(งานเทพ)【เรื่องเล่ากระเป๋า】เลือดสีแดงเพลิง

นี่ขอมอบให้กับทุกคนที่รักโปเกมอนเท่านั้น เรด, บลู, เยลโลว์, ซิลเวอร์, โกลด์, คริสตัล, รูบี้, ซาปไฟร์, ไฟร์เรด, ลีฟกรีน, เอเมอรัลด์, ไดมอนด์, เพิร์ล, พลาตินัม, ฮาร์ตโกลด์, โซลซิลเวอร์ จนถึงตอนนี้ ซีรีส์โปเกมอนได้วางจำหน่ายเวอร์ชันเหล่านี้แล้ว เช่นเดียวกับผู้เล่นส่วนใหญ่ คุณมีโอกาสมากที่สุดที่เป็นผู้เล่นที่เปลี่ยนจากเวอร์ชันเก่าไปเวอร์ชันใหม่ แต่คุณยังจำเกมแรกของคุณได้ไหม? พูดให้น่าฟังหน่อย คุณยังจำโปเกมอนที่เคยอยู่ในทีมคุณได้ไหม? คุณยังจำชื่อที่คุณตั้งให้พวกมันได้ไหม? คุณเคยใส่ใจพวกมันมากแค่ไหน? จำไม่ได้แล้วหรือ? ฉันคิดว่าคุณแค่ลืมไป จำได้ไหม? เมื่อมีสิ่งใหม่ออกมา ผู้คนมักละทิ้งสิ่งเก่าที่เคยใส่ใจ นั่นเป็นเรื่องปกติ แต่การละทิ้งเป็นเรื่องหนึ่ง การลืมเป็นอีกเรื่องหนึ่ง เช่นเดียวกับคน ถ้ายังมีคนจดจำเขาอยู่ เขายังไม่ได้ "ตาย" จริง ๆ ปัญหาเหล่านี้เพียงพอแล้ว ฉันพร้อมที่จะเล่าเรื่องราวให้คุณฟัง เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับฉันเมื่อไม่นานมานี้ ตอนนั้นฉันกำลังจัดห้องของฉันและทิ้งของเก่าให้มีที่สำหรับของใหม่ ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้สะอาดจนเกินไป ทุกครั้งที่ทำความสะอาด ฉันมักจะถูกสิ่งเล็ก ๆ ที่เจอทำให้เสียสมาธิ วันนั้นก็เป็นวันนั้น ฉันเพิ่งเอากล่องตัวต่อเลโก้ออกจากตู้เสื้อผ้า อยู่ ๆ ฉันเห็นเกมบอย?พ็อกเก็ตของฉันวางอยู่ข้าง ๆ แผ่นเกมโปเกมอนเรด ฉันเก็บกองของไว้โดยคร่าว ๆ แล้วกระโดดขึ้นเตียง ใส่ตลับเกมลงในเครื่อง เกมเริ่มเล่นตามปกติ ปรากฏฉากต่อสู้ระหว่างเกงกิและนิโดริโน่ เมื่อเห็นว่าไม่มีไฟล์บันทึก ฉันรีบเลือก "เกมใหม่" ก่อนเข้าห้องตัวเอก ฉันตั้งชื่อตัวเอกว่า Herodude และตั้งชื่อคู่ต่อสู้ว่า Assclown ทุกอย่างดูปกติดี ฉันเดินลงไปชั้นล่าง พูดคุยกับแม่ แล้วเดินออกไปเหยียบหญ้า ตอนนั้นหน้าจอก็เปลี่ยนเป็นสีขาวทันที ฉันโมโหกดปุ่มรีสตาร์ท เกมเริ่มใหม่จากห้องวิจัยของดร.โอค แต่หน้าห้องวิจัยไม่มีใครอยู่ ฉันเดินไปด้านหลังห้องวิจัย พบว่าดร.โอคก็ไม่อยู่ โต๊ะเลือกโปเกมอนเริ่มต้นมีเพียงลูกบอลวางอยู่ ฉันสงสัยและอยากรู้อยากเห็น เดินเข้าไปและเก็บมันไว้ กล่องข้อความปรากฏขึ้นว่า "คุณเก็บจดหมายฉบับหนึ่งได้" ฉันเปิดหน้าต่างรายการไอเทม เลือกจดหมายนั้น กล่องข้อความอีกอันปรากฏขึ้น ขยายเต็มหน้าจออย่างต่อเนื่องไม่กี่วินาทีต่อมา หน้าจอกลายเป็นหน้าจอว่าง ฉันกดปุ่ม B แต่กล่องโต้ตอบก็ไม่หายไป ฉันโมโหแล้วกดรีสตาร์ทอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ฉันรู้สึกว่ามีบางสิ่งทิ่มนิ้วหัวแม่มือของฉัน ทำให้ฉันตกใจจนทำเครื่องเล่นเกมตกลงไป นิ้วหัวแม่มือของฉันเลือดไหลเร็วมาก มีเลือดหยดบนพื้นไม่กี่หยด ฉันรีบหาผ้าเก่ามาพันนิ้วแล้ววิ่งไปห้องน้ำเพื่อหากล่องเครื่องมือปฐมพยาบาล หลังจากพันผ้าเสร็จ ฉันกลับไปที่ห้อง หยิบเครื่องเล่นเกมขึ้นมาดูว่าอะไรแทงฉัน ในตอนนั้น ฉันเห็นเลือดบนหน้าจอ ฉันประหลาดใจที่เลือดซึมเข้าไปในหน้าจอ และข้อความหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้น เมื่อเห็นข้อความนี้ ฉันรู้สึกหนาวที่หลัง ฉันสับสนและมีความกลัวเล็กน้อย แต่ยังคงเล่นเกมต่อไป ฉันกดปุ่ม A หลายครั้ง แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทันใดนั้นฉันนึกถึงบางสิ่ง ระมัดระวังลอกพลาสเตอร์ออก แล้วหยดเลือดบนหน้าจอ เลือดค่อย ๆ ซึมเข้า ข้อความที่มากขึ้นปรากฏขึ้น …ฉันต่อสู้เพื่อคุณ… …ทำไมคุณถึงทิ้งฉัน? …ฉันตามคุณโดยไม่บ่น… …ทำไมคุณถึงทอดทิ้งฉัน? …ฉันพยายามแล้ว ทำไมฉันถึงยังไม่ดีพอ? …ทำไมคุณถึงลืมฉัน!!!!!! หน้าจอมืดดำ เมื่อหน้าจอกลับมาสว่าง ฉันพบว่าตัวเองอยู่ที่ศูนย์โปเกมอนหน้าต่อสู้กับสี่จอมเทพ ทุกอย่างกลับสู่ปกติ เพียงแต่รอบ ๆ ไม่มีใครอยู่ มีบางสิ่งบางอย่างรบกวนฉัน นี่ไม่ถูก ต้องไม่ใช่เกมจะเป็นแบบนี้ แต่ฉันก็ยังเล่นต่อไป นี่ถึงแม้ว่าจะเป็นแค่เกม ฉันเข้าไปในห้องแรก สถานที่ที่จอมเทพคนแรกจะยืนกลับกลายเป็นแค่ป้ายหนึ่ง ฉันเดินเข้าไปสำรวจ หน้าจอกลายเป็นสีขาว ผ่านไปไม่กี่วินาที ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฉันรู้แล้วว่าต้องทำอะไร ฉันวางนิ้วหัวแม่มือบนหน้าจอ ใช้มืออีกข้างบีบ เลือดหยดลงบนหน้าจอ ข้อความปรากฏอีกครั้ง คุณยังจำตอนนั้นได้ไหม? …ตอนนั้นเรามีความสุขมาก …ตอนนั้นมีเพียงคุณกับฉันหรือ? …แน่นอนว่าไม่ คุณไม่คิดอย่างนั้น …แต่ฉันคิด ฉันเดินเข้าไปในห้องที่สอง ข้อความเหล่านั้นหายไป แต่ฝังลึกในสมองของฉัน ห้องที่สองเหมือนกับห้องแรก เพียงแต่มีหมอกดำหนา ๆ ปกคลุมพื้น ฉันเดินเข้าไป ฉันมั่นใจว่าขณะที่ฉันไปสำรวจป้ายที่สอง หมอกค่อย ๆ ลุกออกมาจากหน้าจอ แผ่กระจายไปทั่วห้อง ห่อหุ้มฉันเหมือนเมื่อสักครู่นี้ ป้ายยังคงว่างเปล่าอยู่ ฉันเอานิ้วหัวแม่มือกดลงบนหน้าจอ ให้เลือดซึมเข้าไป เมื่อข้อความปรากฏขึ้น ฉันรีบนำนิ้วออกไป ฉันคิดว่าคุณคือเพื่อนของฉัน... ฉันคิดว่าพวกเราคือเพื่อน... ฉันคิดว่าคุณใส่ใจฉัน... ฉันเคยรักคุณ ห้องที่สามถูกปกคลุมด้วยหมอกดำหนาแน่น เมื่อฉันอ่านข้อความบนป้าย รู้สึกเหมือนถูกหมอกดำอุดตัน เพื่อให้คุณมีความสุข ฉันทำทุกอย่าง... ฉันเดินทางไกล... ข้ามมหาสมุทร... ผ่านภูเขา... ฉันทำทุกสิ่งที่คิดได้... สิ่งที่ฉันทำทั้งหมดทำเพื่อคุณ... แต่คุณไม่สนใจฉัน คุณไม่เคยสนใจฉันเลย!!!!! เมื่อฉันเดินเข้าห้องที่สี่ ฉันเต็มไปด้วยเหงื่อ ห้องมืดมิด แทบมองไม่เห็นข้อความบนป้าย จำที่นี่ได้ไหม?... นี่คือที่ที่คุณทิ้งฉันไว้... จำได้หรือเปล่า?... หลังจากที่ฉันทำทุกสิ่งเพื่อคุณ คุณทิ้งฉันยังไง คุณจำได้ไหม? — (บรรทัดนี้แทบอ่านไม่ออก) เมื่อฉันเห็นชื่อของฉันปรากฏสีแดงบนหน้าจอ มือของฉันสั่นไม่หยุด ฉันรู้สึกว่าร่างกายร้อนฉ่าเหมือนไฟเมื่อเข้าสู่ห้องสุดท้าย หน้าจอสว่างกระพริบเหมือนแฟลช; แสงไฟกระจายไปทั่วห้อง ร่างศพของสี่จอมราชาอยู่ตรงกลาง คู่ต่อสู้ของฉันกำลังลุกไหม้และมีเลือดสาด ร่างหนึ่งปรากฏจากเปลวไฟ เดินเข้ามาหาฉัน มันคือมังกรพ่นไฟ อีกกล่องบทสนทนาแสดงขึ้น ฉันทำได้แล้ว ฉันทำสิ่งนี้เพื่อคุณ ฉันช่วยคุณฆ่าพวกเขาทั้งหมด... ตอนนี้คุณรู้สึกดีใจกับฉันไหม?... พวกเรายังเป็นเพื่อนกันได้ไหม?... ไม่ ฉันคิดว่าเราไม่ได้ นี่ไม่ใช่เพราะฉันทำไม่ดีหรือว่าฉันขี้เหนียว... แต่เป็นเพราะสิ่งที่คุณทำไม่สามารถให้อภัยได้... คุณลืมฉันแล้ว... คุณอยากรู้สึกถึงการถูกลืมไหม?... รู้สึกโดดเดี่ยว อยู่โดดเดี่ยวนานไหม?... คุณอยากรู้ไหมว่าถูกลืมเป็นอย่างไร?... ฉันคิดว่าคุณไม่อยากแบบนั้น... แต่คุณจะถูกลืม... เพราะครั้งนี้ถึงตาของคุณแล้ว!!!!! ฉันตะโกนแล้วทุบเครื่องเกมกับผนังจนแตกเป็นชิ้นๆ พลิกตัวกระโดดลงจากเตียง ตรงไปที่ประตู ผู้ชายสวมแจ็กเก็ตสีเหลืองเปิดประตูฉันตกใจจนกระโดดถอยหลังและล้มลงบนพื้น เขาเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ มองไปรอบ ๆ ห้อง "โอเค ดูเหมือนว่าคนทั้งหมดในห้องนี้หนีออกไปทันเวลาแล้ว" นักดับเพลิงพูด แล้วเดินออกจากห้อง ฉันนั่งอยู่ตรงนั้น จ้องมองเงาของเขาที่เลือนหายไป เหตุการณ์นั้นผ่านไปแล้วสี่สัปดาห์ หรืออย่างน้อยก็ประมาณนั้น ฉันไม่สามารถรู้เวลาได้เลย ตั้งแต่วันนั้น ฉันไม่ได้พบใครเลย เมื่อพยายามออกจากห้องหาคนอื่น ฉันก็ออกไปด้านนอกไม่ได้ รู้สึกเหมือนมีบางสิ่งที่มองไม่เห็นมาขัดขวางฉัน แต่ตอนนี้ ฉันรู้สึกว่าการออกไปก็ไม่มีความหมายอะไร หลังจากผ่านไปหลายสัปดาห์ ฉันถึงนึกออกว่าเจ้าไฟมังกรตัวนั้นคือใคร มันชื่อ Firebolt เป็นพลังจิตครั้งแรกของฉันตอนอายุหกขวบตอนที่เล่นโปเกม่อนครั้งแรก ตอนนั้นฉันตื่นเต้นมาก ยังไม่ได้กลับไปที่รถ ฉันก็เลือก Charmander ตัวน้อย ฉันตั้งชื่อมันว่า Firebolt และเริ่มการผจญภัย Firebolt เป็นพลังจิตหลักของฉัน และเป็นพลังจิตตัวเดียว ฉันให้ขนมวิเศษที่หาทางได้ทั้งหมดให้มัน กวาดล้างหอคอยทุกแห่งโดยไม่มีข้อสงสัย แต่ฉันจำได้ว่าการชนะติดต่อกันของฉันหยุดอยู่ที่สี่ผู้ยิ่งใหญ่ ตอนนั้นฉันถึงได้รู้ว่ามีการตั้งค่าระดับสูงสุดคือ 100 ตอนนั้นฉันเป็นเด็กดื้อ คิดว่าการฝึกฝนและเวลาที่ใช้ไปนั้นไร้ค่า ฉันตำหนิ Firebolt และตั้งใจจะเริ่มเกมส์ใหม่ เลือก Bulbasaur เกมส์ไม่สามารถลบบันทึกเก่าได้ ฉันโกรธและผิดหวัง จึงเดินกับแม่ไปยังร้านที่ซื้อการ์ดนี้ครั้งแรก เจ้าของถามว่าฉันเคยลองจับ MissingNo หรือสิ่งอื่น ๆ หรือไม่ หลังจากตอบคำถามเขา เขาก็เอาเกมไปและให้ฉันเปลี่ยนเป็นตลับสีเหลืองใบใหม่ ฉันตั้งใจรอสิ่งนี้มานาน จึงยอมรับ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ฉันเปลี่ยนเกมไปเรื่อย ๆ จาก Yellow เป็น Gold ต่อไปเป็น Ruby และสุดท้ายเป็น SoulSilver เหมือนกับพลังจิตทั้งหมดของฉัน ฉันลืม Firebolt ไปอย่างรวดเร็ว แต่คุณแค่ลืมสิ่งเหล่านั้น ไม่ได้ทำให้มันหายไป... Firebolt ไม่อยากถูกลืม เหมือนกับพวกเราทุกคน ดังนั้นตอนนี้ฉันนั่งอยู่คนเดียวในห้องของฉัน... ฉันถูกลืมแล้ว... คุณอยากรู้ไหมว่าความรู้สึกถูกลืมอย่างสมบูรณ์เป็นอย่างไร? งั้นก็ ฉันรู้แล้ว... แต่ไม่ต้องเศร้า... เพราะวันหนึ่ง คุณก็จะเป็นแบบนี้เช่นกัน...