พระเจ้า
ไม่น่าเชื่อเลย ฉันจะไม่ไปชนบทอีกแล้ว... ถนนน่าขยะแขยง ทั้งแคบ ทั้งขรุขระ ทั้งโคลน คนและรถวิ่งสวนทางกัน ไม่มีสะพานลอย ไม่มีทางม้าลาย ไม่มีทางเท้า ไม่มีช่องทางฉุกเฉินสำหรับตำรวจและทหาร... รถก็แย่ ไม่มีแท็กซี่ ไม่มีรถเมล์สายตรง มีแต่รถบัสเก่าใกล้จะพัง และรถบรรทุกสภาพแย่ มอเตอร์ไซค์ไม่มีใบอนุญาตที่ควรจะเลิกใช้ไปนานแล้ว แถมยังมีรถสามล้อที่ใช้แรงคนอีก... ข้างทางมีเด็กเล็กไม่กี่คนกำลังอาบน้ำ พอดูดีๆ กลับมีผู้หญิงด้วย มีชาวนาใช้เท้าซักผ้า...(OTU...) คนพวกนี้สกปรกมาก ใช้หม้อวางไว้ที่ประตู ดำและชื้น ขี้เถ้าถ่านปลิวใส่อาหารก็ไม่สน ยังเอานิ้วหยิบหมูมันมากิน กินเสร็จยังไม่ลืมเช็ดก้น... หมู่บ้านชานเมืองยิ่งแย่ ถนนใต้สะพานเต็มไปด้วยคนเร่ร่อน รั้วกั้นกลางถนนพังไปหมด จุดปลอดภัยไม่มีตำรวจ รถไฟฟ้าเลี้ยงไฟแดงก็เป็นแค่ประดับ... มีรถเมล์แต่คนแน่นแย่ และไม่มีใครให้ที่นั่ง ทนไม่ไหว ต้องลงจากรถ ต้องปั่นจักรยานผ่านช่องทางของตำรวจและทหาร... เกือบถูกชน มีมอเตอร์ไซค์วิ่งสวนและรถบรรทุกดินมาด้วย... มองไปที่ด่านเก็บเงิน มีคุณตานั่งอ่านหนังสือพิมพ์ ข้างๆ มีเด็กเล็กกำลังกินขนม... แม่งเอ้ย! 5.20 เที่ยวของฉันจบลงแล้ว! ตอนที่ทุกสิ่งวิ่งผ่านหน้าต่างรถ ความรู้สึกเศร้าเล็กๆ ก็เกิดขึ้น แต่ฉันมีความสุขมาก..!
ตอบกลับ (11)
— โหลดคำตอบทั้งหมดแล้ว —