《การสอบเอ็นทรานซ์ปี 2013 ของมณฑลอันฮุย: บทความที่ได้คะแนนศูนย์ เผยแพร่ใหม่》ถือว่าเป็นผลงานเทพ — ผู้เขียน เฉินจูเฟย

\คนที่อยู่ในบอร์ด Tieba นาน ๆ จะเขียนบทความแบบนี้ทุกคนไหม?\《ข้อสอบเรียงความได้ศูนย์คะแนนของมณฑลอานฮุย ปี 2013 ออกใหม่สด ๆ》,ถือเป็นผลงานเทพ——ผู้แต่ง เฉินจวู่เฟย ทำไมถึงเป็นแบบนี้? ทำไมไม่สามารถเป็นแบบนี้ได้?\ผู้เขียน: เฉินจวู่เฟย\คำนำ: บางคนเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วถามว่า “ทำไมถึงเป็นแบบนี้?” แต่ฉันกลับฝันถึงสิ่งที่ไม่เคยมี แล้วสอบถามว่า “ทำไมไม่สามารถเป็นแบบนี้?”——ชอว์\1. ฉันขี่จักรยานไปเฉียด BMW ของอีกฝ่าย พอเขาลงรถก็ตบหน้าฉัน แล้วบอกให้ฉันจ่ายเงินหมื่นหยวน ไม่งั้นจะลอกหนังฉัน ฉันถาม ทำไมถึงเป็นแบบนี้? หลี่ชี่หมิง เอามหาวิทยาลัยเป็นสนามแข่งรถ สองหญิงสาวโดนชนตาย เขาพูดจาโอ้อวดหยิ่งยโส ฉันถาม ทำไมฉันไม่สามารถเป็นแบบนี้? แม่งเอ้ย พ่อเขาคือ หลี่กั้ง ตำแหน่งรองผู้อำนวยการ ส่วนพ่อฉันคือ ประชาชนธรรมดา อยู่ฉินต้าจวง\2. ฉัน อายุ 19 ปี หน้ากระดาษวิชาภาษาจีน สมองตาย เหงื่อท่วมตัวในห้องสอบ ฉันถาม ทำไมถึงเป็นแบบนี้? กัวเหมยเหมย อายุ 19 ปี ขับรถราคาแพง ถือกระเป๋าแบรนด์ เน้นสวยโอ้อวด ฉันถาม ทำไมฉันไม่สามารถเป็นแบบนี้? แม่งเอ้ย พ่อเลี้ยงเธอเป็นประธานสภากาชาด ส่วนพ่อฉันกำลังกวาดลานกีฬา!\3. มิสจีนหน้าตาธรรมดา จริง ๆ แล้วชื่นชมไม่ได้ ฉันถาม ทำไมถึงเป็นแบบนี้? มิสเกาหลีสวยน่าชื่นชม ถือเป็นความงามแห่งชาติ ฉันถาม ทำไมจีนไม่สามารถเป็นแบบนี้? แม่งเอ้ย ศัลยกรรมเกาหลีเก่งมาก แต่กรรมการจีนมีฝีมือห่วย!\4. ญี่ปุ่นน้อย เล็งเกาะเตียวหยูของฉัน โหดร้ายและอวดดี ฉันแผ่นดินจีน เน้นความสงบ ใจกว้างต่อมิตรประเทศ ฉันถาม ทำไมถึงเป็นแบบนี้? ฟิลิปปินส์ ยิงประชาชนไต้หวัน ท่าทีรุนแรงไม่ชดใช้ ฉันไต้หวัน ใช้มาตรการลงโทษเข้ม จนฟิลิปปินส์กลัวฉี่ราด ฉันถาม แผ่นดินจีนไม่สามารถเป็นแบบนี้? แม่งเอ้ย ไต้หวันพื้นที่เล็ก ทรัพยากรน้อย จึงไม่ถอย แผ่นดินจีนกองกำลังชั้นยอด คนของเทศบาลไม่ได้ขึ้น!\5. ฉันกินอาหารจีเอ็มพี ดื่มนมถั่วปลอม ฉันถาม ทำไมถึงเป็นแบบนี้? เขากินอาหารพิเศษ ดื่มซุปเต่าพระราชา ฉันถาม ทำไมฉันไม่สามารถเป็นแบบนี้? แม่งเอ้ย เขาหล่อรวย บ้านมีสิบหลัง ฉันเป็นคนจนเช่าอพาร์ตเมนต์แปดตารางเมตร\6. เฉินจวู่เฟย ชายสูงเจ็ดฟุต เขียนเก่ง ฝึกเขียนอย่างขยัน ส่งต้นฉบับครั้งหนึ่งก็ลำบาก ฉันถาม ทำไมถึงเป็นแบบนี้? กัวจิงหมิง ช่างคัดลอก ระวังตัวเอง ทำแฟนคลับเป็นล้าน ฉันถาม ทำไมฉันไม่สามารถเป็นแบบนี้? แม่งเอ้ย ฉันไม่รู้กาลเทศะ ตัวอักษรยังอ่อนวัย;เขาตามกระแสอย่างใกล้ชิด จึงกลายเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ \7. ฉันอยากมีชื่อเสียง คิดทุกวิถีทาง ครุ่นคิดหนักจนเต็มศีรษะ จนถึงตอนนี้ยังเป็นคนธรรมดา ฉันถามว่า ทำไมถึงเป็นแบบนี้? คนอย่างกานลู่ลู่ บีบนมจนหมด ทำให้คนอื่นเกิดจินตนาการ ชื่อเสียงแย่กระจายไปทั่ว ฉันถามว่า ทำไมฉันทำไม่ได้แบบนี้? โธ่เอ๊ย ถึงฉันจะถอดหมดก็ไม่มีใครดู เธอถึงไม่มีใครดูแต่ก็ถอดหมด! \8. แม้หัวข้อจะหลอกลวง แต่ฝีมือการเขียนก็ล้ำหน้า ครูผู้ตรวจก็ใช้ปากกาใหญ่ตวัด แถมตัดคะแนนเป็นศูนย์ ฉันรู้สึกเจ็บปวดมาก ฉันถามว่า ทำไมเป็นแบบนี้? ครูโกรธและพูดว่า ฝีมือการเขียนไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญคือความคิด หนึ่งต้องกลมกลืน สองไม่พูด乱ๆ คุณบอกมาสิ ทำไมคุณทำไม่ได้? โธ่เอ๊ย คะแนนศูนย์ไม่เป็นไร ฉันเป็นสายบ้าลุย ถึงจะเข้ามหา'ลัยไม่ได้ ฉันก็จะเป็นอันธพาล!