[เรื่องราวสะเทือนอารมณ์] เด็กชายและเด็กหญิง (พิมพ์ซ้ำ)

วันหนึ่ง เด็กชายให้เพจเจอร์ภาษาจีนกับแฟนสาวและพูดอย่างอ่อนโยนว่า "ฉันจะไม่กลัวที่จะหาเธอไม่เจออีกแล้ว"เด็กหญิงพูดเล่นๆ ว่า "ถ้าฉันออกจากเมืองนี้ เธอจะไม่สามารถโทรหาฉันได้อีก"เด็กชายส่ายหัวอย่างภูมิใจ "ฉันเคยใช้บริการโรมมิ่งไม่ว่าเธอจะไปที่ไหน ฉันจะโทรหาเธอ"เด็กหญิงถามว่าหมายเลขเพจเจอร์คืออะไร เด็กชายตอบว่า "นี่คือสายด่วนความรักหมายเลขนี้ไม่เปิดเผยต่อสาธารณะ"ตั้งแต่นั้นมา เด็กหญิงพกเบอร์นี้ติดตัวทุกวัน ไม่ออกไปไหนแม้แต่วินาทีเดียว ในวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แดดสดใสซึ่งทําให้อารมณ์ดีอย่างไม่น่าเชื่อ เด็กสาวทิ้งโน้ตไว้เพียงฉบับเดียวให้พ่อแม่และขึ้นรถไปเยี่ยมเมืองในเขตใกล้เคียง.แต่ไม่มีใครรู้ว่าเธอกําลังมุ่งหน้าไปสู่หายนะ...... หลังจากใช้เวลาหนึ่งวันในเขต เด็กสาวก้าวเท้าหนักๆ และพบโรงแรมเล็กๆ ที่มีฝักบัว.ทันทีที่เธอเข้าห้อง เธอรีบไปห้องน้ํา อยากล้างความเหนื่อยล้า.ขณะที่เธอกําลังจะอาบน้ํา เท้าของเธอก็โยกไปมาอย่างรวดเร็ว และเธอรีบคว้าไปป์เหล็ก คิดว่านั่นอาจเป็นแค่จินตนาการของเธอ.แต่เมื่อสั่นครั้งที่สอง ก็มีเสียงแตกดังอย่างรวดเร็วและทึบ.เด็กสาวเริ่มสั่น รู้ว่าแผ่นดินไหวรุนแรงกําลังจะมา.เมื่อแรงสั่นสะเทือนครั้งที่สามและสี่รุนแรงขึ้น ความมืดมิดและความกลัวก็โอบล้อมเด็กสาวแน่น. เด็กหญิงคนนั้นเหมือนสัตว์ร้ายที่บาดเจ็บ กรีดร้องอย่างสิ้นหวัง ตบและกัดประตูห้องน้ําแต่ทั้งหมดนั้นไร้ผล;เด็กสาวขดตัวอย่างไร้ทางช่วยบนพื้นเย็นและร่มเงาเธอไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนเมื่อเอวของเธอสั่นเทา—มันคือเพจเจอร์เด็กสาวรีบถอดมันออก กดปุ่มในความมืด และเห็นแสงสีเขียวสว่างขึ้น: "คุณจาง กรุณาพบกันที่สถานที่เดิมตอนเจ็ดโมง"เมื่ออ่านจดหมายนี้ น้ําตาของเด็กสาวก็ไหลออกมาอีกครั้ง ไหลลงริมฝีปากอย่างขมขื่นคิดถึงเขาที่ปลายสายโทรศัพท์ เด็กสาวพยายามอีกครั้งที่จะหลุดพ้นจากสถานการณ์นี้ แต่สิ่งที่ทําได้มีเพียงความไร้ผลและสิ้นหวัง
เด็กสาวล้มลงกับพื้น ขดตัวเป็นก้อน สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอเพจเจอร์
หลังจากเวลาที่ไม่ทราบแน่ชัด เด็กสาวก็หลับไป และหลังจากเวลาไม่ทราบ เพจเจอร์ก็สั่นอีกครั้งในมือของเธอ: "คุณจางถามว่าคุณอยู่ที่ไหน กรุณาโทรกลับหาฉันทันที"เด็กสาวร้องอีกครั้ง: "ฉันอยากบอกว่าฉันอยู่ที่ไหน แต่บอกไม่ได้"เด็กสาวค่อย ๆ สงบลงเมื่อเผชิญกับความตายที่ไม่อาจกู้คืนได้ เธอไม่รู้จะทําอะไรได้อีกเพจเจอร์สั่นเป็นครั้งที่สาม: "ฉันมาที่บ้านเธอและเห็นโน้ตที่เธอทิ้งไว้ กรุณากลับบ้านเร็ว ๆ นะ""หัวใจของเด็กหญิงเริ่มเต้นแรงขึ้น"เพจเจอร์สั่นเป็นครั้งที่สี่: "ฉันได้ยินการออกอากาศและรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ฉันเชื่อว่าเธอกําลังอ่านคําพูดของฉันในเพจเจอร์อยู่ตอนนี้ เราจะได้พบกันเร็ว ๆ นี้"ดูเหมือนแสงรุ่งอรุณจะวาบผ่านตาเด็กหญิงเด็กหญิงตั้งตารอเสียงเพจเจอร์สั่นเป็นครั้งที่ห้า ในขณะนั้น เพจเจอร์กลายเป็นที่ปลอบใจเดียวของเธอ
เวลาผ่านไป และเพจเจอร์ก็หลับไปเหมือนเด็กที่เหนื่อยล้า
แรงสั่นสะเทือนครั้งที่ห้ามาถึงในที่สุด: "ฉันไปหาเธอ แต่รถผ่านไม่ได้ ฉันพยายามทุกวิถีทางแล้ว แต่กลับมามือเปล่าฉันเชื่อว่าเธอจะปลอดภัย เธอเป็นเด็กผู้หญิงที่ฉลาดและโชคดี ฉันตั้งตารอการกลับมาของเธอ!"” 。
ครั้งที่หก ครั้งที่เจ็ด... ...เด็กสาวต้องทนทุกข์กับความกลัวและความสิ้นหวังซ้ําแล้วซ้ําเล่าท่ามกลางเสียงเรียกซ้ํา ๆ ของเด็กชายโดยไม่รู้ตัว ผ่านไปสองคืนแล้วเงาแห่งความตายพันรอบร่างกายเธอแน่น และเธอดูเหมือนจะเห็นเลือดและกล้ามเนื้อภายในถูกงูดํายักษ์กินอย่างโลภ
เด็กสาวรู้สึกเหมือนจะล้มลง แม้แต่จะร้องไห้ก็ไม่มีแรงจิตใจเริ่มวุ่นวาย และเธอรู้สึกเหมือนกําลังจมลงไป... ...
ขณะที่เธอกําลังจะจมลงสู่ก้นทะเล เพจเจอร์ก็สั่นเป็นสามสิบแปด อาจจะสี่สิบแปด หรือห้าสิบแปด และแรงสั่นสะเทือนนั้นเหมือนแม่เหล็ก กักเก็บพลังงานที่เหลืออยู่ทั้งหมดไว้ในตัวเธอ"เมื่อไหร่เราจะแต่งงานกัน?เราจะจัดพิธีอะไร?จากนี้ไป มาจินตนาการถึงแต่ละคนและเลือกแผนที่ดีที่สุดสําหรับอนาคตกันเถอะ""
แต่งงาน แต่งงาน มันช่างน่าดึงดูดเกินไปเลยสาวคนนั้นตกอยู่ในจินตนาการ: งานแต่งงานใต้น้ําเหรอ?งานแต่งงานริมทะเลเหมือนปลาว่ายน้ําอย่างอิสระในโลกมหาสมุทร...งานแต่งงานแบบกระโดดร่มเหรอ? บินไปกับเมฆขาวบนท้องฟ้า...... เด็กหญิงรวบรวมสติอีกครั้งใช่ ชีวิตที่สวยงามเช่นนี้รอฉันอยู่!!ครั้งที่หกสิบ ครั้งที่หกสิบเอ็ด......เด็กชายเรียกเด็กหญิงซ้ําแล้วซ้ําเล่า เติมพลังชีวิตให้เธอซ้ําแล้วซ้ําเล่า ดึงเธอกลับมาจากขอบเหวแห่งความตายหลังจากสี่วันสี่คืนอันยาวนาน เด็กหญิงก็ได้รับการช่วยเหลือเมื่อเธอเห็นใบหน้าซีดและดวงตาแดงก่ําของเด็กชาย เธอก็เข้าใจทันทีว่าสิ่งล้ําค่าที่สุดในโลกคือความรัก---เด็กหญิงจับมือเด็กชายบนเปลอย่างอ่อนโยนและพูดเบา ๆ ว่า "ฉันคือเจ้าสาวของเธอในชีวิตนี้"”