ความเหงา ผลิดอกออกผล

อีกคืนหนึ่งที่ฉันอยู่คนเดียว คืนมืดมิด จะไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนฉัน ตลอดไปก็ไม่มี ตั้งแต่ก่อนหน้านี้ก็ไม่มี ในอนาคตก็คงจะไม่มี\มีเพียงความเหงา ความเหงาที่เหมือนภูเขาเหมือนทะเล ฉันมักถูกลืม ถูกทอดทิ้ง\สิ่งที่เรียกว่าความอิสระ ความอิสระที่แท้จริง ก็คือการเป็นแบบฉัน ไม่มีพ่อแม่หรือเพื่อนอยู่ใกล้ ไม่มีสิ่งมีชีวิตคอยอยู่เป็นเพื่อนฉัน สิ่งที่อยู่เป็นเพียงกองของที่ทำจากซิลิก้าและพลาสติก การหมดหวังต่อทุกสิ่ง นั่นคือความอิสรเสรี\ความเหงาของฉันได้ออกดอก ดอกไม้นี้กลับเป็นแค่พิษ เหมือนดอกไม้ที่นำความมั่งคั่งมาสู่ฉัน ฉันมั่นใจมากว่าฉันจะไม่สงสารพวกคนติดยา แต่พอถึงกลางคืน กลางคืนที่นอนไม่หลับ อย่างตอนนี้ ฉันก็มักนึกถึงพวกเขา\ฉันเคยเป็นคนที่ปรารถนาความรัก แต่เป็นเพียงความปรารถนา จนกลายเป็นความผิดหวัง ความสิ้นหวัง\แล้วความรักคืออะไร สิ่งที่ทำให้ฉันเติบโตมีเพียงการช่วยตัวเอง การทำลายตัวเอง ความวิตกกังวลและความไร้สาระอย่างไม่มีเหตุผล ความคิดถึงอย่างบ้าคลั่งคนเดียว ใคร่ครวญถึงใครสักคน ความรักข้างเดียว ในแสงแดด ในวัยรุ่นที่สวยงาม และสาวน้อยใสซื่อที่จะมีรักครั้งแรก กลับเป็นเพียงความฝัน ฉันเจอกับเรื่องราวมากมายและโหดร้ายเกินไป ฉันยังไม่ทันได้รัก ความจริงก็ปั้นฉันให้กลายเป็นร่างที่บ้าคลั่งและสุดโต่ง วงจรอุบาทว์ที่ไม่มีวันสิ้นสุด\ฉันเริ่มไม่รู้จักตัวเองแล้ว จุดจำนวนน้อยของความมีสติ สำนึก ก็ถูกทำลายไปแล้ว อาจจะ บางที น่าจะฉันเป็นเศษสังคม เป็นขยะของมนุษย์\ฉันยังทำอะไรได้บ้าง นอกจากพิมพ์ตัวอักษรโดยไม่รู้สึกอะไร และนี่ยังทำให้บางคนคิดว่าฉันแค่เสแสร้ง เป็นความเศร้าเล็กๆ แบบไม่มีสาระของคนแนวไม่เข้าท่า บางทีฉันคงเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว