“ผู้แหกแค้นคนที่ 6”???โพสต์ - เศษความทรงจำ - เสียง

(คุณมาถึงโพสต์นี้ นั่นก็พิสูจน์ว่าคุณได้ก้าวทำการตัดสินใจที่สำคัญไปแล้วก้าวหนึ่ง ดังนั้นคุณมั่นใจในตัวเองกับการตัดสินใจครั้งนี้ไหม? ถ้าเลือกผิด มันไม่ใช่แค่จบแบบ Bad Ending ง่าย ๆ หรอกนะ……)
_____จิตสำนึกอิสระของคุณบอกให้ชัดเจนว่าตอนนี้ควรทำอะไร และทำอย่างไร\_____แต่ทันใดนั้นเหมือนจะมีเสียงว่างเปล่าลอยเข้ามาในหัวคุณ\_____คุณรู้สึกว่าเสียงนี้คุ้นเคย อยากจะนึกว่าฟังมันมาจากที่ไหน\_____และช่วงเวลานี้เอง ศีรษะของคุณที่พยายามนึกบางสิ่งกลับปวดขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ คุณหลับตาแน่น กอดศีรษะ ในความเจ็บปวดนั้นหัวเหมือนจะแตกออก……
_____“XXX!”\______เหมือนมีใครกำลังเรียกคุณ เสียงนั้นดูเหมือนชัดเจนขึ้น ไม่ใช่ เสียงมันมาจากใกล้ตัวคุณ……\_____คุณลืมตาขึ้นเพื่อค้นหาแหล่งที่มาของเสียง เห็นปรากฏตัวอยู่ข้างตัวคุณสองคน\_____“เพิ่งเรียนเพียงหยาง, ซุน! คือพวกคุณที่เรียกฉันเมื่อกี้… เอ๊ะ! ทำไมพวกคุณก็อยู่ที่นี่ด้วย? ที่นี่ไม่น่าอยู่พักนานนะ!” คุณได้เห็นเพื่อนร่วมชั้นและเพื่อนเก่าที่เหมือนไม่ได้เจอกันมานาน รู้สึกดีใจมากกว่าครั้งก่อนๆ แต่คุณก็ตื่นตัวทันที ที่นี่ไม่ใช่สถานที่สำหรับการพบเจออย่างอบอุ่น\_____“คุณพูดอะไรอยู่ล่ะ? สมองมีปัญหาอะไรไหมเนี่ย?” ทั้งสองคนตรงหน้าต่างสบสายตากันแล้วมองคุณเหมือนเห็นเอเลี่ยน จากนั้นเริ่มล้อเลียนคุณ “คุณกำลังกังวลอะไรอยู่ล่ะ?” “หรือว่าเพ้อฝันเยอะเกินไปจนเห็นภาพหลอนเหรอ?” “ฮ่าๆ! ใช่! ดูเขาสิ ดูเหมือนกำลังตกอยู่ในสถานะนั้นเลย…” คุณเห็นพวกเขามีสีหน้าเหมือนไม่เคยตึงเครียดเลย รู้สึกโมโหมากอย่างไม่เข้าใจ: “พวกคุณยังมีอารมณ์มาล้อเล่นอีกเหรอ? โรงเรียนเพิ่งเกิดคดีฆาตกรรม! ครูประจำชั้นตายไปแล้ว! ตอนนี้เราต้องหนีออกจากที่นี่ด่วน!”\_____ทั้งสองไม่แสดงท่าทีล้อเล่นอีกต่อไปแต่ถามคุณว่า: “ไปไหน? พวกเราจะหนีไปที่ไหน?”\_____“แน่นอนว่าที่โรงเรียนนี่ไง!” คุณตั้งใจจะตอบโดยไม่คิด แต่—เอ๊ะ? คุณมองรอบตัว แล้วพบว่าตอนนี้คุณอยู่บนทางเดินเล็ก ๆ ข้างประตูโรงเรียน นี่มันเกิดอะไรขึ้น?\_____“รีบเดินเถอะ ข่าวโรงเรียนเลิกนานแล้ว ไม่อยากกลับไปกินข้าวเหรอ!” ทั้งสองอยู่ไม่ไกลจากคุณในขณะที่คุณกำลังงง ๆ และกำลังโบกมือให้คุณ\_____“อ่าฮะ เป็นแบบนี้นี่เอง.แบบนี้ไม่ดีกว่าหรือ?” ตอนนี้คุณหัวเราะกับความกังวลของตัวเอง คุณไม่ได้อยู่ข้างนอกโรงเรียนแล้วหรือ? มันก็ปลอดภัยแล้วไม่ใช่เหรอ? คุณยิ้มอย่างเศร้าแล้วรีบตามสองคนนั้นไป “พวกคุณสองคนทำไมเดินเร็วแบบนี้ล่ะ!”\_____คุณคุยและหัวเราะกับทั้งสองคนทางเดิน คุณลืมเรื่องโรงเรียนไปหมดแล้ว แต่ไม่เข้าใจทำไม สองคนที่คุยกับคุณอยู่ก่อนหน้านี้กลับไม่พูดอีก คุณงงเล็กน้อยก่อนจะพบว่าไม่มีใครอยู่ข้างกายคุณ คุณเดินเร็วเกินไปหรือ? “ฉันว่า ทำไมพวกคุณไม่เดินต่ออีกล่ะ?” คุณเลิกคิ้วและหันไป\_____เวลานี้ มีเสียงทุ้ม ๆ แปลก ๆ ส่งมาถึงหูคุณ ในไม่ช้าอาการปวดหัวก็กลับมาและกระจายออกไป คุณยังหันหัวไป และสุดท้ายก็พบว่าเสียงนั้นเกิดจากด้านหลังศีรษะของคุณถูกตีด้วยไม้……และคนที่ถือไม้คือเพื่อนซุน……เพื่อนผิงหยางเดินมาพร้อมรอยยิ้มประหลาด จับชายเสื้อคุณยกตัวคุณที่กำลังจะหล่นขึ้น……\_____นี่…นี่มัน…เพื่อนผิงหยาง! เพื่อนซุน! คุณยังมีสติ แต่ความเจ็บปวดนั้นช่างจริงจัง คุณอยากตะโกน แต่ไม่สามารถส่งเสียงออกไปได้ ทำไม ทำไมกัน?\_____คุณจ้องมองร่างของตัวเองที่ถูกทั้งสองคนยกขึ้นจากหน้าและหลัง ก้าวทีละก้าว พวกเขาพาคุณไปยังโรงเรียน Q ในยามพลบค่ำ……\_____สุดท้ายคุณถูกทั้งสองคนยกเข้าไปในห้องเรียนของชั้นตัวเอง คุณเห็นโต๊ะของตัวเองกับโต๊ะของเพื่อนผิงหยางและซุนถูกนำมาต่อกัน และคุณถูกโยนลงบนโต๊ะ… แม้ว่าหัวเหมือนจะแตกออก แต่คุณก็รู้สึกบางอย่าง\_____เพื่อนผิงหยางจับมือและเท้าของคุณแยกออกและมัดไว้ คุณเห็นมุมห้อง มีคนเล็ก ๆ วาดด้วยสีแดง ถูกอะไรบางอย่างแทงทะลุร่าง…ดูเหมือนคุณจะพูดได้ คุณตกใจร้องเรียกเพื่อนผิงหยางที่จับคุณอยู่ว่า “เพื่อนผิงหยาง! คุณกำลังทำอะไร! ปล่อยฉันนะ! ปล่อยฉัน!” “ฮี่ฮี่…” เพื่อนผิงหยางหัวเราะโดยไม่สนใจคุณ มองด้วยสายตาว่างเปล่า “เดี๋ยวก็มาแล้ว บรรณาการแห่งเลือด……”\_____“ตึง” เสียงโลหะดังขึ้น ความสนใจของคุณถูกรบกวนไป ข้างหน้าคุณ เพื่อนซุนกำลังยกกรรไกรยิ้มอย่างประหลาด… “ไม่——” คุณวี้ดวิ้วส่ายหัวพยายามหนี แต่ไม่ว่ายังไงมือของเพื่อนผิงหยางก็หลุดไม่ออก… “ไม่! เราเป็นเพื่อนกันนะ…”\_____“ฉืด”นั่นดูเหมือนเป็นเสียงที่เลือดพุ่งออกมา คุณได้เห็นด้วยตาตัวเองว่ากรรไกรแทงลึกลงไปในร่างกายของตัวเอง เลือดพุ่งวูบหนึ่งย้อมหน้าเพื่อนนักเรียนคนอื่นแดงไปหมด... กรรไกรถูกดึงออกมา ดูเหมือนว่ามีอะไรบางอย่างติดไปด้วย แต่ก็แทงกลับเข้าไปอีกครั้ง...
_____“ว้าว! ไอ! ฮึ ฮึ!” ความเจ็บปวดบนหัวค่อย ๆ จางลง คุณลุกขึ้นจากพื้นทันที คุณลืมตาโตแล้วกดมือบนหน้าผาก หายใจแรง ๆ คุณมองไปทางสองข้าง เป็นห้องเรียน เมื่อกี้คุณเป็นลมไปหรือเปล่า? ก่อนหน้านั้นคือ...\_____คุณยืนขึ้นอีกครั้ง มองไปรอบ ๆ ท่ามกลางบรรยากาศอึดอัด...\— — — — —\กลับไปที่ โพสต์เกมต้นฉบับ นะ (ถ้าไม่อยากกลับสามารถไปที่ สารบัญ ได้เลย) คุณโชคดีที่ไม่ได้เลือกผิด แค่ทำให้เกิด "เศษความทรงจำ" การเก็บสะสม "เศษความทรงจำ" จะทำให้เข้าใจเนื้อเรื่องมากขึ้น อาจจะได้คำใบ้สำคัญหรือสปอยล์ด้วย\_____ต้องทำต่อไปนะ! เพราะ—"โรงเรียนมัธยม Q ยามพลบค่ำ" ยังไม่จบง่าย ๆ...