พี่สาว: “น้องชาย น้องเก่งมาก เก่งกว่าพ่ออีก!!”
น้องชาย: “ใช่เลย แม่ก็พูดแบบนี้เหมือนกัน.”
พี่สาว: “ฉันกับพ่อเป็นคนให้กำเนิดหนู ฉันต่างหากคือแม่!!”
น้องชาย: “ไม่ใช่สิ งั้นคนที่พวกเราเรียกว่าแม่คือใครล่ะ?”
พี่สาว: “เธอคือแม่ของพ่อ!”
น้องชาย: “เธอไม่ใช่พี่สาวของพ่อเหรอ?”
พี่สาว: “เธอเป็นทั้งพี่สาวของพ่อ และแม่ของพ่อ เหมือนกับความสัมพันธ์ของเราสองคน!”
น้องชาย: “งั้นคนที่เราเรียกว่าแม่ก็เป็นป้าของเราด้วยเหรอ?”
พี่สาว: “ใช่ เก่งขึ้นแล้วนี่.”
น้องชาย: “งั้นคนที่เราเรียกว่าแม่ก็เป็นคุณยายของเราด้วยเหรอ?”
พี่สาว: “ใช่ เก่งมากๆ เลย.”
น้องชาย: “งั้นคนที่เราเรียกว่าแม่ก็เป็นคุณย่าของฉันด้วยเหรอ?”
พี่สาว: “อืม ใช่.”
น้องชาย: “งั้นพ่อของเราก็เป็นคุณปู่ของฉันด้วยเหรอ?”
พี่สาว: “อืม ใช่.”
น้องชาย: “งั้นพี่สาว เธอล่ะ คุณย่ากับคุณปู่ของเธอล่ะ?”
พี่สาว: “คุณย่ากับคุณปู่ของฉันคือคุณยายและคุณปู่ของพ่อของฉัน.”
น้องชาย: “โอ้ มันซับซ้อนจัง.”
พี่สาว: “นี่ไม่ซับซ้อนเลย รอจนลูกของฉันเกิด ความสัมพันธ์จะซับซ้อนกว่านี้.”
น้องชาย: “อ๋อ? ทำไมถึงซับซ้อนล่ะ?”
พี่สาว: “เพราะฉันไม่รู้ว่าลูกที่ฉันท้องอยู่เป็นลูกของพ่อหรือเป็นลูกของเธอ.”
น้องชาย: “งั้นหมายความว่าลูกของเธออาจเป็นน้องชายหรือน้องสาวของฉัน หรืออาจเป็นลูกชายหรือลูกสาวของฉันก็ได้?”
พี่สาว: “อืม.”
น้องชาย: “งั้นอะไรยังไงถึงซับซ้อนล่ะ?”
พี่สาว: “เรื่องสำคัญคือเมื่อเด็กของฉันโตขึ้น จะเรียกเธอว่านี่พ่อ หรือพี่ชาย หรืออาจเป็นลุง?”
น้องชาย: “…คิกคิก
