ตอนเด็กมาก ๆ ฉันชอบเล่นผมของตัวเอง เล่นทีไรเป็นครึ่งชั่วโมง บางทีเรียกว่า “อวดเก่ง” น่าจะเหมาะกว่า\ตอนขึ้นมัธยมตอนต้น วัยที่เริ่มมีความรักแรก มีความชอบแต่งตัวให้ตัวเองดูหล่อ จากนั้นเวลาว่างก็ชอบล้อเล่นกับเด็กผู้หญิงนิดหน่อย สะบัดหน้าม้า แล้วคิดว่าตัวเองดูดี\จบการศึกษา ผลการเรียนไม่ดี ไม่ได้สอบเข้ามัธยมปลาย จ่ายเอง 7500 หยวน ปีที่แล้วฉันซื้อกนาฬิกา! ไม่เรียนแล้ว แท้จริงแล้วเหตุผลที่ไม่เรียนมีสองอย่าง: อย่างแรก พ่อแม่หาเงินไม่ง่าย อย่างที่สอง ถึงไปก็ไปมั่ว ตั้งแต่ปีสองมัธยมต้นก็เริ่มมั่ว จนจบเลย ขึ้นมัธยมปลายก็มั่ว ไม่เรียนดีกว่า!\เวลาว่าง ๆ น่าเบื่อทนไม่ไหว ไม่อยากออกไปหางาน อะไร ๆ ก็ไม่เป็น ทุกวันตื่นสิบโมงเช้า สิบโมงสิบเอ็ดทานข้าว แล้วเล่นโทรศัพท์ ว่างก็ดูทีวี จากนั้นทานข้าว แล้วนอน ใช้ชีวิตแบบงง ๆ สี่เดือน\วันหนึ่ง แม่ถามฉันว่ายังอยากเรียนทำผมอยู่ไหม? ฉันตอบว่าอยาก! (ก่อนหน้านี้พูดกับพ่อแม่เรื่องเรียนทำผม พ่อแม่ไม่เคยยอม สุดท้ายจึงค้างคาอยู่แบบนั้น) จากนั้นแม่ก็ส่งฉันไปโรงเรียนสอนทำผม โรงเรียนอยู่ไกลบ้านมาก เป็นครั้งแรกที่ออกห่างจากบ้าน มีหลายเรื่องที่ต้องหาทางแก้เอง ต้องเช่าห้องเอง ซื้อของเอง แถมต้องต่อรองราคา กับวางแผนว่าจะใช้เงินยังไงเอง\เมื่อพ่อแม่อยู่ด้วยแม้เรื่องเล็ก ๆ ก็ไม่ต้องกังวล แต่พอพ่อแม่ไม่อยู่ ต่อให้จะลวกบะหมี่ก็ขี้เกียจ ทำให้ฉันรู้ว่าเมื่อออกจากพ่อแม่ ฉันไม่เป็นอะไรเลย บางทีฉันก็เป็นเพียงตัวอาศัย\ใช้เงินง่ายหาเงินยาก คำพูดนี้ฉันไม่ค่อยใส่ใจแต่ตอนนี้เข้าใจแล้ว เมื่อคุณนอนค้างในร้านคาเฟ่อินเทอร์เน็ต พ่อแม่กำลังทำอะไรอยู่? บางทีอาจกำลังทำงานล่วงเวลา เมื่อคุณกินดื่มจัดเต็ม พ่อแม่กำลังทำอะไร? บางทีแค่อิ่มด้วยขนมปังและผักดอง สำหรับซื้อเสื้อผ้าแบรนด์เนม โทรศัพท์แบรนด์เนม พ่อแม่ทำอะไรอีก? บางทีคุณก็ไม่มีวันรู้\ความรักของพ่อแม่เป็นความรักที่เสียสละ แต่พวกเรานั้นเห็นแก่ตัว พ่อแม่คิดถึงเราตลอดเวลา อยากให้สิ่งที่ดีที่สุดแก่เรา แต่เรามักจะคิดถึงพ่อแม่เฉพาะตอนขาดเงิน\“ฮัลโหล! แม่!”\“อ้าว ลูก เป็นอะไรเหรอ?”\“ไม่เป็นไร โรงเรียนซื้อโน่นนี่อีก ขาดเงิน ส่งเงินมาให้ฉัน 500 หน่อย!”\“อ๊ะ? ทำไมต้องมากขนาดนั้น?”\“ก็โอนมาเถอะ ทำไมต้องอิดออด?”\“ได้ ๆ แม่พรุ่งนี้โอนให้ อย่าใช้ฟุ่มเฟือยนะ!”\“โอนวันนี้! ฉันไม่มีเงินกินข้าวแล้ว!”"งั้นแม่จะโอนให้เธอทีหลัง""หลังจากอ่านบทสนทนานี้ เธอรู้สึกอะไรไหม?"เธอพูดได้ไหมว่าไม่เคยบอกว่าพ่อแม่เธอถ่วงเวลา?จริงๆ แล้ว โดยไม่รู้ตัว เราทําร้ายหัวใจพ่อแม่ไปแล้ว เธอไม่พูดอะไร แค่ฝังลึกในใจเธอเป็นแม่ ใจดีเพราะความอดทน ครั้งหน้าถ้าเธอขอเงิน ให้ตั้งที่อยู่ของตัวเองก่อน จําไว้นะ!เธอไม่ติดหนี้เธอความรักของพ่อไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะบอก เขามักจะกลับบ้านเร็วและกลับบ้านดึก พร้อมความเหนื่อยล้าลึกๆ ทุกครั้งที่พ่อกลับมา ฉันมักจะทักทายเขาก่อนเสมอ: "พ่อ!กลับมาแล้ว!" บางทีคําอวยพรนี้อาจช่วยล้างความเหนื่อยล้าลึก ๆ ของเขาได้ จริง ๆ แล้ว ถึงแม้เขาจะไม่พูดความรักจากพ่อ คุณก็ควรเข้าใจนะ
ฉันทํางานในวงการทําผมมาเกือบครึ่งปีแล้ว เหลืออีกแค่เดือนเดียวก็จะจบการศึกษา หลังเรียนจบควรทําอะไรดี?ตอนแรกมันเป็นแค่งานอดิเรก ตอนนี้มันไม่ใช่แค่งานอดิเรก แต่กลายเป็นความรับผิดชอบด้วย ฉันใช้เงินไปเกือบ 20,000 หยวน และถึงเวลาที่ความพยายามของฉันต้องคุ้มค่าแล้ว
เวลาฉันอยากยอมแพ้ ฉันนึกถึงคําพูดของเพื่อนร่วมชั้นว่า: เขาเป็นมนุษย์ และฉันก็เป็นมนุษย์ เขามีตาสองข้าง ฉันก็มีสองตา ทําไมเขาถึงรวยกว่าฉัน?อย่ายอมแพ้เลย อย่างน้อยเราก็ยังมีชีวิตอยู่
เด็กชนบทลําบากมาตลอดชีวิต เกิดมากับเด็กเมือง ฉันเลยพยายามต่อไป
วันนี้ฉันอายุ 17 แล้ว ในวัยนี้ควรจะอยู่ปีแรกของมัธยมปลาย ใช้ชีวิตสบาย ๆ แต่กลับเลือกเส้นทางที่ต่างออกไป ต้องบอกเลยว่าเส้นทางนี้เหนื่อยมาก และชีวิตก็หนักหนาสาหัส แต่ฉันไม่เสียใจ—แค่ทําในสิ่งที่ฉันอยากทํา สุดท้ายฉันก็ยังเด็ก ฉันไม่รู้ว่าการทํางานที่ร้านหลังเรียนจบเป็นยังไง ไม่รู้ว่าจะไปถึงไหนในอนาคต และไม่รู้ว่าจะยืนหยัดบนเส้นทางนี้ได้นานแค่ไหนจริง ๆ แล้ว การใช้ประโยชน์จากวัยหนุ่มสาวลองเสี่ยงโชคเป็นเรื่องดี สิ่งที่ได้ไม่ใช่แค่ประสบการณ์ แต่รวมถึงทัศนคติด้วย ถ้าวันนี้เสียเงิน 100 หยวน คุณคงเสียใจ แต่บางทีเขาอาจจะไม่ใส่ใจ ทําไมล่ะ?ทัศนคติมันต่างออกไป ถ้าเสียเงินไป เงินก็หมดไปแล้ว กังวลไปก็ไม่ช่วยอะไร ปล่อยวางดีกว่า อย่าให้ร้อยหยวนมาทําลายอารมณ์ทั้งวัน
บันทึกเมื่อ 2013/08/02
วันศุกร์\ 19:09
เอสเซ้นส์ ฉันไม่รู้ว่าตัวเองจะสามารถอดทนได้อีกนานแค่ไหน
ตอบกลับ (29)
ประสบการณ์เล็ก ๆ ของฉันในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา พอเล่าออกมารู้สึกสบายใจขึ้นมาก คุณกล้าที่จะเปิดเผยประสบการณ์ของคุณไหม? นี่แค่เป็นแพลตฟอร์มสำหรับการแลกเปลี่ยน ไม่มีใครหัวเราะใคร
โหลดคำตอบเพิ่มเติม