ผู้กำกับ: จอห์น มัวร์\ผู้เขียนบท: สกิป วูดส์\นักแสดงนำ: บรูซ วิลลิส / เจย์ คอร์ตนีย์ / เซบาสเตียน โคห์ห์ / แมรี อลิซาเบธ วินสตีด / ยูเลีย สไนกีร\ประเภท: แอ็กชัน / ระทึกขวัญ / อาชญากรรม\ประเทศ/ภูมิภาค: สหรัฐอเมริกา\ภาษา: อังกฤษ\วันฉาย: 14 มีนาคม 2013 (จีนแผ่นดินใหญ่) / 14 กุมภาพันธ์ 2013 (สหรัฐอเมริกา)\ความยาว: 98 นาที\ชื่ออื่น: Die Hard 5: วันท้าตาย (ฮ่องกง) / Die Hard: การช่วยเหลือข้ามชาติ (ไต้หวัน)\Die Hard\ในระดับมาก บรูซ วิลลิสและซีรีส์ "Die Hard" สามารถประสบความสำเร็จได้เนื่องจากใช้หลักการนี้ ตั้งแต่อดีต ผู้คนในวงการได้สังเกตว่าวิลลิสมีขอบเขตในการเล่นบทจำกัดมาก (ภาพยนตร์ "The Devil's Candy" ยังได้แสดงสิ่งนี้อย่างชัดเจนเป็นพิเศษ) ในช่วงเกือบ 30 ปี แม้ว่าวิลลิสจะกลายเป็นหนึ่งในนักแสดงที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลก แต่เขาพื้นฐานแล้วสามารถเล่นได้เพียงตัวละครเดียว: ตัวเขาเอง สำหรับวิลลิส นี่คือข่าวร้ายและข่าวดี ข้อเสียคือหมายความว่าเมื่อเขาสวมบทที่ไม่ถนัด มักจะล้มเหลว ข่าวดีคือ แฟนภาพยนตร์ทั่วโลกชอบดูวิลลิสเล่นเหมือตัวเอง\ หลังจากวิลลิสได้ยืนหยัดบนจอเล็กแล้ว ภาพยนตร์ที่สร้างขึ้นมาเพื่อเขาอย่าง "Die Hard" ได้ใช้จุดเด่นทั้งหมดของวิลลิส ตัวละครของวิลลิสเหมือนกับเขาเอง ไม่ใช่คนหล่อที่สุดแต่มีเสน่ห์ ไม่ใช่นักตลกชั้นแนวหน้าก็จริงแต่ขำขัน มีข้อบกพร่องหลายอย่างแต่โดยรวมเป็นคนดี ไม่ใช่คนพลังวิเศษแต่พอเพียงในการช่วยสถานการณ์สำคัญ เหล่านี้รวมกับรอยยิ้มเฉพาะตัวของวิลลิส ทำให้เขาเป็นวีรบุรุษที่หลายคนรู้สึกเป็นมิตรและเข้าถึงง่าย\ นอกจากวิลลิสที่ฆ่าไม่ตายแล้ว โครงสร้างหลักของ "Die Hard" พื้นฐานแล้วสามารถสรุปได้ว่าเป็นคู่หูตัวละครสนับสนุนที่สร้างความตลกและตัวร้ายที่โดดเด่น ทั้งว่างวิลลิส ทั้งสามคนถือเป็นของผสมทองคำ ตัวละครสนับสนุนส่วนใหญ่รับบทเป็นผู้ช่วยของโฮล์มส์เช่นวัตสัน มีหน้าที่ทำให้วิลลิสสนุกและสนับสนุนการดำเนินเรื่อง ในสองภาคแรกรับบทโดยภรรยาของตัวเอก ส่วนภาคที่สามและสี่ รับบทโดยแซมมวล แจ็คสัน และจัสติน ลอง ตัวร้ายมักมีบุคลิกเฉิดฉายและมอบความท้าทายเพียงพอให้วิลลิส และมักรับบทโดยนักแสดงมืออาชีพเพราะว่าวิลลิสเป็นคนที่มั่นคงไม่เปลี่ยนแปลง ผู้ช่วยเล่นตลกและตัวร้ายจริง ๆ แล้วตัดสินระดับของภาพยนตร์ เช่น ส่วนตัวผมคิดว่าภาคสามที่สวยงามที่สุด ตัวละครสองคนนี้คือแจ็คสันกับเจเรมี ไอรอนส์ ในขณะที่ภาคสองที่ผมไม่ค่อยชอบ ตัวละครสองคนนั้นคือภรรยาที่ธรรมดาของวิลลิสและตัวละครรอง วิลเลียม อาร์เธอร์ ดอน
เมื่อมีคู่หูทองคำแล้ว งานที่เหลือของ "Die Hard" จริง ๆ ก็ธรรมดามาก: ให้เรื่องราวที่อย่างน้อยพอดูได้และไม่ละเมิดตรรกะของภาพยนตร์ (แน่นอน ถ้าสามารถมีองค์ประกอบสังคมที่ A. Scott ใน The New York Times กล่าวถึง ปนอยู่ด้วย ภาพยนตร์ก็สามารถถูกนักวิจารณ์ยกให้เป็นคลาสสิกได้), บทพูดตลก ๆ, ฉากแอ็คชั่นที่ค่อนข้างตื่นเต้น และสุดท้ายก็ yippee ki-yay ฟิล์มแอ็คชั่นที่ทำรายได้ทั่วโลก 400 ล้านดอลลาร์ก็ถือว่าผ่าน
น่าเสียดายที่ "Die Hard 5" ล้มเหลวในทุกข้อที่กล่าวมาข้างต้นครั้งนี้ แม้ว่าวิลลิสยังคงตายยาก แต่เขาไม่ใช่ตำรวจนิวยอร์กสบาย ๆ ที่ไม่จริงจังอีกต่อไปแล้ว แต่กลายเป็นชายแก่ที่ตัวบวม ใบหน้าไร้อารมณ์ และไม่รับรู้เรื่องราวของมนุษย์ (ใครจะพูดว่า "โอ้" เงียบ ๆ เมื่อได้ยินข่าวว่าลูกชายอาจถูกตัดสินประหารในรัสเซีย?) คู่หูทองคำคนอื่น ๆ ก็ไม่ปรากฏในเรื่อง ผู้ชมแทบไม่รู้ว่าตัวร้ายคือใคร และเมื่อรู้แล้วก็คิดว่าตัวร้ายโง่มาก ในขณะที่ลูกชายในฐานะตัวประกอบทำได้เพียงแสดงอารมณ์หงุดหงิดและกล้ามเนื้อเท่านั้น
ดาวน์โหลดจาก Baidu Netdisk
