:ดินเนอร์ใต้แสงเทียน :
ทั้งสองฝั่งของโต๊ะมีชายและหญิงนั่งอยู่
"ฉันชอบคุณ"หญิงสาวเล่นกับแก้วไวน์ขณะพูดอย่างใจเย็น
"ฉันมีภรรยาแล้ว"ชายคนนั้นแตะแหวนที่มือของเขา
"ฉันไม่สนใจ ฉันแค่อยากรู้ว่าคุณรู้สึกยังไงคุณชอบฉันไหม?""
คําตอบที่คาดไว้"ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นและประเมินผู้หญิงตรงข้าม
อายุ 24 ปี อายุน้อย มีพลัง อายุค่อนข้างดี
ผิวขาว ร่างกายสดใส ดวงตาสดใสและแสดงออก
ผู้หญิงที่วิเศษจริงๆ น่าเสียดายจริงๆ
"ถ้าคุณชอบฉันเหมือนกัน ฉันไม่รังเกียจที่จะเป็นคนรักของคุณ"ผู้หญิงคนนั้นในที่สุดก็รอไม่ไหวและเสริม
"ฉันรักภรรยาของฉัน"ชายคนนั้นตอบอย่างหนักแน่น
"คุณรักเธอเหรอ?รักเธอเพื่ออะไร?เธอคงแก่และซีดจางแล้ว น่าเสียดายที่จะไม่ปรากฏตัวในที่สาธารณะ
ไม่งั้นทําไมคุณไม่พาเธอไปงานเลี้ยงบริษัท......"ผู้หญิงคนนั้นอยากจะสานต่อ แต่หลังจากสบตาเย็นชาของผู้ชาย เธอก็เลิกคิด
เงียบ......
"คุณชอบอะไรในตัวฉัน?"ชายคนนั้นพูด
"โตเป็นผู้ใหญ่ มั่นคง มีความเป็นชายมาก ใส่ใจผู้คน หลายคนอย่างไรก็ตาม คุณแตกต่างจากคนที่ฉันเคยเจอมาก่อนคุณพิเศษมาก""คุณรู้ไหมว่าฉันเป็นยังไงเมื่อสามปีก่อน?"ชายคนนั้นจุดบุหรี่"ฉันไม่รู้ฉันไม่สนใจ แม้ว่าคุณจะเคยติดคุก""
"สามปีก่อน ฉันเป็นแค่ผู้ชายธรรมดาที่คุณเห็นตอนนี้"ชายคนนั้นไม่สนใจผู้หญิงคนนั้นและพูดต่อ "บัณฑิตธรรมดา งานน่าหงุดหงิด ดื่มทั้งวัน งอแง"ไม่สนใจผู้หญิง พึ่งพา ** เพื่อระบายความปรารถนาและความหงุดหงิดเขายังถูกตํารวจจับได้เพราะไปไนต์คลับเพื่อหาสาวบริการ""แล้วไง?"ผู้หญิงคนนั้นสนใจและอยากรู้ว่าอะไรทําให้ผู้ชายเปลี่ยนไป"เพราะเธอเหรอ?""อืม""เธอดูเหมือนจะมองเห็นธรรมชาติที่แท้จริงของสิ่งต่างๆ ได้เสมอเธอสอนฉันหลายอย่าง บอกให้ฉันไม่ต้องกังวลมากเกินไปกับผลประโยชน์และความสูญเสีย;อย่าใส่ใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้ามากนัก;พยายามใจดีกับคนอื่นเหมือนกันตอนนั้น ต่อหน้าเธอ ฉันเหมือนเด็กที่ไม่มีประสบการณ์
บางทีความรู้สึกนั้นอาจจะเหมือนกับที่คุณรู้สึกกับฉันตอนนี้ตอนนั้นมันแปลกมากถึงฉันจะดื้อ แต่ฉันก็แค่ฟังเธอตามที่เธอพูด รับความจริง รู้ว่าตัวเองไม่มีค่า ก็พยายามทำงาน ปีนั้นปลายปี เรื่องงานเริ่มมีความก้าวหน้าเล็กน้อย เราก็แต่งงานกัน”\ ชายคนนั้นปัดเถ้าบุหรี่ แล้วพูดต่อ \ “ตอนนั้น ชีวิตลำบากมาก สองคน เตียงหนึ่งหลัง ของในบ้านก็น้อยมาก รู้ไหม? แต่งงานครบปี ฉันถึงซื้อแหวนเพชรวงแรกให้เธอ เก็บเงินเกือบครึ่งปีเลย แน่นอน เก็บเงินโดยไม่บอกเธอ ถ้าเธอรู้ คงไม่ยอมให้แน่ ๆ”\ “ช่วงนั้น สูบบุหรี่และดื่มเหล้าเยอะ ร่างกายไม่ค่อยดี ตอนหน้าหนาว เธอยังคงต้มน้ำซุปให้ฉันดื่มทุกคืนก่อนนอน รสชาตินั้น ก็มีแต่เธอทำได้”\ ชายคนนั้นดื่มด่ำกับความทรงจำนั้น จนลืมเวลา พูดเล่าความหลังต่อไปไม่หยุด \ และผู้หญิงก็ไม่ได้มีทีท่าจะรบกวน แค่เงียบฟังอย่างสงบ \ พอชายคนนั้นสังเกตเวลา ก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลา 22:00 น. \ “อ่า ขอโทษ ไม่ทันสังเกตเวลา มันดึกขนาดนี้แล้ว” ชายคนนั้นยิ้มอย่างขอโทษ \ “ตอนนี้ คุณเข้าใจแล้วใช่ไหม? ฉันเป็นไปไม่ได้และจะไม่ทำอะไรที่ทำให้เธอเสียใจ” \ “อ่า เข้าใจแล้ว แพ้ให้คนแบบนี้ ใจยอมรับหมดใจ” ผู้หญิงทำท่าก้มศีรษะอย่างถอนใจ \ “แต่ว่าตอนฉันอายุเท่าเธอ จะดีขึ้นกว่าเดิม” \ “อืม แบบนั้นก็หาแฟนที่ดีกว่าได้ ใช่ไหม? ดึกแล้ว น้ำซุปในบ้านเย็นแล้ว ฉันไปส่งคุณกลับบ้าน” ชายคนนั้นลุกขึ้น ยกมืออยากพาผู้หญิงไปส่ง \ “ไม่ล่ะ ฉันกลับเองได้” ผู้หญิงโบกมือ “กลับไปเถอะ อย่าให้เธอต้องรอ” \ ชายคนนั้นยิ้มอย่างเข้าใจ พลางหันหลังจะเดิน \ “เธอสวยไหม?” \ “.......อืม สวยมาก” \ ร่างชายคนนั้นหายไปในความมืด ทิ้งผู้หญิงอยู่กับเทียน พลางจ้องสงบ \ ชายคนนั้นกลับถึงบ้าน เปิดประตูตรงไปที่ห้องนอน เปิดโคมไฟ \ นั่งลงตามขอบเตียง \ “ที่รัก ตอนนี้เป็นคนที่สี่แล้ว ทำไมทำให้ฉันดีแบบนี้ คนชอบฉันเยอะ โลกนี้อาจทำให้ฉันเปลี่ยนใจ ทำไมทำฉันดีขนาดนี้ แต่ตัวเองกลับจากไปก่อน? ฉัน... ฉันคนเดียว... รู้สึกเหงามาก” \ ชายคนนั้นสะอื้นพูด สุดท้ายก็ร้องไห้ไม่หยุด \ น้ำตาไหลหยดลงบนกรอบรูปในมือ ใต้แสงไฟสลัว ภาพถ่ายเก่าเต็มไปด้วยความอบอุ่นอ่อนโยนของผู้หญิงผู้ล่วงลับ
