《ปลายทาง》029.(ตอนตระกูลมุคิยะ) ถูกลักพาตัว

\“ฮู่!”\ ในกระท่อมไม้ไผ่สามหลังกลางหุบเขาด้านหลังของตระกูลมุกิโนะ คุณปู่ทั้งสามคนอยู่ ๆ ก็สะดุ้งตื่นจากการฝึกฝนเกือบพร้อมกัน ปล่อยสายตาคมกริบออกมาอย่างรวดเร็ว!\ ในชั่วพริบตาต่อมา เสียงลมหลายสายดังขึ้นอย่างเบา ๆ ปู่ทั้งสามกลับหายตัวไปจากฟูก และปรากฏตัวพร้อมกันบนท้องฟ้าเหนือเมืองจิงตง สายตาคมกริบหกคู่ตรงไปยังป่าโซริสุ!\ พวกเขาคือครูทั้งสามของชิงเอียน คนเดิมคือ เคทสึกิ ซาบุโร่ (缺月三郎) ในอดีต\ พวกเขามองสบตากันโดยไม่ต้องพูดอะไร ก็สามารถรับรู้ถึงความหวาดกลัวอย่างลึกซึ้ง! ความแตกต่างของพลังที่เอื้อมไม่ถึง!\ ใครกัน? ที่มีพลังถึงขั้นแม้แต่พวกเขาทั้งสามก็สู้ไม่ได้! พลังของเคทสึกิ ซาบุโร่ ใกล้เคียงกับระดับเซียนซุน (仙尊) อย่างไม่มีขีดจำกัด ความพยายามและพรสวรรค์ของทั้งสามคนในห้าปีที่ผ่านมา ทำให้สามารถท้าทายพลังสายฟ้าแห่งสวรรค์ได้ ใต้ระดับเซียนซุน ถือว่าเป็นผู้ไร้เทียมทาน\ ซึ่งหมายความว่า: พลังของศัตรูที่ไม่รู้จักนี้ อย่างน้อยก็อยู่ในระดับเซียนซุน!\ ชิงมุกิโนะชิงหมิงสูดหายใจลึก ๆ ก้าวเดินบนความว่างเปล่า ยืนตรงตรงหน้า หันไปทางป่าโซริสุ พนมมือขึ้น วางท่ากราบเรียบง่าย ๆ และเอ่ยด้วยความเคารพว่า:\ “ไม่ทราบว่ามุกิโนะ ซาบุโร่ ก่อความผิดกับผู้ใหญ่ท่านใด ถึงได้ถูกกระทำเช่นนี้กับลูกศิษย์ของพวกเราทั้งสาม?”\ เสียงของชิงมุกิโนะชิงหมิงดังกังวานราวกับระฆัง พลังเวทมนตร์หนักหน่วงที่พาดึงมากับเสียง ทำให้เสียงซ้อนทับราวกับคลื่นเสียง แผ่กระจายไปยังป่าโซริสุและทำให้ต้นไม้เขียวในป่าไหว “ซาซ่า”\ “ฮู่…ฮู่…”\ หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ป่าโซริสุ มีเพียงเสียงลมเป็นระยะ ๆ และไม่มีเสียงใดตอบกลับมาทั้งสิ้น! ความจริงแล้วคนตรงหน้าไม่สนใจเคทสึกิ ซาบุโร่ เลยใช่ไหม ปล่อยให้พวกเขาทั้งสามลอยอยู่กลางอากาศเช่นนี้?\ ชิงมุกิโนะชิงหมิงและเพื่อนทั้งสามรู้สึกอึดอัด ใจว่างไม่สบาย แม้ว่าเสียงก่อนหน้านี้ ชิงมุกิโนะชิงหมิงตั้งใจไม่ให้เสียงแพร่ในเมืองจิงตง แต่ชื่อเคทสึกิ ซาบุโร่ ดังไปทั่วหมู่เกาะไบริสุ แม้แต่ผู้แข็งแกร่งในระดับเซียนซุนก็ต้องให้เกียรติเล็กน้อย แต่ตรงหน้าคนนี้ ทำไมถึงไม่เป็นเช่นนั้น?\ มองตากันหนึ่งครั้ง พวกเขาพยักหน้าและปรากฏท่าทีบินไปในทิศทางของป่าโซริสุในขณะนั้น เสียงแก่ที่แฝงด้วยความเย้ยหยันดังมาจากทิศทางป่าชูรี"ฮ่า......สามผู้เฒ่าแห่งพระจันทร์ซาวับ หวังว่าท่านจะสบายดีผ่านมาหลายปีแล้ว—ของขวัญต้อนรับของฉันเป็นอย่างไรบ้าง?ไม่เลวใช่ไหม?ศิษย์ที่รักของเจ้ามีพรสวรรค์ที่น่าประทับใจจริงๆ ขอยืมสักสองสามวัน บางทีฉันอาจจะยอมช่วยสอนการเพาะปลูกของเขาก็ได้ อย่าขอบคุณฉันเลย"ทันทีที่เสียงคุ้นเคยนั้นดังขึ้น ใบหน้าของมู่กงชิงหมิงก็เปลี่ยนเป็นขมขื่น และริ้วรอยของเขาปรากฏขึ้นในทันทีข้างหลังเขา มู่กงจื่อเทียนและมู่กงฉีต่างก็สังเกตเห็นทันที ใบหน้าของพวกเขาดูน่าประทับใจไม่แพ้กัน เพราะเสียงนั้นคือไอ้แก่ชือเฉวียนเซินนั่นแหละ!อย่าหลงเชื่อท่าทีสุภาพและสุภาพของซือฉวนเซินเมื่อห้าปีก่อนในเมืองหลิงหยุนคนนั้นแค่อวดเท่านั้น!จริงๆ แล้ว ในหมู่ผู้เชี่ยวชาญชั้นนําของหมู่เกาะไบ่รี นอกจากพละกําลังอันน่าเกรงขามแล้ว การเป็นคนโกรธยังเป็นอีกหนึ่งจุดเด่นของเขา!ก่อนที่เขาจะก้าวเข้าสู่แดนเซียน ในหมู่ผู้เชี่ยวชาญชั้นนํา ฉายาของเขาว่า "เจ้าแก่ตัวแสบ" เป็นที่รู้จักกันดี!แม้แต่ในตระกูลซือฉวน พวกเขาก็รู้สึกหมดหนทางต่อชายชราระดับบรรพบุรุษคนนี้ พูดง่าย ๆ ก็คือ ชายแก่คนนี้ไม่มีท่าทางที่คาดหวังจากอาจารย์อาวุโสแม้แต่มู่กงชิงหมิงที่มีออร่านักปราชญ์ก็แทบจะสบถออกมาดัง ๆไม่ใช่หรือ?คุณลักพาตัวศิษย์ของเรา แล้วคาดหวังให้เราขอบคุณคุณอีกเหรอ?นอกจากนี้ เราก็ไม่รู้วิธีสอนศิษย์ แล้วจะให้คุณเป็นผู้นําทําไม?คุณยังคิดว่าตัวเองพูดถูกอยู่เหรอ?แต่ถึงจะสบถในใจ เขาก็ทําได้แค่เก็บมันไว้ในความหงุดหงิดมู่กงชิงหมิงไม่กล้าพูดออกมาเพราะศิษย์ของเขาอยู่ในมือคนอื่น ใครจะรู้ว่าคนบ้าแก่คนนี้มีเจตนาอะไรและด้วยระดับการเพาะปลูกของศิษย์เซียนเสิ่นที่ไร้เทียมทาน พี่ชายของเขาเองก็สู้เขาไม่ได้ ไม่ว่าเขาจะโกรธแค่ไหน เขาก็อดทนได้ด้วยตัวเองเท่านั้นคิมิยะชิงหมิงฝืนยิ้มและพูดไปทางป่าเฝ้าดวงอาทิตย์ว่า "งั้นก็เป็นพี่ซื่อฉวนที่กลับมาแล้วสินะหลังจากฝึกฝนอย่างทุ่มเทมาหลายปี ดูเหมือนว่าท่านจะพัฒนาขึ้นมากที่ศาลเจ้าพระอาทิตย์ พวกเราพี่น้องควรพูดสิ่งดี ๆ กับท่านจริง ๆแต่ศิษย์คนนี้ พี่ซื่อฉวนอาจจะยังไม่เหมาะสมเท่าไหร่ใช่ไหม?""
ในฐานะคนรุ่นที่ได้สัมผัสกับโลกเซียน เขาสามารถเดาได้ว่าซื่อฉวนเซินอยู่ที่ไหนในช่วงห้าปีที่ผ่านมา แทนที่จะรายงานข่าวว่าเขาเชื่อในคํากล่าวอ้างไร้สาระอย่างการหายตัวไปของซื่อฉวนเซิน""ไร้สาระ!"หมายความว่าอย่างไรกับ 'เหมาะสม' หรือ 'ไม่เหมาะสม'? ฉันพูดว่า 'เหมาะสม' และมันเหมาะสม คุณไม่ดีใจเหรอ?จริงๆ แล้ว ในฐานะเซียนผู้มีศักดิ์ศรี ฉันยอมถ่อมตัวเพื่อชี้นําศิษย์ของคุณ ถ้าคุณไม่ขอบคุณฉันก็ไม่เป็นไร แต่ตอนนี้คุณยังบ่นอยู่ ไม่งั้นคุณคาดหวังให้เราสู้กันอย่างยุติธรรมเหรอ?"
ครั้งนี้ ซือฉวนเซินไม่ได้ล้อเล่นมู่กงชิงหมิงอีกต่อไป เขาตอบกลับอย่างเฉียบขาดทันที แต่คําพูดยังคงมีน้ําเสียงแฝงความแสบสันต์
บ้าจริง!ความยุติธรรม?ความยุติธรรมมาจากไหน?เจ้าเป็นเจ้าแห่งอมตะ และยังพูดกับพวกเรา—ไม่อายบ้างเหรอ?
พี่น้องมู่กงทั้งสามรู้สึกปวดหัว และเกือบพร้อมกัน ประโยคนี้ก็ระเบิดออกมาในใจพวกเขาพวกเขาถึงกับพูดไม่ออกกับความไร้ยางอายของซื่อฉวนเซิน!"ช่างมันเถอะ ข้าใจดี ข้าจะไม่เถียงกับพวกนายรุ่นน้องมากนักพวกเจ้าไม่จําเป็นต้องมาหาข้า เจ้าก็หาไม่เจออยู่ดีถ้าเจ้าเห็นคุณค่าในความเมตตาของข้า ข้าก็จะรับไว้""หลังจากหยุดพูดประโยคก่อนหน้านี้ ซือเฉวียนเฉินก็พูดอีกครั้ง ก่อนที่พี่น้องมู่กงทั้งสามจะทันตั้งตัว ออร่าที่เป็นสัญลักษณ์ของอาณาจักรเซียนของซือกวนเซินก็จางหายไปอย่างรวดเร็วเหมือนคลื่นน้ํา หายไปในพริบตา"ไอ้แก่แสบ ทําไมยังไม่ตายอีกล่ะ?"
เมื่อสามพี่น้องมู่กงตอบสนอง ออร่าของพวกเขาก็หายไปหมด ทําให้มู่กงฉีโกรธจนอดสบถไม่ได้ กระเบื้องหลังคาใกล้ๆ แตกกระจายทันที
ในตอนนี้ เมื่อศิษย์ของพวกเขาอยู่ในมือของซื่อชวนเซิน พี่น้องมู่กงทั้งสามไม่มีทางทําอะไรได้โชคดีที่พวกเขาเดาเจตนาของซือกวนเซินได้แล้ว และมันจะไม่เป็นอันตรายต่อชีวิต พวกเขาจึงรู้สึกประหม่าอย่างมาก อย่างไรก็ตาม ภายใต้ความโกรธของซื่อชวนเซิน พี่น้องมู่กงทั้งสามก็รู้สึกอึดอัดเช่นกันความโกรธพุ่งพล่านในใจของพวกเขา พร้อมจะปะทุขึ้นได้ทุกเมื่อพวกเขาสบตากันอย่างเงียบๆ พยักหน้าพร้อมกันเหมือนตัดสินใจแล้ว และแววตาก็เปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่นในชั่วพริบตาถัดมา ทั้งสามคนก็หายตัวไปพร้อมกันกลางอากาศ มีเพียงสายลมอ่อนๆ ที่พัดผ่าน ดูเหมือนจะเล่าเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้นอย่างเงียบๆตอนนี้ที่หน้าร้านหมอเก๊า มูกงเสี่ยวอวี้กำลังก้าวเท้าอย่างโกรธ มือทั้งสองข้างข้อนิ้วกดจนดังป๊าบ ๆ ด้วยความเกลียดชังพูดว่า: "เจ้าเหยาเซียนตัวน้อย กล้าจริง ๆ ที่กล้าไม่มาเห็นฉัน เมื่อฉันกลับบ้านคราวนี้ หากไม่ทำให้เจ้ากลายเป็นคนเจ็บเต็มที่ ฉันมูกงเสี่ยวอวี้นี่ก็ไม่ใช่!" ใครจะไปรู้ว่าในการพบกันครั้งหน้า เมื่อเห็นช่างเซียนชิงหยานที่ต่างจากเดิมแล้ว เธอจะรู้สึกอย่างไร?