ค่ำคืนค่อย ๆ มาถึง เสียงแมลงในพุ่มหญ้าดังต่อเนื่องกันไป\ มียุงสองตัวหยุดพักบนใบหญ้า\ ยุงตัวผู้ดูดน้ำจากต้นหญ้าแล้วค่อย ๆ ผลักยุงตัวเมียที่ยืนนิ่งด้วยความหงุดหงิดเบา ๆ และพูดปลอบเสียงนุ่ม:\ “ที่รัก ลองดื่มสักนิดเถอะ วันนี้ทั้งวันเธอไม่กินไม่ดื่มเลยนะ ฉันเป็นห่วงจริง ๆ”\ ยุงตัวเมียมองใบหญ้าที่เปียกน้ำค้างด้วยสายตารังเกียจ แล้วพูดด้วยความไม่พอใจ:\ “ของจืดชืดแบบนี้ ฉันจะเอาเข้าปากได้ยังไงล่ะ? เธอพูดอยู่ทุกวันทั้งวัน ไม่เบื่อบ้างเหรอ?”\ “เธอตั้งใจจะเป็นศัตรูกับมนุษย์ใช่ไหม?” ยุงตัวผู้เคร่งเครียดมองเธอ\ “เธอไม่รู้เหรอว่ามนุษย์เตรียมอะไรไว้เพื่อต่อสู้กับเราบ้าง กลิ่นนั้น...ฉันได้กลิ่นแล้วเวียนหัว ถ้าเธอเผลอ……”\ “เธอเป็นคนขี้ขลาด รู้ตัวไหม?” ยุงตัวเมียมองเขาด้วยความเย็นชา แล้วกางปีกบินออกไปจากข้าง ๆ เขา\ ยุงตัวผู้มองแสงไฟจากหน้าต่างมนุษย์ด้วยความกังวลใจ เขารู้ว่าเธออยู่ข้างใน\ ไม่รู้ทำไม คืนนี้เขามีความรู้สึกไม่ดีเป็นพิเศษ ทำให้ร่างที่หยุดอยู่บนใบหญ้าสั่นเทาไม่หยุด\ เขาอยากเห็นเธอ อยากรู้ว่าเธอปลอดภัย แม้ว่าเขาจะหยุดความปรารถนาที่เธออยากดูดเลือดมนุษย์ไม่ได้\ เขาฟื้นความเศร้าอย่างฉับพลัน เมื่อรู้ว่าแค่เรื่องนี้ อาจทำลายทั้งสองฝ่าย\ น้ำค้างหนักขึ้น เขารู้สึกหนาว แต่เธอก็ยังไม่ออกมา\ เขานึกถึงชาติที่แล้วของพวกเขา ทั้งสองไม่ได้เป็นยุง แต่เป็นเพนกวิน\ อาศัยอยู่ในน้ำแข็งและหิมะ เดินด้วยก้าวสง่างามเหมือนสุภาพบุรุษอย่างมีความสุขทุกวัน\ ตอนนั้น เขาเป็นเพนกวินที่ดีที่สุด รักเธออย่างสุดซึ้ง\ เหมือนเพนกวินที่กำลังเตรียมตัวขอแต่งงาน เขาต้องเหน็ดเหนื่อยลำบากไปหาเม็ดหิน\ เขาเดินทางไกล ทิ้งหินก้อนแล้วก้อนเล็กไม่พอใจ\ ล้มแล้วเลือดอาบ ในที่สุดเขาก็พบหินที่งดงามที่สุดและเรียบที่สุด เขาคิดว่าแค่หินก้อนนี้เท่านั้นที่คู่ควรกับเธอ\ แต่เธอกลับแต่งกับเพนกวินอีกตัว ตัวนั้นเก็บหินที่เขาทิ้งตามหลังมา ส่งไปให้เธอ\ หินหยาบ ไม่สมบูรณ์แบบ แต่มีเยอะมาก วางเรียงเต็มไปหมด\ เขาเสียใจถอยออกมา แต่ก็ยังตามเธอ มาถึงชาตินี้ ยอมเป็นยุงเพื่ออยู่กับเธอ\ เขาทรมานจากการรอคอยที่เจ็บปวด เสี่ยงชีวิตบินไปที่หน้าต่างมนุษย์
แน่นอนว่าเขาเห็นเธอนอนอยู่บนแขนของใครบางคน หัวฝังอยู่ในการดูด ปีกสีน้ําเงินของเธอสั่นไหวอย่างอ่อนโยน.
และด้วยความสยองขวัญ เขาเห็น "คน" ที่แขนซ้ายไม่ขยับกําลังยกมือขวาขึ้นอย่างเงียบ ๆ...... "เร็ว—หลบ!~~~~~" เขาร้องด้วยความเจ็บปวด แต่ก็สายเกินไป;เธอขดตัวด้วยความเจ็บปวดและล้มลงกับพื้น.เขาบินเข้าใกล้เธอ คุกเข่าข้างร่างที่เปื้อนเลือดของเธอ น้ําตาไหลอาบแก้ม. เธอพยายามลืมตาและมองเขา น้ําตาไหลเงียบ ๆ "น่าเสียดาย น่าเสียดายจริง ๆ...... "คุณทําลายเราทั้งคู่......"เขาพยายามช่วยเธอลุกขึ้น ซึ่งเปื้อนเลือดเต็มตัว "ทําไมคุณถึงไม่ยอมฟังคําแนะนําของฉันตลอด?""ฉันรู้......แต่ฉันไม่มี......เพราะฉันท้องลูกของคุณ......มันต้องการสารอาหาร......น้ําหญ้าไม่พอ ฉันต้องดูดเลือด...... ฉันรู้ว่าฉันจะตาย แต่เธอจะมีชีวิตอยู่ต่อไปมนุษย์จะไม่ทําร้ายเธอเพราะเธอไม่ได้ทําให้พวกเขาโกรธ......" เธอเผยดวงตาที่กําลังจะตายและยิ้ม: "จริงๆ แล้ว หลังจากมีลูก ฉันจะเหนื่อยจนเกือบตาย แต่นี่คือหน้าที่ของเราในฐานะแม่......แม้จะต้องทนกับความดูถูกของผู้คนนับพัน เราก็ต้องมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้กับลูกหลานของเรา......นี่คือสิ่งที่เราหลีกเลี่ยงไม่ได้......"
"ทําไม?ทําไมเธอไม่บอกฉันตั้งแต่แรก?""
"ฉันรู้ว่าเธอห่วงใยฉันถ้าฉันบอกเธอ เธอคงทําเพื่อฉัน แล้วตอนนี้เธอก็จะเป็นคนที่กําลังจะตาย......ฉันทนไม่ไหวที่จะ...... ถ้าฉันมีลูกให้คุณได้ ฉันคงไม่เสียใจเลย......ฉันติดหนี้คุณในชาติก่อน และตอนนี้ฉันอยากตอบแทนคุณ แต่ฉันติดหนี้คุณมากกว่า......ในชาติก่อน เราเป็นเพนกวิน.จริงๆ ฉันรักคุณเสมอ แต่ฉันแต่งงานกับเขา......เพราะเขาให้ก้อนหินฉันมากมาย คุณรู้ไหม?เราอยู่ในโลกที่หนาวเหน็บมาก.ถ้าเราไม่มีหินพอสําหรับทํารังและฟัก ลูกหลานของเราจะหนาวตายก่อนฟักออกมา......หินที่คุณให้ฉันสวยงาม ใสแจ๋ว แต่นั่นคือความรัก.ความรักบริสุทธิ์ไม่สามารถรองรับการแต่งงานที่ยั่งยืนหรือความรับผิดชอบต่อลูก...... ฉันไม่ได้แต่งงานกับคุณ คุณเกลียดฉันหรือ?เขาส่ายหัวอย่างสิ้นหวัง ร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด. "มันเป็นความผิดของฉัน ฉันไม่ได้ปกป้องเธอ ไม่สามารถให้ทุกอย่างที่เธอต้องการ และทําให้เธอต้องทนทุกข์แบบนี้......ในชาติหน้า เราจะเป็นตั๊กแตนตําข้าวไหม?ในคืนวันแต่งงานของเรา, คุณกินฉัน, ให้ฉันมีลูก... ตายในท้องของคุณ, ฉันคงจะมีความสุขมาก…"

"ไม่, ไม่, เราก็ยังคงเป็นจั๊กจั่นสองตัวได้ไหม? ดื่มน้ำค้างทุกวัน, ร้องเพลงอย่างมีความสุข... ระวัง, ระวัง,…" รอยยิ้มค่อยๆ หายไปจากใบหน้าของเธอ, เธอหายใจแรง, น้ำตาไหลเป็นสาย, "รีบไป, มีคนมาแล้ว…"

เขาหันกลับไปมอง, โชว์รอยยิ้มเศร้าและไม่เสียใจ, "เด็กโง่… เราไม่ได้, จะอยู่ด้วยกันเป็นจั๊กจั่นไหม?"

"ปัง!" เสียงดังกรอบแกรบ, พร้อมกับเสียงพูดพอใจ, "ฮึ! ฆ่ามดสกปรกตัวหนึ่งอีกแล้ว!"

เขากอดเธอแน่นในวินาทีสุดท้ายก่อนตาย เลือดของพวกเขาผสมกัน, กลายเป็นหยดน้ำตาสีแดงสด.