณก็ไม่รู้หรอก, ตอนนั้นฉัน....ไม่ได้กลับไปคบกับแฟน;\ แต่ฉันรู้ว่า, คุณมีแฟนผู้หญิงที่รักคุณแล้ว....\ ต่อมา, หลังจากจบมหาวิทยาลัย....คุณเลือกที่จะเรียนต่อปริญญาโท;\ ส่วนฉันก็ทำงานไปด้วย เตรียมตัวไปเรียนนอกประเทศ....\ จนถึงวินาทีสุดท้ายก่อนฉันเดินทาง ฉันถึงบอกคุณว่า,\ คนที่รักคุณยังมีฉัน....\ แต่คุณไม่ได้รั้งฉันไว้....\ คุณเพียงยิ้มแล้วพูดกับฉันว่า:\ [คนที่เธอรักไม่ใช่ฉัน สำหรับเธอ....ฉันเป็นเพียงคนผ่านเข้ามาในชีวิตเธอ;\ มิฉะนั้น, ตอนนั้นเธอควรเลือกฉัน....]\ แต่คุณจะรู้ได้อย่างไร....\ เมื่อฉันค้นพบว่าใครคือคนที่ฉันรักจริงๆ\ ฉันกลับพลาดเพราะคนที่ชอบฉัน....\ ต่อมา, สุดท้ายฉันก็ตัดสินใจแต่งงานกับแฟนที่ฉันเจอในอเมริกา;ในวันแต่งงาน, คุณที่ไม่เคยออกไปต่างประเทศเลย,\ คุณกลับบินมาร่วมงานแต่งของฉันโดยเฉพาะ....\ และคุณยังคงเพียงยิ้มให้ฉันอย่างอ่อนโยนแล้วบอกว่า:\ (ไม่มีอะไร....แค่บังเอิญอยากมาที่อเมริกา....)\ ก่อนงานแต่ง, ใจฉันว้าวุ่นมาก, ฉันแค่ต้องการหาคุณ;\ แต่ไม่คิดว่าจะหาคุณไม่เจอเลย....\ สุดท้าย, ในที่สุดก็เห็นคุณอยู่ใต้ร่มไม้,\ ฉันเห็นผู้ชายตัวใหญ่คนหนึ่ง, กลับซ่อนอยู่ตรงนั้นแล้วร้องไห้คนเดียว....\ ฉันเดินไปหาคุณอย่างเบาๆ, ถามว่าคุณเป็นอะไร;\ แต่คุณไม่ตอบฉัน, แค่ร้องไห้ไม่หยุด;\ จนกระทั่งฉันจูบหยดน้ำตาของคุณอย่างแผ่วเบา,\ คุณถึงค่อยๆ บอกฉันว่า:\ (ไม่มีอะไร.... แค่ฉันรักคุณ..........)