โน้ต Wl
นอกหน้าต่างฝนปรอยเหมือนเม็ดมุก ตกลงบนใบไม้หนา ๆ ทีละเม็ด ๆ ทำให้เกิดเสียงติ๊กต่อก (br) เสียงที่ขาด ๆ หาย ๆ นั้น ในห้องอ่านหนังสือที่เงียบสงัด ทำให้ใจที่กระสับกระส่ายเกิดความตื่นเต้นขึ้น (br) กลางคืน มีหมอกบาง ๆ คลุ้งไปทั่ว เหมือนผ้าชีฟองสีเขียวของหญิงงาม ล่อลวงใจของหนุ่ม (br) ฝน นำความเย็นยะเยือกซึมถึงกระดูก ปฏิเสธไม่ให้ฉันสัมผัสกับผิวกาย (br) คืนฝน จับมือกับความเหงา แต่งงานกับความเฉยชา ขวางทางฉันหลายพันลี้ ทิ้งฉันไว้ในทุ่งกว้างทรงพลัง ทิ้งฉันไปหลายพันปีไม่หวนกลับ (br) นั่นคือเรือลำของใครจอดอยู่ในอ่าวความเศร้าของฉัน นั่นคือความเศร้าของใคร ไหลอยู่ในแม่น้ำใจของฉัน
