ถ้าหากเวลาหยุดอยู่ที่เดือนมิถุนายน วันรับปริญญา

(center)เมื่อคุณผลักประตูห้องเรียนออกมา สิ่งที่คุณเห็นไม่ใช่เพื่อนสนิทที่ชอบเล่นสนุก,\เพื่อนๆ พูดคุยหรือนอนเล่นมือถืออีกต่อไป,\ครูที่คุณชอบหรือไม่ชอบ, แต่เป็นห้องเรียนที่ว่างเปล่า,\เต็มไปด้วยโต๊ะเก้าอี้แต่ปกคลุมด้วยฝุ่น,\โต๊ะยังอยู่ในตำแหน่งเดิม, กระดานยังมีโจทย์คณิตศาสตร์ที่ยังไม่ได้ทำ,\และนับถอยหลังใหญ่ที่เป็นศูนย์แล้ว, ผ้าม่านยังเป็นสีที่คุ้นเคย,\แต่เงาที่ไม่เคยลืมในความทรงจำได้หายไป,\ยื่นมือออกไปเพื่อจับช่วงเวลาที่ผ่านไป,\แต่สิ่งที่จับได้มีเพียงมือของตัวเอง,\จะไม่ต้องตั้งนาฬิกาปลุกหลายครั้งเพื่อเร่งตัวเองตื่นอีก,\จะไม่ต้องสะพายกระเป๋าหนักวิ่งไปโรงเรียนอีก,\จะไม่ต้องกังวลว่าจะสายถูกลงโทษทำงานประจำ,\จะไม่ต้องถือข้าวเช้าเต็มกระเป๋าเดินงัวเงียไปเข้าห้องเรียน,\จะไม่ต้องแอบอ่านนิยายแล้วเอาหนังสือหนามาบังทำเป็นเรียนอีก,\จะไม่ต้องกังวลว่าถูกครูจับเล่นมือถือ,\จะไม่ต้องแกล้งนอนเพื่อฟังเพลงเพราะกลัวครูเอาหูฟังไป,\จะไม่ต้องเฝ้ารอเวลาเลิกเรียนตลอดเวลา,\จะไม่ต้องคาดหวังไฟดับหรือเหตุผลใดๆ ที่โรงเรียนให้หยุด,\จะไม่ต้องตั้งฉายาครูลับๆ แล้วภูมิใจ,\จะไม่ต้องมองกองแผ่นงานแล้วเครียด,\จะไม่ต้องคาดหวังว่าจะได้เพิ่มคาบพละ,\จะไม่ต้องแอบถ่ายเพื่อนทำเรื่องตลก,\จะไม่ต้องกังวลว่าผมไม่เรียบร้อยแล้วถูกบังคับไปตัดที่ร้านหน้าประตูโรงเรียน,\จะไม่มีใครเรียกชื่อเล่นที่คุ้นเคยหรือไม่ชอบ,\จะไม่มีใครล้อเล่นแล้วอ้างว่าแค่ผ่านมา,\จะไม่มีใครตบก้นแล้วบอกว่าเป็นการตบหน้า,\จะไม่มีใครทุ่มเทเพื่อถกเถียงเรื่องเล็กน้อย,\จะไม่มีใครลากคุณไปห้องน้ำหลังเลิกเรียน,\จะไม่มีใครจับตามองคุณเวลาเล่นมือถือแต่บ้างครั้งหลอกให้ตกใจ,\จะไม่มีใครส่งเสียงโห่ร้องไร้เหตุผล,\จะไม่มีใครขอให้ติดต่อคุณทางข้อความก่อนสอบ,\จะไม่มีใครหลอกว่าครูเรียกไปห้องทำงาน,||(center)\เดือนมิถุนายน การกล่าวลา,\บางคนอาจจะไม่มีวันพบกันอีก, การแยกจากอาจเป็นการแยกตลอดไป,\กล่าวลาผู้ร่วมโรงเรียนที่อาจไม่เคยพูดคุยแม้แต่คำเดียวในสามปี,\แต่ยังจำได้ชัดเจน,\กล่าวลาคนที่แอบชอบมานาน,\กล่าวลาครูที่ชอบหรือเกลียด,\กล่าวลาสิ่งที่แม้ทำร้ายกันอดีตเพื่อนที่ไม่ยอมก้มหัวแม้แต่ครั้งเดียว,\ ลาก่อนความรักวัยรุ่นที่เราชอบแต่สุดท้ายต้องแยกกัน,\ ลาก่อนโต๊ะเก้าอี้ที่อยู่กับเรามานาน,\ ลาก่อนเพื่อนสนิทที่ไม่เคยต้องการจากกัน,\ ลาก่อนคนที่เราอาจเกลียดและไม่อยากพบอีกแม้แต่วินาทีเดียว,\ ลาก่อนคนที่ไม่เคยติดต่อแต่กลับรู้สึกขัดหูขัดตา,\ สิ่งที่ชอบ สิ่งที่เกลียด สิ่งที่ยังสนใจ,\ สิ่งที่ลืมไปแล้ว คนเหล่านั้น เรื่องราวเหล่านั้น จากนี้ไปไม่ว่าประชิดหรืออยู่ไกล,||(center)\ บางคนจะไม่เคยลืมตลอดไป เพียงแต่ถูกฝังไว้ในมุมความทรงจำ,\ ในช่วงบ่ายที่แดดจ้า,\ เมื่อรำลึกเพียงลำพัง จะเต็มไปด้วยรสชาติของแดด,\ จะเห็นว่าสำหรับรักเดียวที่เคยยึดมั่นและไม่ยอมปล่อยมือ เคยไร้เดียงสาเพียงใด,\ คนที่เคยเกลียดจนแทบขยะแขยงกลับไม่ได้ทำให้เราผิดหวัง,\ เพื่อนที่เคยพลาดเพราะเรื่องหน้าเกรงใจนั้น น่าเสียดายเพียงไร,\ ชื่อเล่นที่เคยไม่อยากได้ยิน ตอนนี้ดูน่ารักและอบอุ่นเพียงใด,\ คนที่เคยคิดว่าจะไม่ลืมตลอดไป ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ก็เลือนหายไป,\ ครูที่เคยไม่ชอบมาก ก็แท้จริงเป็นเพราะหวังดีต่อเรา,\ ทุกสิ่งจะคลี่คลาย เพราะเวลา และเพราะระยะทาง,\ บางทีอาจมีวันหนึ่ง เราจะนัดพบกันใหม่,\ บางทีตอนนั้นเรามีครอบครัวของตัวเอง,\ มีงานที่พอใจบ้าง ผิดหวังบ้าง,\ ต้องวิ่งวุ่นเพื่อเลี้ยงชีพ,\ บางทีครูในตอนนั้นก็ไม่อ่อนเยาว์และสวยงามเหมือนเมื่อก่อน,\ มีผมหงอกที่ปกปิดไม่ได้,\ บางทีเราอาจจำหน้ากันไม่ชัด,\ บางคนอาจไม่เคยได้พบกันอีกเพราะเหตุผลต่างๆ,\ บางทีเราทุกคนเปลี่ยนไป ไม่เด็กดื้อเหมือนก่อนแล้ว มีความรอบคอบบ้างเล็กน้อย,\ แต่ฉันเชื่อว่า ไม่ว่าอาจจะเกิดอะไรขึ้น,\ จะไม่ขัดขวางความยินดีในการพบกันอีกครั้ง,\ จะไม่ตัดความผูกพันเพื่อนร่วมชั้นที่แท้จริง,\ พอเข้ามิถุนายน ลาก่อน การอำลา หรือความเศร้า,\ รักและหวงแหนเพื่อนที่อยู่ตรงหน้า เพราะเป็นความผูกพันที่ไม่อาจตัดขาดในชีวิต,\ รักและหวงแหนทุกตารางนิ้วของโรงเรียน เพราะเป็นอ่าวที่ไม่สามารถกลับไปอีก,\ ถ้าเวลาหยุดลงที่มิถุนายน วันที่เพลงจบและคนว่างเปล่า คุณจะยังคว้าอะไรได้บ้าง