เลิกกับหลานแล้ว หลานเป็นผู้หญิงที่ดีมาก สวยและอ่อนโยน ถึงแม้เพื่อนหลายคนจะบอกว่าฉันโง่มากที่ทิ้งเธอไป แต่ฉันก็ปล่อยมือ ถึงแม้ว่าฉันจะไม่อยากจากเลยก็ตาม
วันแรก เธอไม่ลุกขึ้นจากเตียง เอาผ้าห่มคลุมตัวแน่นมาก คนในหอพักไม่กล้าเข้าไปปลอบเธอ เธอไม่ได้กินข้าวทั้งวัน ไม่แปรงฟันหรือล้างหน้า ตอนกลางคืนตอนนอน ฉันได้ยินเสียงเธอสะอื้นอยู่ในผ้าห่ม
วันที่สอง วันนี้เธอกินข้าวแล้ว เป็นเพื่อนร่วมหอบังคับให้เธอกิน เธอมีรอบดวงตาแดง ๆ ฉันมักบอกว่าเธอเป็นคนขี้แย แต่ทุกครั้งเธอจะห่อปากเล็ก ๆ บอกว่าไม่ใช่
วันที่สาม วันนี้เธอแต่งตัวหวานหยด เดินเข้าไปในบาร์ ดื่มแอลกอฮอล์เยอะมาก มองไปรอบ ๆ ด้วยสายตาที่ยั่วยวน มีคนมากวนพูดว่า “คุณหนู สวยจังเลย” เธอดื่มเยอะมาก ตอนที่ผู้ชายที่สามารถเป็นพ่อของเธอพูดว่า “คุณหนู ผมไปส่งคุณหนูที่บ้านนะ” เธอสาดเหล้าในมือไปที่หน้าเขาทันที ตอนที่ชายชรานั่นยกมือจะตีลงมา พวกเสี่ยวมู่ก็เข้ามาช่วย หลาน ฉันรู้เรื่องทั้งหมดเพราะฉันนั่งอยู่มุมหนึ่งของบาร์ดูเธอ
วันที่สี่ วันนี้เธอตื่นเช้า ยุ่งหลายอย่างทั้งเช้า จากนั้นขังตัวเองในห้องน้ำนานมาก เมื่อเพื่อนร่วมหอพังประตูเข้าไปก็อดตกใจไม่ได้ว่า: สะอาดจัง
วันที่ห้า เธอเริ่มเรียนแล้ว จริง ๆ แล้วเธอเรียนเก่งมาก เดิมทีแล้ว แต่หลังจากเราเลิกกัน ทำให้เธอมีผลการเรียนตกลงไปบ้าง นี่ดีเหมือนกัน ช่วยเบี่ยงเบนความสนใจ ฟื้นตัวก็เร็วด้วย
สามเดือนต่อมา... เธอได้เป็นประธานนักเรียน เธอเก่งขึ้นมากและสดใสมากขึ้นอีก เห็นเดี๋ยวนี้เธอก็กำลังเตรียมตัวสอบเข้าระดับบัณฑิตศึกษา
หนึ่งปีต่อมา... มีผู้ชายอยู่รอบตัวเธอมากมาย มีหลายคนเก่งกว่าฉันด้วย แต่เธอไม่เคยสนใจเลย แต่เธอสนิทกับหลิงมาก มีข่าวลือในมหาวิทยาลัยว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาค่อนข้างลึกซึ้ง เธอเพียงถือว่าหลิงเป็นพี่ชาย แต่ข่าวลือหยุดไม่อยู่จริง ๆ
สามปีต่อมา... เธอกำลังจะแต่งงาน เจ้าบ่าวคือหลิง เธอกำลังเขียนการ์ดเชิญงานแต่งงาน ใบหนึ่ง ใบสอง ใบสาม... พอถึงใบที่สิบสอง เธอร้องไห้ พิงหน้าลงบนโต๊ะ น้ำตาเธอหยุดไม่ได้ ฉันเข้าไปดู เห็นทุกการ์ดเชิญงานแต่งงาน เจ้าบ่าวที่เธอเขียนคือชื่อฉัน
ฉันก็อยากร้องไห้ แต่ผีไม่สามารถร้องไห้ได้ ฉันไม่มีน้ำตาสามปีก่อน ฉันข้ามถนนแล้วเจออุบัติเหตุ จับเค้กที่จะไปฉลองวันเกิดให้เธออยู่ในมือ คุณเข้าใจไหม…
