ไม่ได้โพสต์บทความสวย ๆ นานแล้ว ช่วงว่าง ๆ มาลองเขียนสักเรื่อง (เศร้า) (แซ่ซิ่ด)\บทพูดคนเดียว: เหวินเจียน: ระยะเส้นเตือนสั้นๆ ห้าเมตร ทำให้คนอยู่ปลายทะเล หัวใจถูกกั้นไว้ แต่ก็ไม่อาจตัดสายใยรักนั้นได้……\ เซียชิง: รั้วกั้นเธอ กั้นฉัน คนที่รักกันอยู่ตรงนั้น ทั้งสองฝั่ง (หยุด) กลับเป็นกรงขังแห่งความเจ็บปวด……\ เพลง……\ เหวินเจียน (ยิ้ม แสดงอารมณ์อ่อนโยน) : “ชิง เอาหน้ากากออกให้ฉันดูรอยยิ้มของเธอหน่อยสิ?”\ เซียชิง (น้ำตาคลอ บ่นเบา ๆ) : “เจียน ฉันจะยิ้มได้ยังไง?”\ เหวินเจียน (ยิ้ม แสดงอารมณ์อ่อนโยน) : “ปิดโรงเรียนแค่ไม่กี่วัน! หลังจากที่โรคซาร์สผ่านไป ทุกอย่างก็จะเหมือนเดิม”\ เซียชิง (น้ำตาไหล อาการสั่น) : “เหวินเจียน ไม่มีเธอ ฉันเศร้ามาก”\ เหวินเจียน (ยื่นมือออกไป น้ำเสียงเศร้า) : “ชิง อย่าร้องนะ แบบนั้นฉันจะรู้สึกแย่กว่าเดิม”\ เซียชิง (อดกลั้นน้ำตา พยายามยิ้ม) : “เจียน นี่คือปักครอสติชที่ฉันเย็บให้เธอ ลวดลายโทเท็มของซังอี้ เพื่อความปลอดภัย”\ ยาม (น้ำเสียงเข้มสั่ง) : “ห้ามส่งของ เอามือไว้ด้านใน”\ เพลง\ ยาม (น้ำเสียงเข้มสั่ง) : “เสร็จแล้ว เวลาเจ้าได้หมดแล้ว คนที่ต่อแถวข้างล่างขึ้นมา”\ เหวินเจียน : “เซียชิง”\ เซียชิง : “เหวินเจียน”\ เพลง\ เซียชิง (ตื่นเต้นเต็มใจ) : “เหวินเจียน โรงพยาบาลเราจัดตั้งห้องแยกสำหรับผู้ป่วยมีไข้ ฉันเป็นคนแรกที่สมัคร”\ เหวินเจียน (ตวาดเสียงดัง) : “เธอทำไมถึงเป็นแบบนี้ เธอทำไมไม่ถามฉัน เธอ เธอ…”\ เซียชิง (ขอร้องพร้อมน้ำตา) : “เจียน อย่าทำแบบนี้ ฟังฉันก่อน”\ เหวินเจียน (โกรธ) : “ฉันไม่ฟัง เธอไม่เคยคำนึงถึงความคิดฉันเลย เธอไม่สนใจฉันเลย เซีย…”\ เด็กผู้หญิง: “คุณป้า อย่าร้องนะคะ คุณป้าเวลายิ้มเหมือนนางฟ้า แม่บอกฉันแล้ว ไม่ต้องกลัว คุณป้าจะรักษาฉันให้หาย แม่ยังบอกด้วยว่า (หยุด นานให้คิด) คนที่ใส่เสื้อขาว คือเทวดาบนโลกมนุษย์…”\ เซียชิง (น้ำตา) : “เจียน… (เสียงสะอื้น) เจียน ฉันไม่สามารถขาดพวกเขาไป… เธอได้ยินไหม? ฉันคือเทวดาของพวกเขา…”\ เสียงเพลงพื้นหลังค่อย ๆ ดังขึ้น\ มีเสียงโทรศัพท์กดหมายเลข จากนั้นเป็น: “ขอโทษค่ะ ผู้ใช้ที่คุณเรียกถูกปิดเครื่อง”"
ปรากฏซ้ํา ๆ: "ขอโทษครับ ผู้ใช้ที่คุณโทรหาปิดโทรศัพท์แล้ว""
เพลง
เสียงรับสาย บี๊บ บี๊บ......บี๊บ บี๊บ ......บี๊บ บี๊บ ......
เว่ยหราน (วิตกกังวล โกรธ): "เซียวชิง ทําไมเธอไม่เปิดมันมาสองสามวัน?ฉันเครียดมากเลย""
เซียวชิง (สับสน หมดหนทาง): "รัน ฉัน (ไอ ไอ)......ฉัน......"
เว่ย ราน (เสียงเปลี่ยน): "ชิง เป็นอะไรไป?" เป็นอะไรไป?บอกฉันสิ เป็นอะไร?"
เสียงพยาบาล (เสียงอ่อนโยน อ่านลักษณะของนางฟ้าชุดขาว): "ทําไมถึงหยุดหายใจล่ะ?รีบรับลมหายใจเถอะ คุณต้องพักผ่อน......"
เว่ยหราน (กังวล): "เซียวชิง เป็นอะไรไป......" เสียงโทรศัพท์หลุดไปทันที บี๊บ บี๊บ......บี๊บ บี๊บ ......บี๊บ บี๊บ ...... ตู้ตู้......
เสียงฝีเท้ารีบเร่งในทางเดินว่างเปล่า......เว่ยหราน (เร่งด่วน): "เร็วเข้า ไปกับฉัน ฉันจะพาเธอไปด้วย""
เซี่ยชิง (ตกใจ): "เธอ หนีออกมาได้ยังไง?" ไม่ ไม่ เธอทําแบบนี้ไม่ได้โรงเรียนจะลงโทษ......ของเธอ"
เว่ย หราน:" (สูดคอลึก) ฉันไม่สน ฉันไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เซียวชิง (หยุด) (น้ําเสียงอ่อนแรง พร้อมน้ําตา) ฉันแค่อยากให้เธออยู่ข้าง ๆ ฉัน...... "
เพลง
เว่ย หราน:" เซียวชิง นอนในอ้อมแขนฉันและให้ฉันกอดเธอ""
เซียวชิง:" ฉันไม่มีแรงจะหนีอีกแล้ว (ไอ ไอ) และฉันจะไม่หนีอีกต่อไป สําหรับชีวิตนี้ (ไอ ไอ) เว่ยหราน ฉันเป็นของเธอ" "
เว่ยหราน: "ชิง......"
ดนตรี
เซียวชิง:""โลกใบนี้ (ไอ ไอ) มีหลายสิ่งที่ทําให้ฉันคิดถึงอดีต ฉันไม่สามารถเอาทั้งหมดไปด้วยได้ แต่เว่ยหราน เธอ (ไอ ไอ) ......ความรักของเธอที่มีให้ฉัน ตลอดไป ตลอดไป (ไอ ไอ) อยู่ที่นี่......เว่ยหราน: "ชิง ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ......" เซียวชิง: "เธอจําได้ไหม?"คุณพาฉันไป (แคะแคะ) ปล่อยว่าว พาฉันไปเก็บดอกไม้ป่าใกล้รางรถไฟ ไปดูพระอาทิตย์ขึ้นที่ทะเล ไปปั้นตุ๊กตาหิมะ (แคะแคะ)… ทุกสิ่งทุกอย่าง ซา ชิงจะไม่มีวันลืมในชีวิตนี้…
เสียงดึงม่านอย่างเบา
เหว่ยเหริน: “ซา ชิง ดูสิ พระอาทิตย์ขึ้น มันแสบตาจัง นั่นคือแสงแรกของรุ่งอรุณ วันนี้เป็นวันเกิดของเธอ วันเกิดของเธอ ทุกอย่างจะดีขึ้น เธอจะดีขึ้นแน่นอน…”
ซา ชิง (เสียงอ่อนแผ่ว) : “เหริน กอดฉันที ฉันหนาว (แคะแคะ) เหว่ยเหริน ฉันหนาว (แคะแคะ) (เสียงไอค่อยๆ แผ่วลง)”
เหว่ยเหริน: “ซา ชิง ไม่ต้องกลัว มันจะผ่านไปเอง นี่คือผลงานปักครอสติชที่เธอให้ฉัน เป็นครอสติชเพื่อความปลอดภัย ฉันอยู่ตรงนี้ อยู่ตรงนี้ตลอด กอดเธอไว้…”
ซา ชิง (เสียงอ่อนแผ่ว): “เหริน รู้ไหม เพลาตรอป (แคะแคะ) มีสมมติฐานที่มีชื่อเสียงว่า คนเดิมตอนแรกเป็นเพศสอง พอพระเจ้าผ่าออกเป็นสอง ครึ่งหนึ่งทั้งหมดจะค้นหาครึ่งที่เหลือในโลกอันกว้างใหญ่ ความรักคือ (แคะแคะ) การแสวงหาครึ่งหนึ่งที่หายไปของตัวเอง เมื่อเจอแล้ว ฉันพบแล้วจริงๆ (แคะแคะ) ในชีวิตนี้ (แคะแคะ) ฉันไม่เสียใจเลย… เหว่ยเหริน… รักเธอ ฉันจะไม่เสียใจตลอดไป…”
เหว่ยเหริน: “ซา ชิง ซา ชิง ซา ชิง ซา ชิง (ตะโกน) ซา ชิง…”
เพลง
เสียงไซเรนรถพยาบาล
เหว่ยเหริน ปราศรัยคนเดียว: “ชิงตัวสั่น ริมฝีปากซีด ชื่อฉันอยู่ในปากเธอ เธอพร่ำบอกฉัน ตอนนั้นเรามีความสุขมาก เราปล่อยว่าวในทุ่ง มือทั้งสองปล่อยให้เป็นไปตามความหวัง; เราไปเก็บดอกไม้ป่าข้างรางรถไฟ ได้สัมผัสความงามที่ธรรมชาติมอบให้; เราไปดูพระอาทิตย์ขึ้นที่ทะเล เห็นวันใหม่; เราปั้นตุ๊กตาหิมะ ความรักที่เราสร้างขึ้นบริสุทธิ์ ไร้ที่ติ งดงาม แต่ท้ายที่สุดก็ละลาย หายไป…”
ค่ำคืนล่วงไป หลังจากผ่านความทรมานมาหลายวัน พยาบาลที่สวมชุดป้องกันหนาแจ้งฉันว่าสถานการณ์เธอดีขึ้น ในเช้าวันที่แสงแดดสดใส ฉันเห็นเธอโบกมือทักผ่านหน้าต่าง รอยยิ้มของเธอเหมือนนางฟ้า
เพลง
ซา ชิง: “เหริน ดูสิ ว่าวบินสูงขนาดไหน เอ๊ะ เชือกว่าวขาดแล้ว เหว่ยเหริน เหว่ยเหริน…”
เหว่ยเหริน: “ซา ชิง ยังจำโรคระบาดซาร์สครั้งนั้นได้ไหม?”夏青:“ใช่แล้ว เหมือนกับว่าว มันได้ห่างไกลจากพวกเราไปแล้ว”
魏苒:“ไม่คิดว่ามันเหมือนเป็นข้อสอบหรือ?”
夏青:“ข้อสอบ?”
魏苒:“ข้อสอบที่พระเจ้าให้ฉัน เราได้ให้คำตอบที่สมบูรณ์แบบกับพระองค์แล้ว ชิง ดูสิ นี่คืออะไร?”
夏青:“ผ้าปักครอสติช งานปักซ่อนศิลป์... ให้ฉัน ให้ฉัน...”
魏苒:“อยู่ตรงนี้ นี่ไง...(ได้ยินเสียงหัวเราะไล่ตามกันของสองคน)
夏青:“魏苒 ดูสิ ก้อนเมฆนั้นเหมือนอะไร?”
魏苒:“อืม เหมือน เหมือนเทวดาไหม?”
夏青:“ฮ่าฮ่า” (เสียงหัวเราะอย่างมีความสุข)
魏苒:“ดูสิ เทวดายิ้มแล้ว…”
(ขอบคุณที่สนับสนุน)
