เอสเซ้นส์ 《เส้นทางทหาร》บทที่ 3: คลังแสง

คลังอาวุธ สถานที่ที่แม่ไม่ให้ฉันไป ฉันก็ยังคงอยากรู้ว่าข้างในมีอะไร? หรือว่าจะมีระเบิดมือ? ปืน? ปืนใหญ่? รถถัง?\ฉันจ้องมองคลังอาวุธ ความอยากรู้อยากเห็นทนไม่ไหวแล้ว ฉันก้าวไปข้างหน้าอยากเห็นให้ชัด ๆ ก็เห็นกุญแจที่เป็นสนิมอยู่ที่ประตู เมื่อฉันจะเอื้อมไปจับ มาริเกรีบตะโกนเรียกฉันทำให้ฉันสะดุ้งตื่นขึ้น “มิ่งจื่อ! อย่าไปนั่นนะ! อันตราย!““โอ้” ฉันตอบอย่างเสียดาย\“แม่ บอกซิว่าในนั้นมีอะไร?“ ฉันไม่รู้เลย, เธอเข้าไปไม่ได้, นั่นเป็นของพ่อ, ห้ามแตะต้อง.““มิ่งจื่อ, ช่วงนี้ผอมลงนะ, กินเนื้อมาก ๆ สิ.“ ตอนนั้นแม่ตักเนื้อให้ฉัน一ชิ้น“ขอบคุณแม่“ ฉันคิดว่าแม่ตั้งใจเบี่ยงประเด็น\“ฮู่จื่อ, บ้านเรามีคลังอาวุธ วันไหนฉันจะพาเธอไปดู““จริงเหรอ มิงเก่อ, ฉันไม่รู้จริง ๆ เหรอ?““โง่เฮ้อ เธอรู้อะไร! ฐานนั้นอยู่หลังบ้านฉันนะ!““โอ้~ แล้วมิงเก่อเมื่อไหร่จะไปได้?““พรุ่งนี้!“\แม่, แม่ไปในเมืองเหรอ?“อืม, เธอต้องอยู่บ้านดี ๆ นะ, แม่จะกลับบ่ายนี้.““อื้ม!“ แม่เพิ่งออกไป ฮู่จื่อก็ตามเข้ามา\“ฮู่จื่อ ฮู่จื่อ! ฉันอยู่ตรงนี้นะ!““ไฮ้! มิ่งเก่อ, ฐานอยู่ไหน?““ฮู่จื่ออย่ารีบ, เด็กนี่มาก็ไวพอแล้ว.““จะไม่ไวได้ไงล่ะ, ไม่รีบไปดูอาวุธละ?“ พูดไปเรือย ๆ ก็ถึงหน้าประตูโกดัง ฉันหยิบก้อนหินแล้วตีไปที่กุญแจไม่นาน กุญแจที่เป็นสนิมก็หัก ฉันดีใจในใจ กำลังจะก้าวเข้าไป เหลือบไปเห็นฮู่จื่อทำหน้าอายไม่กล้าเข้า\“เข้ามา! เร็ว ๆ! มา มา มา, ทำไมเธอขี้ขลาดขนาดนี้?““ฉัน…““ไม่ต้องพูดละ, ไปเถอะ“จริง ๆ ใจฉันก็ลังเลอยู่เช่นกัน เมื่อเข้ามาในบ้าน ก็รู้สึกมืดมาก รีบเปิดไฟฉาย, ว้าว, สว่างขึ้นเยอะ\ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่เต็มไปด้วยฝุ่น ฮู่จื่อพูดเบา ๆ ว่า:“ด้านหน้านั้นมีโต๊ะ“ ฉันค่อย ๆ เดินไปข้างหน้า เห็นมีจดหมายหนึ่ง ฉันกับปากกา และปืนหนึ่งกระบอก ฉันเป่าลมใส่ซอง จู่ ๆ เฮือก! ไอ ๆ! ฝุ่นทำเราไอไม่หยุด ฉันเอามือปิดจมูกดูซองจดหมาย มีข้อความเขียนว่า:\คำสั่งทหารให้เธอและกรมรบของเธอบุกยึดเขาเล่ยซานด้วยทุกวิถีทาง กองทัพเราจะส่งทีมกู้ทุ่นระเบิดมาช่วยเหลือ พ.ศ. 2523 3 พฤษภาคม ผู้ส่ง: ผู้บัญชาการ, หลี่เฉิน ผู้รับ: ผู้บังคับกองรบ, เฉินเจิ้ง}\“นี่…นี่มันของเมื่อ 20 ปีก่อน“ สายตาฉันเลื่อนไปด้านล่างของซอง มีสัญลักษณ์ดอกไม้“ไปกันเถอะ เสือหนุ่ม ไม่มีอะไรให้ดูแล้ว” เสือหนุ่มถอนหายใจพูดว่า “อืม คิดว่าจะมีของดี กลับกลายเป็น...” “นั้น พี่หมิงยังเล่นอยู่ไหม?” “ฉันไม่เล่นแล้ว ไปหาคนอื่นเถอะ” เสือหนุ่มจึงเดินจากไปอย่างไม่พอใจ “เสือหนุ่ม! เรื่องนี้อย่าบอกใครนะ!” เสือหนุ่มทำมือเป็นสัญลักษณ์โอเคให้ฉัน ฉันรีบทำให้สถานที่เกิดเหตุกลับสู่สภาพเดิม ลอบกลับบ้านอย่างเงียบๆ “ฮู~ ตื่นเต้นจริงๆ” ไม่รู้ข้างในซ่อนอะไรไว้ เหมือนแปลกๆ ส่วนดอกไม้ดอกนั้นคืออะไรนะ? ทำให้ฉันปวดหัว พอแล้ว ฉันนอนลงและหลับตลอด... ครึ่งคืนไม่หลับ มาบทหนึ่ง เพิ่มความง่วง เหมือนเดิม พูดเยอะขึ้น แสดงความคิดเห็นมากขึ้น ผลักกระตุ้นฉัน อ้า~ ง่วงสุดๆ~