“จักรวาล” ร่วงหล่นด้วยดวงตาสีแดงและร้องไห้
“ปัญญา” เข้าสู่รุ่งอรุณอันมืดมิดและไม่พึ่งพาอาศัยกัน
“คลื่น” ระยิบระยับด้วยหมึกและเปลวไฟมลายหายไปและหายไป
“พังพอน” ตื่นจากความฝัน
“ชีวิต” อยู่กับเราและไม่เคยจากไป
“ดวงอาทิตย์” ดวงจันทร์และดวงดาวทำให้จิตใจแจ่มใส
เพลง "ความสุข" ทำให้มึนเมากับอดีต
"ความสุข" และหอพังพอนปกป้องคุณ
\วันก่อน 12:52 อัพโหลดไฟล์แนบ (57.33 KB)
ดวงตาเปื้อนไปด้วยหมึก สามมากาทามะ เราต่างพึ่งพิงกันหลังแยกทาง หัวใจที่ไร้ขอบเขตก็เหมือนกระจก และความงามนั้นไม่มีที่สิ้นสุดเมื่อเวลาผ่านไป
กระดาษแผ่นหนึ่ง เครื่องบูชาเมื่อคุณยังมีชีวิตอยู่ และคุณจะไม่มีวันลืมมัน เงาแห่งรอยยิ้มจางหายไป แต่ความปรารถนานั้นยากจะเปลี่ยนแปลง เป็นเพียงคำอวยพร
----------------------------------------------------------------
Yi Shuiyuntian เมื่อมองย้อนกลับไปคุณไม่เห็นเลยดวงตาของฉันเต็มไปด้วยความอ้างว้างและภูเขาและแม่น้ำที่ว่างเปล่าก็เงียบไปตลอดกาล
ภูเขาและลำธารที่ว่างเปล่าชวนให้นึกถึงรอยยิ้มที่หายากในช่วงปีแรก ๆ ของฉันเต็มไปด้วยความเศร้าโศกเหลือเพียงคนเดียวที่รอฉันอยู่
ภูเขาและแม่น้ำนั้นงดงามและรอยยิ้มก็สวยงามเหมือนดอกไม้ แต่ก็ไม่เจริญรุ่งเรืองเหมือน yours all my life
\ Then, if you can, can you come back?
อีกครั้งหนึ่ง ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เปื้อนไปด้วยน้ำค้างแข็ง ดวงจันทร์ที่สว่างสดใส ท้องฟ้าเปิด และดาวตก
เวลาที่ดีที่สุดของปีคือเทศกาลฤดูร้อน และฉันโค้งคำนับเพื่อแสดงความรักต่อพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว
อิทาจิ อุจิวะ อิทาจิ คนโปรดของเรา
กำลังจะถึงวันเกิดอีกครั้งในเร็วๆ นี้ เราจะนั่งกับคุณเพื่อชมปีอันเงียบสงบ โปรดยิ้ม
ควันแห่งสงครามไม่เคยทำให้ดวงตาของคุณหรี่ลงและความวุ่นวายของโลกก็จะไม่บดบังจิตใจของคุณ เธอเดินก้าวเดิม ก้าวไปข้างหน้าเสมอ ฝ่าหมอกอันกว้างใหญ่ ดวงตาของเธอมองเห็นได้ไกลแค่ไหน?
ภูมิปัญญาของคุณทำให้คุณมีสติ ความมีน้ำใจทำให้คุณเลือกได้ และการตัดสินใจที่มีสติทำให้คุณสูญเสียโอกาสแห่งความสุขเกือบทั้งหมด แต่สำหรับคุณ ตราบใดที่เขาเป็นคนดีและโคโนฮะเป็นคนดี แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว ใช้ความสำนึกผิด ศักดิ์ศรี และความเหงาตลอดชีวิตเพื่อแลกกับอนาคตที่ชัดเจนสำหรับเขา เพื่อการสืบสานอันบริสุทธิ์ของอุจิวะ และเพื่อความเจริญรุ่งเรืองอย่างต่อเนื่องชั่วคราวของโคโนฮะ ฉันรู้ว่าตราบใดที่คุณทำได้ คุณจะทำมากขึ้น .
ทั้งครอบครัวและหมู่บ้านจะไม่ยับยั้งคุณจริงๆ ขอให้ความอัปลักษณ์ สงคราม และความเกลียดชังที่ลดลงทั้งหมดจบลงที่นี่ มันเป็นทางเลือกของคุณและเส้นทางที่คุณเลือก บางทีสิ่งเดียวที่ผูกมัดคุณจริงๆ ก็คืออุณหภูมิแห่งความรักในหัวใจของคุณ มันแผ่กระจาย อยู่บนปลายนิ้วของคุณ ส่องประกายในดวงตาของคุณที่มองเห็นโคโนฮะ และกลืนไปกับแสงของคุณแต่มีรอยยิ้มที่บริสุทธิ์อย่างยิ่ง . อุณหภูมินั้นก็ทำให้ใจฉันละลายเช่นกัน
น้ำที่แท้จริงไม่มีกลิ่นหอม รักแท้ไม่มีร่องรอย คุณไม่เคยพูดว่า - รัก . . . แต่รักจริงจังมาก . มันทำให้ฉันตกใจและอารมณ์อย่างอธิบายไม่ได้ไม่ว่าคุณจะไปที่ไหน ไม่ว่าคุณจะยังอยู่ภายใต้เงาของนารูโตะ คุณก็อยู่ในใจฉันเสมอ อยู่ใกล้ฉันที่สุด พลังอันอ่อนโยนเป็นของคุณ แด่ผู้เป็นที่รักของฉัน - อุจิวะ อิทาจิ
ฉันชอบเด็กคนนั้นซาสึเกะมาก แต่ฉันรักคุณและคุณก็รักเขาเท่านั้นฉันรู้
ในท้ายที่สุด ฉันก็ยังเป็นคนนอก มองดูยุครกร้างของคุณอย่างเงียบ ๆ และฉันรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่เย็นชาที่ปลายหัวใจ
มันไม่ใช่ประโยคที่ป่วย ฉันคิดว่าทุกคนเข้าใจ
ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงปล่อยให้ซาสึเกะเห็นเหตุการณ์อันโหดร้ายของการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ของคุณเมื่อหลายปีก่อน ทำไมคุณไม่พาเขาไปด้วย? เป็นความตั้งใจเดิมของคุณที่จะปล่อยให้เขาแข็งแกร่งและฆ่าคุณหรือไม่? การปกป้องเขาไม่ดีเหรอ? คุณฉลาดและสับสนมาตลอดชีวิต คุณปล่อยให้เขาตำหนิคุณ เกลียดคุณ ฆ่าคุณ เคารพคุณ และรักคุณ คุณปล่อยให้เขาร้องไห้และสาบานว่าจะทำลายโคโนฮะเพื่อล้างแค้นคุณหลังจากฆ่าคุณ คุณทนปล่อยให้พี่ชายคนสำคัญของคุณทำเช่นนี้ได้ไหม? คุณอ่อนโยนมาก คุณทนได้ไหม?
ตอนที่คุณเอามือแตะหน้าผากเด็กคนนั้น คุณไม่เข้าใจว่าไม่ใช่แค่เด็กคนนั้นเท่านั้นที่น้ำตาไหลราวกับเมื่อวาน
พังพอน พังพอน.
อุจิวะ อิทาจิ.
ทำไมคุณถึงอ่อนโยนและโหดร้ายขนาดนี้
บอกฉันทีว่าเราควรทำอย่างไรกับคุณ?
อิทาจิไม่ใช่ฮีโร่เหรอ? ? ? ? เพื่อความสงบสุขในโคโนฮะ เขาจึงได้ปิดม่านประวัติศาสตร์ของตระกูลอุจิวะเป็นการส่วนตัว เมื่อทำสิ่งเหล่านี้ก็รู้สึกเจ็บปวดยิ่งกว่าใครๆ หลังจากนั้น เขาแบกรับความอับอายที่ไม่มีวันถูกลบล้าง และยังคงแฝงตัวอยู่ในองค์กรแสงอุษาที่ทรงอำนาจซึ่งทำงานเป็นสายลับ คุณเคยดู Infernal Affairs บ้างไหม? คุณรู้ไหมว่าการเป็นตัวแทนนอกเครื่องแบบเป็นอย่างไร? ? ? ดังที่อิทาจิเคยกล่าวไว้ เขาไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาอีกต่อไป หลังจากอิทาจิเสียชีวิต โคโนฮะก็ถูกโจมตีทันที ความสงบสุขของโคโนฮะต้องอาศัยอิทาจิเพื่อรักษามันไว้เสมอไปไม่ใช่หรือ? ? มาดาระไม่เคยโจมตีโคโนฮะเพราะอิทาจิ และมาดาระเองก็ได้อธิบายเรื่องนี้แล้ว นี่ไม่ใช่ฮีโร่เหรอ? ? ทนทุกข์ทรมานอย่างเงียบๆ แบกภาระในด้านสับสน ตราบจนสิ้นพระชนม์เขาก็ได้รับความอับอายขายหน้า ไม่มีใครรู้ว่าเขาเสียสละเพื่อโคโนฮะมากเพียงใด ในความคิดของฉันเขาเป็นฮีโร่ที่แท้จริง วีรบุรุษแห่งโคโนฮะต่างก็มีป้ายหลุมศพของตน แต่อิทาจิไม่มี หลังจากที่วีรบุรุษแห่งโคโนฮะตาย ผู้คนนับไม่ถ้วนมาแสดงความเคารพ แต่อิทาจิไม่ทำ ในความคิดของฉัน อิทาจิคือฮีโร่ตัวจริง และฮีโร่ไม่มีชื่อ ทหารควรตายในสนาม แล้วทำไมต้องคืนศพที่หุ้มด้วยหนังม้าด้วย? ? ? ! ! !
