{ชาติที่แล้ว} เลื่อยเล็ก

【อดีตชาติ】\ หากอยากรู้เหตุของอดีตชาติ ผู้ที่ได้รับผลคือชีวิตปัจจุบัน หากอยากรู้ผลของชาติต่อไป ผู้ที่สร้างผลคือชีวิตปัจจุบัน โลกนี้ถูกสร้างด้วยเหตุและผลหมุนเวียนอยู่แล้ว บนเส้นทางแห่งการเวียนว่ายตายเกิด มีผู้คนมากมายที่ยังคงถือมั่นในอดีตชาติกระโจนเข้าสู่เรื่องราวในโลกวุ่นวายนี้ ทำซ้ำหลายครั้ง ทุกครั้งที่เริ่มต้นก็เป็นศูนย์ แต่จบลงกลับสะท้อนกับความยึดมั่นนั้น ไม่ว่าจะอดีตชาติเขาหรือใครอย่างไร ย่อมมีเหตุผลอยู่แล้ว ความรัก ความอยาก ความโกรธ ความเกลียด เกิด แก่ เจ็บ ตาย ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของความคิดในโลกนี้ การทำดีจนจบ ไม่จำเป็นต้องมีความดีตามมาทีหลัง แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีความดีตามมา เพียงแต่เวลายังไม่ถึง เรื่องราวทุกเรื่องในโลก มีชะตากำหนด เหตุนี้ย่อมมีผลตอบแทน ผลลัพธ์ที่อยู่นอกเหนือชะตานั้น เรียกว่า ฝ่ากฎฟ้า
คุณอยู่ในสนามประหาร หัวของคุณถูกตัดในเสี้ยวนาที คุณเห็นเขาในวินาทีนั้น เขาวิ่งเข้ามาอย่างฉับพลัน รองเท้าคู่หนึ่งไม่รู้หายไปไหน สภาพดูย่ำแย่ ตามมาด้วยบริวาร หอบหายใจอึกอักถือรองเท้าที่หายไป พูดอะไรบางอย่าง แต่สิ่งที่เขาเห็นคือจุดจบของคุณในชาติที่แล้ว หัวคุณหลุดจากลำตัว เขากระโจนเข้าสนามประหารอย่างบ้าคลั่ง เอาหัวคุณต่อเข้ากับคอ วนเวียนพูดว่า “เชื่อฟังนะ ไม่เป็นไร ฉันสามารถพลิกฟ้าพลิกฝน ย่อมสามารถฟื้นฟูคุณได้ ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรนะ”\ หัวนี้ต่อกลับไป จากเวลาที่ตกลงถึงตอนนี้ ใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาที แต่จิตวิญญาณของคุณกลับไม่สามารถหลุดพ้นจากร่างได้ คุณจึงอยู่ในร่างที่ไร้ชีวิต ด้วยรูปร่างของวิญญาณ มองชายที่เคยทำให้คุณยอมเสี่ยงทุกสิ่งมองเห็นร่องรอยน้ำตาที่เขาไม่รู้เมื่อไหร่ไหลลงบนใบหน้า ใบหน้าไม่มีสีหน้าอะไร แต่คุณกลับเห็นคำว่ายึดมั่นชัดเจน คุณฟังเขาพูดอยู่ว่าไม่เป็นไร พร้อมรู้สึกแปลกประหลาด แต่ก็อดหัวเราะไม่ได้\ ก่อนที่คุณจะถูกตัดหัว คุณได้เห็นกลุ่มคนที่มามุงดู มีคนสองคนยืนอยู่ด้วยกัน รูปร่างและขนาดเหมือนกัน ใบหน้าไม่แสดงสีหน้า สีผิวซีด เขามองทุกสิ่งเหมือนเป็นสิ่งตายไร้อารมณ์ คุณมีความหวังอยู่บ้างว่าเขาจะมา แม้แค่ฟังเขาพูดคำขอโทษ ช่วยคุณไม่ได้ คุณก็สามารถยิ้มรับความตายได้ แต่เมื่อเห็นสองคนนั้น ใจของคุณกลายเป็นสระน้ำตาย ทุกสิ่งบนโลกมีชะตากำหนด สองคนนี้ไม่เหมือนคนทั่วไป น่าจะเป็นยมทูตชัด ๆ ดูเหมือนว่าชีวิตคุณจริง ๆ หมดอายุแล้ว ไม่ทันการ ครั้งนี้ ถึงที่สุดแล้วคุณเห็นเขาถูกคนดึงออกจากที่ประหาร เขามีสีหน้าที่งงงันตั้งแต่ต้น ปล่อยให้คนอื่นดึง แต่ยังคงพูดซ้ำคำว่า “ไม่เป็นไร” ราวกับถูกคุมโดยมนต์ดำ ศีรษะของคุณยังถูกผู้ใกล้ชิดของเขาถืออยู่ ไม่ได้แยกจากร่าง ก็บรรจุโดยผู้ชำนาญและถูกนำไปใส่ในโลงศพ ฝังไว้บนภูเขาเถ้าธรรมดาที่คนธรรมดามักฝังศพ คุณตั้งใจจะสร้างสุสาน แต่พิจารณาข้อดีข้อเสียแล้วจึงไม่ได้สร้างสุสาน แค่ฝังลงใต้ดิน

คุณในความมืดนี้ เห็นสองคนนั้นอีกครั้ง ไม่มีผลกระทบจากดินเลย ยืนอยู่ตรงนั้น ราวกับเป็นความว่างเปล่า มองคุณ ไม่ทราบนานเท่าไหร่ คนหนึ่งที่สวมเข็มขัดสีแดงพูดว่า “คุณกลับไปตรวจสมุดชีวิตนิรันดร์สิ เกิดอะไรขึ้น” คนที่สวมเข็มขัดสีเขียวพยักหน้าแล้วหายตัวไป ไม่นานก็มาปรากฏตัวที่เดิมอีกครั้ง

“ชื่อเธอหายไปแล้ว พระราชาทรงบัญชาเราว่าไม่ต้องรอแล้ว กลับเถอะ” คนสวมเข็มขัดสีแดงพยักหน้าและหายตัวไปพร้อมกับคนเข็มขัดสีเขียว

คงผ่านไปนาน คุณคิดเช่นนั้น คุณพยายามหลุดจากร่างนี้หลายครั้ง แต่ก็ยังทำไม่ได้ อยู่ดีๆ คุณก็รู้สึกว่าแสงสว่างส่องเข้ามา สว่างขึ้นเรื่อยๆ คุณเห็นใบหน้าสะอาดบริสุทธิ์สะท้อนแสงดาวเต็มท้องฟ้า ตามด้วยชุดเสื้อคลุมเต๋า มีดาบพาดอยู่บนหลัง เขาเปิดฝาโลงด้วยความแรงสุดตัวนั่งข้างๆ หายใจหนัก

“เฮ้ ออกมาสิ จริงๆ แล้วคุณออกมาได้นานแล้ว แต่ตราประทับนี้แก้ยากมาก พี่เองก็ใช้เวลาหลายวัน”

คุณลองขยับ ปรากฏว่าเบาเพียงเล็กน้อยก็ลอยออกมา คุณยืนบนที่สูง มองดูผู้ปฏิบัติธรรมและศพของคุณบนพื้น รวมถึงสัญลักษณ์สีม่วงทองประหลาดที่เต็มโลงศพ คุณรู้สึกสงสัย

“ฉันปล่อยคุณออกมา คุณก็ไม่ขอบคุณ พระเจ็ดองค์นี้มีฝีมือมากจริงๆ แม้แต่ผู้ชำนาญตราประทับโบราณยังสามารถรวบรวมไว้ใต้บังคับบัญชา จะก่อกบฏหรือไงนะ” ผู้ปฏิบัติธรรมตบบนชุดที่เปื้อนดิน เงยหน้ามองคุณ “ยืนสูงแบบนี้ไม่เหนื่อยเหรอ ลงมาสิ ลงมา”

คุณลอยลงมา ตกบนพื้น สงสัยมากขึ้น

“ดี ดี ดี มีปัญหาก็ค่อยๆ ทำ ไม่รีบร้อน ฉันทราบคุณจะถามอะไร คุณว่าคืนมืดลมแรง วันนี้พระจันทร์ก็เป็นพระจันทร์เคียว ใช่ไหม คนทำทางธรรมอย่างฉันมาขุดหลุมบนภูเขาอันรกร้างไม่ง่ายใช่ไหม ฉันพักสักครู่ก่อน คุณว่าโอเคไหม ไปที่พักฉันก่อน แล้วค่อยพูดต่อ อ้อ ใช่แล้ว ฉันต้องทำให้สถานที่นี้คืนสภาพเดิมก่อน ไม่อย่างนั้นอาจารย์ใหญ่จะโกรธ อมิโตฟุ อมิโตฟุ“คุณมองเขาพูดกับตัวเอง พูดซ้ำ ๆ ว่าเขาเป็นผู้ฝึกตน แต่กลับสวด 'อมิตาภพุทธะ' อยู่เรื่อย ๆ จากนั้นก็ไปทำพิธีปิดโลงศพอีกที่หนึ่ง และถมดินอีกที่หนึ่ง ก่อนจะเอาหญ้าที่เพิ่งย้ายไปข้าง ๆ ซึ่งรากไม่เสีย กลับมาปลูกใหม่ มือทั้งสองประสานกัน สวด 'อมิตาภพุทธะ' หนึ่งครั้ง หันมามองคุณ แล้วยื่นมือแกว่งหน้าคุณที่ดวงตาของเขาอย่างที่คุณจ้องอยู่ “โง่เหรอ?”

“วันนี้แสงไม่ดี เดี๋ยวกลับไปดูก่อนว่าคุณเป็นยังไง ไม่ต้องทำให้คนตกใจมาก ดีแล้ว ขอบารมีครูบูรพาจารย์คุ้มครอง” เขาหยิบจากหน้าอกอยู่นาน จนในที่สุดก็หยิบแผ่นทองคำหนึ่ง แบ่งเป็นสองครึ่ง หยิบพู่กันขนบางสีแดงเล็ก ๆ แลบลิ้นเลียปลายพู่กัน แล้วเขียนคำว่า “土遁” บนแผ่นทองแบบเอียง ๆ เงยหน้ามายิ้มให้คุณ “ฮ่า ๆ เสร็จแล้ว มาเลย” คุณเดินเข้าไปด้วยความสงสัย ทำไมพระนี้ไม่เก็บคุณหรือช่วยคุณให้พ้นทุกข์ เขายื่นหนึ่งในสองแผ่นทองที่เขียนแล้วให้คุณ คุณยื่นมือรับ จากนั้นเขาก็พูดกับคุณ “จำไว้ ให้จับมือฉันแน่น ๆ อย่าปล่อย ไม่งั้นฉันจะต้องตามหาคุณแล้วขุดคุณออกมาอีก” คุณพยักหน้า จับมือเขาอย่างเป็นธรรมชาติ แต่ผู้พูดกลับสะดุ้งเมื่อคุณจับมือเขา “ลืมไปเลยว่าคุณเป็นผู้หญิง โอย จะทำยังไงดี เอาเถอะ ๆ แม้ว่าฉันจะละเมิดข้อห้ามอะไรก็ตาม ก็ไม่ต่างอะไรจากอันนี้แล้ว” เขาพูดพึมพำเสร็จ ทำมือเป็นท่ามนตรา คุณได้ยินเสียงหวิว ๆ แต่ไม่นานก็ดับลง คุณตบฝุ่นโคลนที่แท้จริงไม่มีอยู่บนตัว เห็นเขาล้มลงกับพื้นไอไม่หยุด คุณเงยหน้ามอง พบว่าที่นี่กลับเป็นบ้านไม้ไผ่เล็ก ๆ ไม่ใช่รายละเอียดมาก แต่ดูน่ารัก

หลังจากเขาหยุดไอ หายใจเข้าลึกหลายครั้ง แล้วย้อนมามือเรียกคุณ ชัดเจนว่าไม่มีแรงจะพูด คุณตามเข้าไป ด้านบนประตูติดสัญลักษณ์หนึ่ง คุณเงยหน้าดูแล้วก็เข้าไป เขาจ้องคุณตาโต พึมพำ “ท้าเทพ ท้าเทพ” อยู่ในท่าประสาท

คุณขึ้นไปกับเขา เขานั่ง เทน้ำชามาให้คุณ คุณนั่งบนเก้าอี้ไม้ไผ่เช่นกัน ยื่นมือรับ เขาจุดเทียนนั่งลง เริ่มพิจารณาคุณอย่างละเอียด

คุณมีริ้วรอยแสดงความสงบ ผิวหน้าเย็นเข้ม ตาคมคู่บาง ใบหน้ารูปฝ่ามือ ผมยาวดำ เสื้อคลุมยาวสีม่วง เหมือนองค์เทพ

“คุณชื่ออะไร?”

“ไม่มีชื่อ”“คุณไม่อยากเอ่ยถึงชื่อในอดีตชาติ ดังนั้นจึงเปิดปากอย่างเบา ๆ\ “ฉันตั้งชื่อให้เถอะนะ เป็นไงล่ะ?” เขามองมาด้วยความคาดหวังเต็มตา คุณพยักหน้ารับ\ “ดูสิ ดูสิ คุณถูกฉันขุดขึ้นมา ใช่ไหม? ฉันปลดผนึกให้คุณ ใช่ไหม? คุณก็ถือว่าเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกชาติใช่ไหม? งั้นก็ใช้ชื่อตระกูลฉัน ฉันสกุลฟาง ฉันชื่อฟางเฉิน คุณก็ชื่อฟางอวี๋ก็พอ ฟางอวี๋ ขนของขนนก อวี๋หมายถึงขนนก”\ “ทำไมเลือกตัวอวี๋?”\ “ก็เพราะคุณคล้ายน่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า”\ “โอเค” คุณพยักหน้า “มีกระจกไหม? ฉันอยากดูรูปร่างตัวเองตอนนี้”\ ฟางเฉินดูลังเลเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ไม่ใช่เพราะฉันไม่ยอมให้ดู กระจกธรรมดาทั่วไปมองไม่เห็นคุณ คุณไม่ได้อยู่ในสามโลก กระจกในสามโลกจึงมองไม่เห็นคุณ หลังจากที่ดวงอาทิตย์ขึ้นในวันพรุ่งนี้ ฉันจะพาคุณไปทะเลสาบมิงจิง ทะเลสาบนั้นว่ากันว่าดวงตาซ้ายของพานกูหลังจากสร้างฟ้าสร้างดินกลายเป็นทะเลสาบนี้ มันสามารถสะท้อนความจริงทั้งหมดได้ แต่คนธรรมดาถ้าไปจะเห็นแต่ความผิดของตนเอง หรือเรื่องที่ไม่อยากเห็นไม่อยากเผชิญ คุณเป็นวิญญาณสีม่วงอันหายาก ฉันไม่รู้ว่าจะเห็นสิ่งเหล่านั้นหรือไม่ แต่รูปร่างคุณแน่นอนว่าจะสะท้อนออกมาได้”\ คุณพยักหน้า “ทำไมต้องช่วยฉันออกมาจากดิน?”\ “อ่าฮ่าฮ่า ในที่สุดก็มาถึงเรื่องนี้ใช่ไหม? เรื่องนี้ต้องเล่ายาวหน่อยนะ พูดถึงลูกน้องเจ็ดโอรสขุนนางนั้น คงเห็นว่าคุณแตกต่างจากศพธรรมดา กลัวเหตุการณ์แปลกประหลาด เลยใช้วิธีผนึกที่ร้ายแรงที่สุด ตราม่วง เป็นหนึ่งในวิธีผนึกระดับสูงในเวทมนตร์โบราณ และคุณเองก็แตกต่างจากคนธรรมดาแต่ยังไม่ถึงขั้นกลายเป็นซอมบี้ ความรอบคอบนั้นจึงทำให้คุณกลายเป็นร่างปัจจุบัน ฟังจากที่อาจารย์ของฉันเคยกล่าวไว้ตั้งแต่สมัยโบราณ หลายเทพในสมัยโบราณจะใช้พิธีลับฆ่าผู้ใต้บังคับบัญชาที่ไว้ใจ แต่วิญญาณยังคงอยู่พร้อมร่างกาย สามารถอยู่ในสภาพสองสถานะในพื้นที่เดียว ใช้เวทผนึกปิดร่าง ศพจะดูดซับพลังของเวทผนึกจนเกิดเป็นวิญญาณใหม่ วิญญาณชนิดต่าง ๆ มีหลายประเภทเช่นคุณ วิญญาณสีม่วงถือเป็นวิญญาณระดับสูง คุณลักษณะของวิญญาณสีม่วงก็คือแบบนี้ วิธีลับนั้นสูญหายไปหลายพันปีแล้ว และคุณเองก็เกิดจากความบังเอิญ การหาวิญญาณที่ไม่อยู่ในสามโลกเป็นเรื่องยากมาก การพบคุณถือว่าเป็นโชคของฉัน จุดสำคัญคืออยากให้คุณช่วยงานหน่อย พลังวิญญาณของคุณสามารถแบ่งให้ฉันบ้างไหม ฮ่าฮ่า ฉันจะใช้มันเป็นกุญแจ เปิดคฤหาสน์มูเหวยของบรรพบุรุษ เพื่อไปช่วยพี่ร่วมห้องถ้าอยากรู้เรื่องราวต่อไปจะเป็นอย่างไร รอฟังตอนต่อไปได้เลย