เทียนหยู่ซี: เวอร์ชันโรงอาหารของ 'จุ้ยหัวไท่' นี่คือสิ่งที่เราประกอบขึ้นตอนมัธยมต้น...
(coin=100) มือของคุณ,\ สั่นอ่อนแรง,\ เนื้อเพียงไม่กี่ชิ้น,\ ตกลงในมือคน,\ แถวยาวเกินไป,\ ถูกเบียดจนเป็นสองแถว,\ ใครกันที่อยู่ท้ายแถวในความสิ้นหวังที่เย็นชา.\ ฉันเข้าใกล้,\ หน้าต่างตัดบัตรอาหาร,\ อาหารที่เหลือไม่กี่อย่าง,\ ถูกลมพัดให้เย็น,\ ความฝันในครัว,\ กลายเป็นกลิ่นหอม,\ ลอยออกไปสู่สนามนอกหน้าต่าง.\ ดอกกะหล่ำที่เหลือ,\ ซุปผักดอง,\ ขนมปังนึ่งค้างคืนเกือบเหลือง,\ ราคาทำคนใจสลาย,\ ความตั้งใจของฉันค่อย ๆ สูญสิ้น;\ ค่าใช้จ่ายชีวิต,\ ยังไม่เปลี่ยน,\ และยังค้างชำระวันต่อวัน,\ เหลือเพียงฉันคนเดียวในหอพัก กินมาม่า.\ หลังเลิกเรียนแย่งอาหาร,\ เสียงเท้าวุ่นวาย,\ ทางเดินแคบ,\ สกปรกเลอะเทอะ,\ ข้าวโจ๊กเศร้าหมอง,\ น้ำครึ่งข้าวครึ่ง,\ กลัวว่าเงินคุณจะหมดแต่ยังหิวโหย.\ ข้าวผัดของใคร,\ ยังไม่ได้กินหมด,\ ชามและบะหมี่เก่า,\ ไม่มีน้ำมันและเกลือ,\ ไฟสว่างเบา ๆ,\ เต็มไปด้วยแมลงสาบ,\ บนแผ่นโต๊ะเย็นมีใยแมงมุม.\ (ดอกกะหล่ำที่เหลือ,\ … …\ เหลือเพียงฉันคนเดียวในหอพัก กินมาม่า.)\ (เนื้อร้องนี้เพื่อความบันเทิงเท่านั้น เป็นเรื่องสมมติ หากมีความคล้ายคลึง เป็นเพียงความบังเอิญ.)\ (ขอขอบคุณ: Zhou Dong.)\ ฮ่าฮ่าฮ่า(/coin)
