เฮ้อ…ช่วงนี้ประเทศจีนเกิดเรื่องราวต่าง ๆ เยอะ…เราคิดแบบนี้…\1. ประเทศจีนคิดว่าการจำกัดการเข้าถึงอนิเมะต่างประเทศ 【โดยเฉพาะญี่ปุ่น】 จะช่วยพัฒนาอุตสาหกรรมอนิเมะของเรา ผลก็คือ ทำให้ทัศนคติของเราต่ออนิเมะเปลี่ยนไปเป็นอาชีพเด็กน้อย…หรือพูดง่าย ๆ ว่า…อนิเมะเป็นสำหรับเด็ก ๆ เท่านั้น 【เชื่อว่าหลายคนรู้สึกแบบนี้ เช่น 喜羊羊 จริง ๆ ฟังชื่อก็ไม่อยากดูแล้ว มัน…เด็กเกินไป】\2. ประเทศจีนมองว่าอนิเมะเป็นเพียงความบันเทิง มองว่าอนิเมะไม่มีจิตวิญญาณของตัวเอง นำไปสู่การลอกเลียนแบบ การคัดลอก และอนิเมะแบบเด็ก ๆ 【สังเกตว่าเราพูดว่า '动画' คืออนิเมะแบบการ์ตูน】 แต่ลองดูอนิเมะส่วนใหญ่ของญี่ปุ่น ทุกเรื่องมีจิตวิญญาณของตัวเอง เหมือนนิทานเรื่องหนึ่ง เกิดเรื่อง 《秦时明月》 ขึ้นมาก็ใช่ว่าจะต่างอะไร เราก็ไม่พูดละ\3. สำนักงานวิทยุโทรทัศน์มองว่าอนิเมะเป็นยาเสพติด…อืม…เรื่องนี้ก็ไม่ต้องพูดเยอะ\4. นโยบายของจีน ดูเหมือนบอกว่าไม่อนุญาตให้มีเรื่องรักใคร่ อุ๊ย, ไม่อนุญาตจริง ๆ นะ…\5. ทุกคน เราพูดแบบนี้ไม่ใช่ให้ทุกคนไปสนับสนุนอนิเมะญี่ปุ่น แต่พูดจริง ๆ ถ้านโยบายไม่เปลี่ยน แอนิเมะจีนก็ไม่สามารถพัฒนาได้…【อาจจะยังไม่จบ】\6. เพิ่งนึกขึ้นได้ เรื่อง 《雷锋》 ที่ใช้เวลา 3 ปี ผลิตด้วยงบ 32 ล้านดอลลาร์ นี่ก็สามารถบ่งชี้ปัญหาได้ดี 【ยังไม่จบ】\7. เราคิดว่านี่ควรเป็นปัญหาใหญ่ที่สุด: ขาดความคิดสร้างสรรค์ ไม่ใช่เรื่องหมาป่าแกะ ก็เป็นสามก๊ก, 大唐, หรือหัวข้อประวัติศาสตร์อื่น ๆ ซ้ำไปซ้ำมา เรายอมรับว่าประเทศจีนมีประวัติศาสตร์ยาวนาน แต่ก็ไม่ควรทำซ้ำไปซ้ำมาใช่ไหม? ทำไมขาดความคิดสร้างสรรค์ ก็แน่นอนเพราะการศึกษา……และระบบที่บอกไม่ถูกนี่แหละ……【หุบปาก】 ทุกคนเข้าใจกัน…\ผู้ใดไม่อยากเป็นฮีโร่ความเร็วสูง น้ำมันก๊าดคงไม่ใช่ซูดันแดงที่ดี