ดูสิ! ฉันไม่ใช่มนุษย์…

ฉันมักจะทําสิ่งที่คนธรรมดาไม่เข้าใจ......อืม......ยังไงก็ตาม คนมักบอกว่าฉันบ้าและควรไปพบจิตแพทย์หรือไปโรงพยาบาลจิตเวช;คนเราทําได้แค่เดินเล่นในวงของตัวเองเพื่อดูสิ่งต่าง ๆ แยกแยะสิ่งที่เรียกว่า "ถูกผิด" หดตัวลงสู่ข้อจํากัดภายใน สวมหน้ากากของตัวเอง บิดเบือนข้อเท็จจริงตรงหน้าตลอดเวลา ไม่สามารถมองเห็นบางสิ่งได้;"ฉันเหมือนถั่วไฮยาซินธ์—ไม่ว่าใครจะเหยียบยังไง มันก็ยังแบนอยู่ดี;""ความสูงที่คุณขึ้นไปได้โดยการเหยียบขยะก็เท่ากับความสูงที่คุณไปถึงโดยการเหยียบทองคํา;""ความตายไม่ใช่การสูญเสียชีวิต แต่คือการก้าวออกจากกาลเวลา;""การเตือนตัวเองให้มีความสุขทุกวัน หมายความว่าคุณไม่ได้มีความสุขตั้งแต่แรก;
ครึ่งหนึ่งในมือของพระเจ้าและอีกครึ่งหนึ่งในมือของตัวเองเรียกว่าโชคชะตา;การใช้ครึ่งหนึ่งของมือตัวเองเพื่อชนะอีกครึ่งหนึ่งของพระเจ้าเรียกว่าความสําเร็จพระเจ้าไม่เคยให้มากเกินไปแก่ใคร;
ผู้คนบอกว่าเงินเป็นบาป และทุกคนก็แค่พยายามจะได้มัน;ผู้คนบอกว่าการอยู่บนยอดนั้นหนาวกว่า ทุกคนกําลังปีนขึ้นไป;ผู้คนบอกว่าสวรรค์สวยงามที่สุด แต่ไม่มีใครไป;
เส้นที่รสชาติแย่แต่ยังอยากกิน: ใบหน้ามนุษย์, ความรัก, ฉาก;
การฆ่าไก่ก็เหมือนกับการฆ่าคน เพียงแต่ประโยชน์ต่างกัน;
เพราะไม่พอใจกับความจริง คุณจินตนาการว่าคุณคือจักรพรรดิหิมะ; การเลือกความจริงและเป็นตัวแทนของความจริงคือราชาแห่งยมโลก; อย่าพูดถึงปาฏิหาริย์ของ "เมื่อความจริงเกิดขึ้นจริง";
คุณวุฒิทางวิชาการเป็นแค่เสื้อแจ็กเก็ตดีไซเนอร์ที่ขัดขวางการค้นหาพรสวรรค์; การศึกษากําหนดเส้นทาง ผลักดันทุกคนให้เดินบนเส้นทางเดียว; การศึกษาเปลี่ยนโชคชะตา ผลักทุกคนลงไปในหลุมไฟ จนมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถปีนยอดเขาข้ามศพของหลายคนได้;ความหวังมีอยู่โดยเนื้อแท้ ไม่สนใจอะไรเลย; โลกนี้ไม่มีเส้นทาง แต่มีคนจํานวนมากเดินผ่าน และมันกลายเป็นถนน;ความยุติธรรมไม่สําคัญ; นักล่าที่ประสบความสําเร็จไม่มองภูเขาใต้เท้าเมื่อไล่ล่ากวาง;ผู้ที่ชอบกังวลเรื่องผลประโยชน์และขาดทุนจะยากจนโดยมีเงินเหลือเพียง; ผู้ที่ไม่สนใจกําไรหรือขาดทุนจะร่ํารวยเพียงขาดเงิน;อาชญากรที่สร้างประวัติศาสตร์เป็นอัจฉริยะ; พวกเขาคิดมากกว่าคนธรรมดาสองก้าวในแต่ละครั้ง;
ความดีและความชั่วไม่เคยอยู่ร่วมกันตั้งแต่สมัยโบราณหรือ?ดังนั้นความดีและความชั่วก็ไม่ต่างกัน นอกจากจุดเริ่มต้น;
ในโลกนี้ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าความดื้อรั้นหรือวิธีการที่ไม่ธรรมดา; ถ้าสําเร็จ คนอื่นบอกว่าเป็นความฉลาด;ถ้าคุณล้มเหลว คนอื่นบอกว่าเป็นความดื้อรั้นและวิธีการที่ไม่ธรรมดา;
สิ่งที่ผู้สังเกตรู้เป็นเพียงการคาดเดาของตนเอง;
ไม่มีใครเกิดมาเพื่อหน้าที่ที่จะต้องทําอะไรเพื่อผู้อื่น;
มิตรภาพเป็นนามธรรมและผิวเผิน;ผลประโยชน์คือสิ่งที่สําคัญจริงๆ;
รัฐห้ามการอภิปรายเรื่องการเมืองในทุกแง่มุมเพื่อพยายามเสริมสร้างการปกครองที่ทุจริต;การฟื้นฟู การปฏิรูป—ลืมไปหลังจากทําแล้ว ถ้าไม่ทํา คุณก็ยึดติดกับสิ่งเก่า พลังนวัตกรรมนั้นหายไปตลอดกาล;ความยุติธรรมที่เรียกกันนั้นสร้างขึ้นจากความไม่ยุติธรรม และความยุติธรรมสร้างขึ้นบนความชั่วร้ายมีเพียงเมื่อทั้งสองฝ่ายถูกสร้างขึ้นบนอีกด้านเท่านั้นที่มันจะปรากฏ;มีเพียงคุณเท่านั้นที่จะเปลี่ยนคําดูถูกของผู้อื่นให้กลายเป็นอาวุธ;ผู้คนแข็งแกร่งเพราะหัวใจของพวกเขา แต่ก็เปราะบางและตายเพราะหัวใจของพวกเขา;คุณต้องการความเป็นอมตะหรือไม่?คุณจะสูญเสียคนที่คุณรักทั้งหมด และคนที่ห่วงใยคุณ จนในที่สุดกลายเป็นคนไร้หัวใจ เหนื่อยล้ากับการไล่ตาม โหยหาการจากไปและการปลดปล่อย...... มีเพียงการรักอย่างลึกซึ้งเท่านั้นที่เราจะตระหนักว่าความตายคือการปลดปล่อยเพียงอย่างเดียว;ไม่ว่าโปรแกรมจะซับซ้อนแค่ไหน สุดท้ายมันก็เป็นเพียงลําดับของเลข 0 และ 1;
คุณหนีจากเฟืองแห่งโชคชะตาไม่ได้; คุณแค่สัมผัสเฟืองอีกเฟืองหนึ่ง;
โลกต้องการการปฏิรูป แต่ผู้คนกลับอนุรักษ์นิยม พัฒนาก็ต่อเมื่อมีอะไรผิดพลาด;
ชีวิตเป็นวงจรของความสับสน การตรัสรู้ ความสับสน และการตรัสรู้;
โลกแบ่งออกเป็นโลกภายนอกและโลกภายในถ้าคุณอยากเห็นโลกภายใน มันเป็นกระบวนการที่ยากลําบากในการเข้าใจ ยอมรับ ยอมรับ และชื่นชมสิ่งที่คุณไม่ชอบ;
บางครั้งการลืมตาเผยให้เห็นด้านหนึ่ง; การปิดตาเผยทุกสิ่ง;
มีเพียงผ่านสายตาของผู้อื่นเท่านั้นที่คุณจะเห็นสิ่งที่คุณมองไม่เห็น;
การกระตือรือร้นและเผชิญหน้าดีกว่าการรอและหลีกเลี่ยง (ในหลายๆ ด้าน มันเหมือนกับเวลาที่คุณกําลังจะถูกยิง—คุณชอบรอความตายโดยหันหลังให้ปืน หรือเผชิญหน้ากับความตายโดยตรง?));
ฉันเป็นคนชั่ว ดี ปีศาจ มนุษย์ เผชิญหน้ากับมนุษย์ที่ไม่กล้ายอมรับด้านมืดของตัวเอง ฉันสามารถสละสิ่งเหล่านี้ กลายเป็นมนุษย์ หรือดําดิ่งลึกลงไป กลายเป็น "คนนอก" ในสายตาคุณนี่เป็นเพียงเรื่องของมุมมองและโลกทัศน์ ไม่มีอะไรเติบโตเร็วไปกว่าการได้สัมผัสกับเจ็ดชั้นของความเหงาและอันตรายของความตายเมื่อฉันมองย้อนกลับไปในโลกโลกียะที่อยู่เบื้องหลังอย่างโดดเดี่ยว ฉันพบว่าความคิดของฉันได้ไปถึงจุดสูงสุดของโลกแล้ว