หมายเหตุ: โพสต์นี้เป็นการรวบรวมจากอินเทอร์เน็ต\NO.1\อันดับแรก คุณต้องเข้าใจวัตถุประสงค์ของการสร้างตัวละครในนิยายนี้คืออะไร การสร้างตัวละครที่ลึกซึ้งและน่าจดจำ สิ่งสำคัญที่สุดคือ: \เหมือนกับวรรณกรรมคลาสสิกสี่เรื่องที่เราคุ้นเคย ความสำเร็จของพวกเขาอยู่ที่การทำให้ตัวละครกลมกลืนกับชีวิตของเรา เด็กเล็กในโรงเรียนอนุบาลอาจไม่รู้จัก หลัวกวนจง, ซือไนอัน, อู๋เฉิงเอิน, เฉาเสวียชิน หรือแม้แต่นิยายสามก๊กหรือตำหนักแดง แต่เขาจะรู้จัก ซุนหงอคงตีปีศาจกระดูกขาวสามครั้ง, รู้จักวู่ซ่งตีเสือ นี่คือความสำเร็จของนิยาย ดังนั้น ในการเขียนนิยาย ต้องจำไว้อยู่เสมอว่าตัวละครมีความสำคัญ\ประการที่สอง เมื่อพรรณนาตัวละคร ใช้การพรรณนาเรื่องจิตใจให้น้อย หากใช้ก็ไม่ควรเขียนมากหรือซับซ้อนเกินไป เพราะจะทำให้ตัวละครดูบางเบา ควรใช้การพรรณนาในด้านอื่นเพื่อสะท้อนจิตใจของตัวละคร (เช่น เหตุการณ์ ความขัดแย้ง ภูมิหลัง ฯลฯ) ซึ่งจะช่วยเพิ่มมิติให้กับตัวละคร\ประการที่สาม อย่าตั้งชื่อตัวละครหลักให้ดูปลอม หรือใช้ชื่อซับซ้อนเกินไป หากทักษะไม่สูงจะทำให้การสร้างตัวละครเสียหาย การเขียนโดยละเอียดต้องขึ้นอยู่กับความต้องการของนิยาย ต้องใส่ใจกับจุดเน้น\||\NO.2\1. หาแบบตัวละครจากคนรอบตัว เอาคนรอบตัวมาผสมเข้ากับนิยาย\2. ก่อนเขียนนิยาย ต้องวางแผนลักษณะนิสัยและความชอบของตัวละคร และร่างภาพลักษณ์ในใจให้ชัดเจน ต้องมองเขาเป็นคนมีชีวิต\3. ช่วงแรกสามารถเขียนอย่างอิสระ เมื่อรู้สึกว่าตัวละครได้รูปแล้ว ค่อยเริ่มเขียนรายละเอียด บางครั้งผู้เขียนจะรู้สึกว่าตัวละครมีชีวิตขึ้นเองโดยไม่ต้องพรรณนา\4. อ่านนิยายบ่อยๆ ศึกษาการสร้างตัวละครของคนอื่น การอ่านนิยายมากๆ จะช่วยให้มีความชำนาญในการเขียน\5. แสดงลักษณะตัวละครจากภาษา จิตใจ การกระทำ อากัปกิริยา รวมถึงการแนะนำภูมิหลัง เพื่อสะท้อนตัวละครได้ดี\6. ในขั้นต้นสามารถเขียนตัวละครที่มีลักษณะนิสัยเรียบง่ายและตรงไปตรงมา เพื่อให้การสร้างตัวละครง่าย เมื่อเขียนนานขึ้นค่อยลองสร้างตัวละครที่ซับซ้อนหรือมีบุคลิกสองด้าน\7. หลังจากเขียนเสร็จควรตรวจสอบตัวละครด้วยมุมมองเชิง客관 และหาจุดผิดพลาดของตัวเอง||
NO.3\ ในงานวรรณกรรม นวนิยายสามารถถ่ายทอดตัวละครจากหลายมุมมองและทุกแง่มุม สามารถใช้เทคนิคศิลปะหลากหลายเพื่อถ่ายทอดภาพเหมือน คําบรรยายทางจิตวิทยา บทสนทนา พฤติกรรม และสภาพแวดล้อมจากหลายมุม สามารถแสดงลักษณะภายนอกของตัวละคร—เสียง รอยยิ้ม การพูด มารยาท เสื้อผ้า—รวมถึงกิจกรรมภายใน เช่น จิตวิทยาและอารมณ์ นอกจากนี้ยังสามารถแสดงปฏิสัมพันธ์ระหว่างตัวละครกับสิ่งแวดล้อมได้อย่างครบถ้วน ส่งผลให้เกิดภาพลักษณ์ตัวละครที่สมบูรณ์และประสบความสําเร็จ 1. นวนิยายแสดงตัวละครจากแง่มุมต่าง ๆ เช่น ภาพเหมือน พฤติกรรม ภาษา จิตวิทยา และรายละเอียด(1) การบรรยายภาพเหมือนหมายถึงการใช้ภาษาที่แม่นยํา ชัดเจน และมีชีวิตชีวาเพื่อถ่ายทอดลักษณะภายนอกของบุคคลเช่น ลักษณะภายนอก เสื้อผ้า ท่าทาง การแสดงออก และท่าทาง การบรรยายภาพเหมือนที่ประสบความสําเร็จไม่เพียงแต่ทําให้ตัวละครเป็นที่สนใจของผู้อ่านเท่านั้น แต่ยังเผยให้เห็นตัวตน สถานะ ประสบการณ์ และการพบปะ ซึ่งเปิดเผยลักษณะนิสัยของพวกเขาด้านล่างนี้ เราจะวิเคราะห์ลักษณะ วิธีการ และลักษณะชาติพันธุ์ของการบรรยายภาพเหมือน 1. กุญแจสําคัญของการบรรยายภาพเหมือนคือการถ่ายทอดจิตวิญญาณผ่านรูปทรง เพื่อให้ได้ทั้งรูปทรงและจิตวิญญาณตัวอย่างเช่น ภาพเหมือนหลินไต้หยู่โดยโจวเสวี่ยฉินใน "ความฝันแห่งห้องแดง" กล่าวว่า: "คิ้วโค้งสองข้างที่ดูเหมือน ขมวดคิ้วแต่ไม่ถูกปกคลุมด้วยหมอก ดวงตาคู่หนึ่งดูเปี่ยมสุขแต่ไม่เต็มไปด้วยอารมณ์"ท่าทางของเธอทําให้แก้มสองข้างขึ้น ความอ่อนโยนอ่อนโยนกลบความเจ็บป่วยของเธอน้ําตาเปล่งประกาย ลมหายใจเบา ๆเงียบสงบเหมือนดอกไม้บาง ๆ ที่สะท้อนน้ํา การเคลื่อนไหวเหมือนต้นหลิวบาง ๆ ที่ปลิวไสวในสายลมหัวใจของเธอมีช่องเปิดมากกว่าบีกานหนึ่งช่อง โรคอย่างซีซือดีกว่าสามส่วน ภาพเหมือนนี้แสดงให้เห็นอารมณ์และบุคลิกที่โดดเดี่ยว หม่นหมอง ลึกซึ้ง และหม่นหมองของหลินไต้หยู่ พร้อมทั้งแสดงความงามที่บอบบางและหญิงสาวที่อ่อนแอและป่วยไข้ 2. คําบรรยายภาพเหมือนควรถ่ายทอดลักษณะเฉพาะของตัวละครได้อย่างชํานาญควรถ่ายทอดลักษณะของบุคคลอย่างประหยัด โดยเฉพาะดวงตา;ถ้าผมทั้งเส้นถูกวาด แม้จะมีรายละเอียดก็ไม่มีความหมายดวงตาคือหน้าต่างของจิตวิญญาณ; การวาดภาพดวงตาสามารถสะท้อนโลกภายในของตัวละครและเผยลักษณะบุคลิกภาพตัวอย่างเช่น การวาดภาพเซียงหลิน เซาใน "พร" ประสบความสําเร็จอย่างมากผู้เขียนใช้การเปลี่ยนแปลงในดวงตาเพื่อสะท้อนการเปลี่ยนแปลงทางจิตใจของเธอ แสดงกระบวนการตกเป็นเหยื่อและเปิดเผยชะตากรรมอันน่าเศร้าของเซียงหลิน เซา ที่ถูกกดขี่จนตายโดยจริยธรรมศักดินา 3. วิธีการบรรยายภาพเหมือนทั่วไป โดยสรุป เทคนิคที่นักเขียนนวนิยายจีนและต่างประเทศใช้ในการบรรยายภาพเหมือนโดยทั่วไปแบ่งออกเป็นสามรูปแบบคือการวาดภาพรวมทั้งหมด การวาดภาพบางส่วน และการวาดภาพแบบเสริมให้เด่นชัด ที่ว่าการวาดภาพแบบรวมทั้งหมด หมายถึงการที่นักเขียนแนะนำตัวละครที่เขียนอย่างครบถ้วน ซึ่งไม่ได้จำกัดแค่การวาดภาพใบหน้าหรือคิ้วตาเพียงอย่างเดียว แต่เป็นการเขียนให้เห็นภาพรวมของตัวละคร รวมถึงการแต่งกาย มือเท้า และท่าทางต่าง ๆ เป็นต้น เช่น หลู่ซวินใน "故乡" วาดภาพสาวถั่วเหลืองหยางเอ๋อร์โส่ว โหนกแก้มเด่น ปากบาง หญิงวัยประมาณห้าสิบปี ไม่ผูกเอวกระโปรง ขาย่ำแยกออก คล้ายวงเวียน ที่ว่าการวาดภาพแบบบางส่วน หมายถึงการที่ผู้เขียนเน้นวาดส่วนที่มีลักษณะเด่นที่สุดของบุคคลส่วนนั้น คล้ายกับการถ่ายทำโคลสอัพในภาพยนตร์ ซึ่งสามารถแสดงลักษณะนิสัยของตัวละครได้ดีที่สุด เช่น เล่าเซ่อใน "骆驼祥子" วาดภาพสาวโสดตัวยุ่งหูหนิว ที่ว่าการวาดภาพแบบเสริมให้เด่นชัด หมายถึงผู้เขียนไม่ได้วาดภาพตัวละครโดยตรง แต่แสดงออกโดยผ่านคำบอกเล่าของผู้อื่น หรือคำพูด การกระทำของตัวละคร ทำให้การเขียนลักษณะนี้ไม่เพียงประหยัดแรง แต่บางครั้งยังได้ผลดีกว่าการวาดภาพตรง ๆ
