เอสเซ้นส์ 《จุดสิ้นสุด》032.(บทป่ารักษ์วัน)สายรัดข้อมือพลังรบ

พระอาทิตย์กลางอากาศได้ลอยสูงอยู่เหนือศีรษะ เมฆสีขาวหนาแน่นปรากฏอยู่บนผืนฟ้าสีคราม กลิ่นอากาศสดชื่นหอมฟุ้งไปทั่วพื้นดิน ป่าไม้เขียวชอุ่มของป่าหัวรักษาพร้อมกับสายลมเย็น พัดพาผิวน้ำในทิวป่าคลื่นคลื่น เสียงคำรามของสัตว์และเสียงร้องของนกสลับซับซ้อนในช่วงเที่ยง เป็นช่วงเวลาที่ครึกครื้นมากที่สุด

ในขณะนั้น ภายในป่าหัวรักษา ในถ้ำแห่งหนึ่งบนภูเขา

“ฮู่……”

กองไฟสีแดงอ่อนขนาดเท่ากำปั้น ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือขวาของชิงเหยียน การไหลของพลังเวทสีดำอบอุ่นเริ่มหมุนวนรอบมือขวาอย่างรวดเร็ว แสงไฟที่สว่างจ้า ส่องให้ใบหน้าอันตั้งใจเอาใจใส่ของชิงเหยียน แลดูสว่างพราว เหงื่อเปียกบนหน้าผากเปล่งประกายเป็นประกายเล็กน้อย

แต่เพียงไม่นาน ก่อนที่ชิงเหยียนจะยิ้มออกมา กองไฟนั้นก็สั่นไหวด้วยลมภูเขาเล็กน้อยแล้วดับลงอย่างรวดเร็ว ควันสีฟ้าอ่อนลอยตามลม

“ฮูฮู… ดูเหมือนว่าหนทางสู่ความฉลาดก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ”

ชิงเหยียนหายใจแรง แม้ว่าอากาศในเดือนกุมภาพันธ์ยามต้นฤดูใบไม้ผลิจะยังเย็น แต่หน้าผากของชิงเหยียนเต็มไปด้วยเหงื่อ คลอไปตามแก้มไม่หยุด

แต่ใต้เหงื่อที่เหนื่อยล้า ริมฝีปากของชิงเหยียนยังคงยิ้มอย่างมีความสุข

เพราะความเร็วในการฝึกฝนครั้งนี้ช่างน่าทึ่งมาก! แม้ว่ายังไม่ถึงขั้นบ้าเหมือนช่วงสิบห้าวันที่มีร่างหมาป่า แต่เมื่อเปรียบเทียบกับการฝึกปกติของตัวเอง การฝึกครึ่งวันนี้มากกว่าการฝึกปกติสามเท่าแล้ว และนี่ก็เพียงพอให้ชิงเหยียนตื่นเต้นยินดี เพราะส่วนใหญ่เวลานั้น ร่างกายของตัวเองก็เป็นแค่ร่างมนุษย์

“ติ๊ก… ติ๊กติ๊ก…”

ทันใดนั้น เสียงที่ฟังดูเหมือนเครื่องจักรก็มาจากข้างหลัง ก่อนที่ชิงเหยียนจะหันไปดู ก็ได้ยินเสียงผู้เฒ่าศาลในป่า ด้วยน้ำเสียงแปลกใจผสมเสียงหัวเราะว่า

“ดัชนีกำลังการต่อสู้: 455; ระดับ: 4 เฮ้เฮ้ เทคโนโลยีล่าสุดที่อ้างว่านี้ ดีไม่น้อยเลยนะ แม้จะไม่มีประโยชน์ในสนามรบ แต่เอามาเล่นถือว่าเป็นของที่ดี”

“นี่คืออะไร?”

เป็นครูคนใหม่ของชิงเหยียน ชื่อสือชวนเฉิน ชิงเหยียนหันไปดู ก็เห็นสือชวนเฉินเผชิญหน้ากับตนเอง กำลังปรับแต่งกำไลหินบนมือ แสงสีแดงอ่อนหมุนวนเป็นเกลียวอย่างเงียบ ๆ บนกำไลฟังคำพูดแปลก ๆ ของสือฉวนเฉิน ทำให้ไม่อาจอดถามได้\ สือฉวนเฉินหัวเราะอย่าง ‘ฮิฮิ' แล้วโยนแหวนข้อมือที่อยู่ในมือไปให้ชิงเยียน พร้อมพูดได้อย่างไม่ใส่ใจเลย:\ “อันนี้เรียกว่าแหวนข้อมือประเมินพลังรบ ได้ยินมาว่าเป็นเครื่องมือทดสอบเลเวลล่าสุดจากจักรวรรดิฮัวเจีย เอาไว้จัดวัดระดับพลังของเซียนผู้ไม่มีระบบเลเวลมาตั้งแต่ต้น โดยแบ่งเป็นระบบพื้นฐาน และใช้ดัชนีพลังรบแทนความแข็งแกร่งของผู้ฝึกตน”\ “เทพขนาดนี้เลยเหรอ?!”\ ชิงเยียนตกใจรีบสวมแหวนข้อมือทันที พลังจินในร่างกายสว่างวาบ ตามความตั้งใจเข้าสู่แหวนทันที พร้อมได้ยินเสียงเครื่องจักร “ติ๊ด ๆ” แหวนข้อมือเปลี่ยนเป็นสีแดงจางทั่วทั้งวง เข้าโหมดทำงานแล้ว\ แม้ว่าทั้งหมู่บ้านมนุษย์ส่วนใหญ่จะเน้นการฝึกพลัง แต่เมื่อเวลาผ่านไป ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีอุปกรณ์เทคโนโลยีช่วยเหลือที่ใช้พลังจินเป็นพลังงานค่อย ๆ แพร่หลายไปในหมู่ผู้คน ดังนั้นชิงเยียนไม่ได้รู้สึกแปลกใหม่กับการใช้งานแหวนข้อมือเลย และสามารถทดลองวิธีใช้ได้อย่างชำนาญ\ มองไปที่ครูสือฉวนเฉิน ชิงเยียนเริ่มสแกนคำนวณทันที พร้อมพูดตลอดเวลา:\ “ของเทพขนาดนี้ คุณยังบอกว่าไม่มีประโยชน์เหรอ? ถ้าเจอศัตรู แค่ทดสอบพลังรบก็รู้แล้วว่าใครแรงกว่าคนไหน! แบบนี้ก็ไม่ต้องสู้ตายเปล่า ๆ แล้วยังไงล่ะ?”\ “ฉันบอกแล้วไง ว่าเธอสมองไม่ค่อยหมุน งั้นลองพูดซิ ถ้าผู้สอนของเธออย่างฉันยอมแพ้โดยสิ้นเชิง เธอคิดว่าสามารถฆ่าฉันได้ไหม?”\ สือฉวนเฉินตบหัวชิงเยียนแรง ๆ แล้วถาม\ “เอ่อ ได้ค่ะ……”\ ชิงเยียนกดตรงตุ่มบนหัว แล้วจ้องสือฉวนเฉินอย่างแรง จากนั้นก็เหลือบไปที่แหวนข้อมือที่กลายเป็นสีแดง แสดงคำเตือนว่า “ไม่สามารถคำนวณได้” รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย จึงปล่อยพลังจินออกจากแหวน ข้อมือกลับเป็นสีขาวล้วน แล้วตอบผ่านอินเตอร์เฟซ\ สือฉวนเฉินพยักหน้า ไม่ได้เตรียมเก็บแหวนข้อมือประเมินพลังรบ กลับมีสีหน้าจริงจัง และพูดว่า: “งั้นก็อย่างนี้แหละ จำไว้ว่า ดัชนีพลังรบไม่ได้แทนทุกอย่างเลย มันแค่ให้แนวคิดคร่าว ๆ ว่าใครแรงหรืออ่อน ความสำคัญที่สุดในการต่อสู้ไม่ใช่พลังรบ หรือท่าฝีมือต่อสู้ แต่คือประสบการณ์ นั่นคือปัญญาในการต่อสู้”“ถ้ามีประสบการณ์ที่เหมาะสม ใช้สติปัญญาในการต่อสู้ในระดับที่พอดี นักปรับปรุงที่มีกำลังต่อสู้น้อย สามารถเอาชนะนักปรับปรุงที่มีกำลังต่อสู้อสูงกว่าได้อย่างสมบูรณ์ แม้กระทั่งกำลังสูงหลายเท่า ก็เป็นไปได้อย่างสมบูรณ์ และแม้แต่ทั่วทั้งทวีป เหตุการณ์แบบนี้ก็เกิดขึ้นอยู่เสมอ ดังนั้น ตัวชี้วัดกำลังต่อสู้นี้ คุณสามารถใช้เพียงเพื่อแยกความแข็งแกร่งแบบคร่าว ๆ เท่านั้น แต่ห้ามประมาทนักปรับปรุงที่มีกำลังต่อสู้น้อย หรือประเมินค่าสูงเกินจริงต่อนักปรับปรุงที่มีกำลังต่อสู้อสูงโดยไม่ต่อสู้เลย การต่อสู้จริงเท่านั้น คือมาตรฐานเดียวที่จะพิสูจน์ความแข็งแกร่งของใครสักคน”

“นอกจากนี้ อาวุธ ทักษะการต่อสู้ หรือแม้กระทั่งอารมณ์ ก็สามารถเปลี่ยนกำลังต่อสู้อันแท้จริงของคนได้ ในระหว่างการต่อสู้ การเปลี่ยนแปลงกำลังต่อสู้เกิดขึ้นได้ตลอดเวลา ดังนั้น ต้องใส่ใจกับทุกสิ่งที่อาจเปลี่ยนผลลัพธ์ของการต่อสู้ เพื่อเพิ่มความพร้อมต่อการต่อสู้นั้น เป็นสิ่งที่คุณต้องเรียนรู้ในอนาคต”

“อืม……”

ชิงเยียนใช้ความตั้งใจฟังและทำความเข้าใจกับคำสอนของสือฉวนซิน แม้ว่าบางสิ่งยังเข้าใจไม่ได้ แต่ชิงเยียนก็ยังจดจำไว้ด้วยใจ ค่อย ๆ ทำความเข้าใจในภายหลัง เพราะชิงเยียนรู้ว่าครูตรงหน้า ประสบการณ์ที่ผ่านมาหรือสิ่งที่เข้าใจนั้น ไม่อาจเปรียบเทียบกับเด็กหนุ่มอายุสิบห้าอย่างตัวเขาได้

……

ขณะเดียวกัน ภายในป่ารักษ์สุริยัน ราบเขาเทียนซิง

“ซู่ ๆ!”

ลำธารในหุบเขากว้างประมาณสี่เมตร ไหลผ่านก้อนหินอย่างคดเคี้ยวช้า ๆ แต่เมื่อสภาพภูเขาลดลง ฝั่งหน้าผาสูงเหมือนใบมีดปรากฏตรงหน้า การไหลที่สูงประมาณสี่ถึงห้าเมตร กลายเป็นน้ำตกขนาดเล็ก น้ำใสละอองกระทบพื้นหิน สาดน้ำออกเป็นประกาย ก่อนจะไหลตามแนวภูเขาลงไป

ด้านหน้าของน้ำตกเล็ก ๆ เป็นพื้นที่ราบหลายร้อยตารางเมตร เปิดโล่งชัดเจน ในขณะนั้น มีคนประมาณยี่สิบคน กางเต็นท์พักผ่อนใต้เงาไม้ เป็นบรรยากาศค่อนข้างคึกคัก

ชุดทหารสีเขียวทั้งหมด ร่างแข็งแรง มีอำนาจพลังเวทย์หมุนเวียน กำลังตรวจตราในกลุ่มอย่างเป็นระเบียบ เป็นทหารพิเศษของหน่วยหนึ่ง! ขณะนั้น ทหารพากันมองไปที่ราบเขาเทียนซิงที่อยู่ตรงหน้า พูดคุยกันเบา ๆ เป็นครั้งคราวทันใดนั้น เสียงที่ทรงพลังดังขึ้นมาจากชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่ยืนอยู่กลางฝูงชน ฟังแล้วเหมือนฟ้าร้อง เขาพูดว่า:
“พวกพี่น้อง หน่วยปฏิบัติการเหล็กโลหะกองที่ 23 กองย่อยที่ 2 ของเรา ถึงจุดหมายแรกได้อย่างราบรื่นแล้ว! แต่พรุ่งนี้ นั่นแหละคือช่วงเวลาการรบที่แท้จริง ทุกคนต้องพักผ่อนให้เพียงพอ เตรียมพลังกายและใจให้พร้อมสำหรับชัยชนะของวันพรุ่งนี้!”
“รับทราบ!”
คำตอบที่เป็นเอกภาพดังก้องเหมือนฟ้าร้อง ขึ้นไปในท้องฟ้า!