ยังจำได้ไหมว่าคุณเคยบอกว่าครอบครัวสองตระกูลจะรวมเป็นหนึ่งเดียว คุณเคยบอกว่าจะมาสู้กับผู้ดูแลเว็บไซต์หรือเปล่า? ผมจำได้ว่าตอนนั้นพวกคุณทั้งสองตระกูลรวมกันจริง ๆ! ปลายปืนชี้ออกไปข้างนอก
ตอนนี้เป็นคนแก่ก่อเรื่อง ผมอยากรู้ว่าคุณจะพูดอะไร จะไปทางใคร ตอนนี้ ID1 ไม่ฟังใครแล้ว หัวหน้าของคุณสมัยก่อนดูเหมือนจะจากไปแล้ว แค่ซ่อนตัว
ไม่คิดเลยว่าตอนนี้มีคนอีกที่อยากสู้กับ ID1 คุณจะช่วยใคร? ผมรู้ว่าคุณเป็นคนดีที่ยึดถือคุณธรรม? ไม่พูดมาก ผมก็ไม่สามารถควบคุมใครได้อยู่แล้ว ผมแค่โกรธ ผมแค่อยากถามว่าการทำ攻略 150 อย่างมันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ? (คุณนี่ดีจริง ๆ!) ถึงครอบครัวจะมีคนช่วยมากมาย แต่จะมีกี่คน? ยิ่งไม่ต้องพูดถึงครอบครัวใหม่เลย
ผมเป็นคนที่ป่วยทางจิต! ผมกลับเห็นดีว่าพวกเขาสองคน คนหนึ่งก่อเรื่อง อีกคนพยายาม คนที่ก่อเรื่องก็แค่ออกอาการเพราะไม่มีความสามารถ แต่ผมเห็นว่าผลลัพธ์ในอนาคตของคุณจะเหมือนกัน ต้องรู้ว่า ID1 พูดว่าครอบครัวคืออะไร? ครอบครัวก็คือแก๊ง ผมแค่อยากถามว่า ครอบครัวมีไว้แค่ก่อเรื่อง? ครอบครัวคือที่ที่ 7723 ใช้สร้างความมั่นคงใจคน ช่วยคุณรั้งคนไว้ แต่คุณ กลับไม่พูดอะไรเลย แค่พูดถึงข้อผิดพลาดของครอบครัว คุณเคยคิดไหม?
ไม่พูดไกลไปกว่านี้ ทุกคนที่เล่นช่วยส่ง攻略ให้พวกเขาด้วยครับ! ผมไม่ได้เล่นก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร ถ้าไม่มีใครส่ง攻略 ผมว่าที่ 7723 ผมก็ไม่อยู่แล้ว… ใจเย็นลง ผมอยากถามว่าสามารถคัดลอกได้ไหม? ถ้าได้ ผมจะช่วยส่งให้พวกเขา! ผมพบว่าพวกเขาคล้ายกับที่เราเคยเป็นเลย ไม่ผิดใช่ไหม?
สุดท้ายกลับออกมาเป็นผลลัพธ์แบบนี้!!!
ตอบกลับ (46)
เกิดอะไรขึ้น? ยุ่งเหยิงจัง... เจ็ดถังไม่มีคนว่างใจดีสักกี่คน ใครกันจะว่างจนปวดไข่มาช่วยคนอื่นสร้างครอบครัว? อยากสร้างครอบครัว? งานนั้นไปทำเองสิ! ฉันแค่ผู้ชม! ช่วงเวลาที่สวยงามผ่านไปแล้วไม่หวนกลับ สิ่งที่ผ่านมาในที่สุดก็เป็นอดีต เราจะเปลี่ยนไป ตัวเราในอดีตยากที่จะหาคืน ความทรงจำคือสิ่งเดียวที่ระลึกถึง
พี่ชายก็จะไม่ดำน้ำเงียบๆ แล้ว ออกมาปล่อยฟองหน่อย คุณก็อย่าเปรียบเทียบมั่ว พี่ชายไม่เหมือนพวกเขา ตื้นก็ถอยหลัง พวกเขาก้าวไปข้างหน้า นอกจากนี้ ดูเหมือนไม่เกี่ยวกับฉันแล้ว ไป 'อยู่เงียบๆ' ต่อ
ฉันไม่ได้เข้ากลุ่มครอบครัว แต่ก็ยังคงอยู่ที่ 7723 เรื่องว่าจะอยู่หรือไป ไม่ได้ขึ้นอยู่กับกลุ่มครอบครัว
รอคอย, ไม่สามารถรอต่อไป, รอแล้วก็ยังไม่ถึงจุดจบ เวลาเป็นน้ำไหล, ไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว, น้ำที่ไหลไปหายากที่จะเรียกกลับมา อดีตเหมือนดวงอาทิตย์, จะไม่มีวันขึ้นจากทิศตะวันตก
ลมเย็นเมฆพัง, ฤดูใบไม้ผลิกลับหลังฝน, สีแดงคงเหลือตามราวบันได. ถามนกกระสากลับที่ไหน, พระจันทร์เล็กเหมือนตะขอ. จะทำอย่างไรกับผ้าม่านที่ม้วนมืด, เจ็บใจคือ, ความรักความเกลียดแสนยากจะสงบ. เหล้าใหม่, ผลักถ้วยอำลา, ในนิพพานของโลกมีฤดูใบไม้ร่วงมากมาย.
หยุดพักเถิด ทุกเช้าทุกค่ำ จากนี้ไปจะไม่เกี่ยวข้องกันอีก อย่าเก็บไว้ให้เหลือเศษเสียเลย รู้สึกเสียดายความรักที่เคยแน่นหนา จับมือขึ้นไปบนตึก คราวนี้ใครจะมีผมขาวไปด้วย หวังใจให้ฉันทุกข์ ทรวงตาเอ่อล้นด้วยน้ำตาขุ่น บรรยายเพียงความเศร้าอันลึกซึ้ง
กลางคืน, คือกลางคืนที่มืดมิด, ทำให้ใจฉันเกิดความหวาดกลัว ลม, คือลมที่บ้าคลั่ง, ทำให้จิตใจฉันไม่สงบ ฝน, คือฝนที่ยาวนานและชุ่มชื้น, ทำให้ใจฉันเจ็บปวดไม่หยุด
เอนตัวพิงหน้าต่าง มองภูเขาที่มีหมอกจาง ฝากความคิดถึงดอกไม้หอมและกล้วยไม้ที่เงียบสงบ ปล่อยอารมณ์และความรู้สึกไปไกล ระลึกถึงคำพูดเก่าและความสุข เป็นเหมือนรุ่งอรุณที่เฝ้ารอ ในหน้าจอ ยกยิ้มรอใบหน้าอันงดงาม ทุกวันนี้กลับอยู่ตามลำพังในโลกออนไลน์ ลูบสายกีตาร์คนเดียว
มึนงง เส้นใยในค่ำคืนอันเงียบสงัด เช่นเดียวกับดอกไม้ที่ร่วงหล่นจากกัน ดวงจันทร์ยามเช้าและสายลมที่อ่อนแรง มีเพียงตัวเองที่สูญสลายใจเศร้า ผอมบางจนเหลือเพียงเงา จ้องมองควันเมฆ ความเศร้าสร้อยในใจ น้ำตาไหลสองสาย อีกทั้งอึดอัดในใจ
โหลดคำตอบเพิ่มเติม