(เหรียญ=100) คืนเงียบลงแล้ว และในความมืดก็มีอาการนอนไม่หลับเล็กน้อย ตื่นขึ้นมา ฉันยังคงวนเวียนอยู่ในใจ เรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่พันกันจนถึงจุดแตกหัก ฉันจะไม่มีวันได้เห็นอดีตอีก!ฉันคือเมฆลึกที่สุดที่รักคุณ และฉันย้อนเวลากลับไปในอดีต ฉันยังบอกว่าฉันชอบฝน และในวันที่ฝนตก ใครบางคนจะซ่อนตัวใต้ชายคา ขนของเขากระจายและไหลไปใต้สายฝนตอนนั้น ฉันเคยพูดว่าเป็นคนรักในอุดมคติ ฉันมองสายตาโหยหาของคุณอย่างเงียบ ๆ ได้ยินแต่เสียงน้ําตาบริสุทธิ์ที่ไหล ฉันคือดาบที่คมที่สุดที่ทําร้ายคุณลึกที่สุด
เรื่องราวที่ไม่ได้เขียนไว้จะอยู่กับฉัน
หลายปีต่อมา ถ้าเรามีคําอําลาที่หวานอมขมกลืนกัน
คุณจะลืมหน้าตาฉันไหม?
บางทีคุณอาจจะไม่ลืม
บางทีคุณอาจปฏิบัติกับฉันเหมือนเป็นสิ่งของ
และหัวใจฉันรู้สึกเหมือนเมืองที่หลงทางและว่างเปล่า...
ฉันไม่สามารถเรียนรู้ที่จะเป็นคนรักในอุดมคติได้... คุณเคยบอกว่าความรักมาพร้อมกับความเจ็บปวด บางคนก็จากไปและหยุดรอ บางทีฉันอาจรักอย่างขี้อายเกินไป ทําตัวเองอยู่คนเดียว ดังนั้นฉันจึงเลิกหวังที่จะขยายความรัก ไม่ว่าคุณจะร้องไห้และหัวเราะเยาะฉัน ไม่ว่าคุณจะมองฉันต่ําแค่ไหน ฉันก็เงียบไปแล้ว ในแม่น้ําแห่งความรักที่แห้งแล้ง... มองภาพรวมสิ ข้ามสะพานที่ถูกลมพัดชื้น ดอกไม้ในสายฝน หอมกรุ่นด้วยกลีบที่แตกหัก โลกที่ถูกความรักพัดพา ฉันไม่เคยหยุดเลย ตอนนี้ฉันรู้สึกมากแค่ไหน? เมื่อผีเสื้อเปิดรังไหม พวกมันจะถูกฝังในฤดูใบไม้ร่วงหรือไม่?แสงแดดในอดีตไม่ปรากฏให้พวกมันอีกต่อไป ตกลงสู่พื้นอย่างเงียบ ๆ น้ําตาเค็ม ไม่ไหลแต่ก็ไม่เศร้าเกินไปเราคือคนเดียว น้ําตาและความเหนื่อยล้ามากเกินไป เราคือคนที่ไม่รักใครอย่างที่จินตนาการไว้ คําสาบานว่างเปล่า ฉากขาวดํา บางทีไม่มีใครควรได้พบกัน... ดูภาพรวม (/เหรียญ)
