ในเดือนตุลาคม 1992 คาจูระ ยูกิเดบิวต์ที่ FUNHOUSE ในฐานะมือคีย์บอร์ดของวง See-Saw วงสามคนนี้มีเพื่อนสมัยมัธยมของเธอ นิโชคุ ยูกิโกะ เป็นมือเบส และ อิชิคาวะ ชิอากิ เป็นนักร้อง ในสมัยเรียนพวกเขามักจะแสดง เรียน และสร้างสรรค์ผลงานด้วยกัน จนเกิดมิตรภาพและความเข้าใจซึ่งกันและกัน ก่อนที่นิโชคุ ยูกิโกะจะถอนตัวในปี 1994 คาจูระ ยูกิยังคงเอาใจใส่กับกิจกรรมของวงเป็นหลัก ปีถัดมา เธอเริ่มแต่งเพลงให้กับภาพยนตร์และโฆษณา ขอบเขตงานของเธอจึงขยายไปสู่แอนิเมชัน เกม และละครเพลงอย่างรวดเร็ว
หลังจากคาจูระ ยูกิเป็นที่รู้จักจาก [NOIR] ผู้คนจึงเริ่มตระหนักว่าบางเพลงที่คุ้นเคยและน่าหลงใหลเป็นผลงานของเธอ เช่น เพลงเปียโน [Kyousuke NO.1] ในอัลบั้มเพลง [Shin Orange Road - ฤดูร้อนในสมัยนั้น] ที่แสดงออกถึงความคิดถึงและความรักที่กักเก็บไม่ได้
ประสบการณ์และทักษะเกือบสิบปีในวงการดนตรีเป็นพื้นฐานสำคัญที่ทำให้เพลงใน [NOIR] ปี 2001 ภายใต้การดูแลของคาจูระ ยูกิ ประสบความสำเร็จ ผู้กำกับแอนิเมชัน มาซิโมะ โคอิชิ ดูเหมือนว่าจะไม่รังเกียจให้ดนตรีส่วนประกอบมีความสำคัญเหนือเนื้อเรื่อง จึงให้คาจูระ ยูกิมีอิสระในการสร้างสรรค์อย่างเต็มที่ ทำให้ดนตรีอันประณีตของ [NOIR] โดดเด่นกว่าอนิเมชันที่ผลิตด้วยงบประมาณต่ำ นอกจากนี้ ดนตรียังเข้ากับบรรยากาศต่างแดนของเรื่อง ไล่ตั้งแต่ฆาตกรสาว, มาเฟีย และมุมมองโลกสุดโต่ง เป็นองค์ประกอบที่หาได้ยากในธีมอนิเมชันทั่วไป ทำให้เกิดสไตล์เฉพาะตัว
คาจูระ ยูกิเก่งด้านคีย์บอร์ดและมีประสบการณ์ในดนตรีเบาในมหาวิทยาลัย จึงเชี่ยวชาญในการสร้างเสียงต่าง ๆ ด้วยเครื่องดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ นอกจากการเรียนรู้และฝึกฝนจากประสบการณ์ดนตรีย้อนหลังแล้ว งานอดิเรกการอ่านหนังสือของเธอยังเป็นช่องทางในการศึกษาดนตรีอิตาเลียนและดนตรีเมืองละติน ดนตรีของเธอจัดอยู่ในแนว The world และ New age.\เนื้อเพลง: ฤดูกาลของนักเดินทาง มักจะมุ่งไปสู่ช่วงเวลาในอดีต และครอบครองปัจจุบัน\เสียงเพลงที่เคยประสานกันในตอนนั้น ยังคงก้องอยู่จนถึงตอนนี้\พวกเราที่บาดแผลยังไม่หาย ยังคงรอคอยอะไรบางอย่าง\ช่วงเวลาที่งดงามซึ่งผสมผสานกัน อยากเชื่อว่าจะวนกลับมาอีกครั้ง \ในมหาสมุทรทราย กระหายน้ำแม้ต้องขุดมือให้เลือดออกก็จะอธิษฐานที่บ่อน้ำ \ชื่อของเธอเหมือนภาพลวงตา ท่วงทำนองเหมือนความฝัน ค่อย ๆ เลือนหายเมื่อริมฝีปากสัมผัสกัน\หัวใจที่เต้นแรงไม่หยุด ข้ามเนินทรายสุดท้าย แม้เสียงอธิษฐานจะจมในทราย ก็จะยื่นมือออกไป \โปรดบินสูงไปกับฉัน…\พวกเราที่ยังไม่ทิ้งร่องรอย จะไปสู่ที่ใด \ลาก่อน เพื่อนรัก อยากเชื่อว่าจะพบกันอีกครั้ง\พลบค่ำของทะเลทรายค่อย ๆ มา ทุกเสียงเรียกกลายเป็นแสงส่องทาง\ชื่อของเธอเหมือนภาพลวงตา ท่วงทำนองไกล ๆ จุดประกายบทเพลงที่ริมฝีปาก\เสียงสะท้อนของค่ำคืนสั่นไหวไม่หยุด ความเหงาทำให้เสียงแข็งตัว \เสียงเรียกนั้น หากสามารถส่งถึงพระจันทร์เต็มดวง จะมอบชีวิตนี้โดยไม่เสียใจ \โปรดบินสูงไปกับฉัน… \โน้ตทั้งหมดโดยไม่รู้ตัว ค่อย ๆ สูญหายไปในความเงียบ \แม้เราจะสั่นสะท้านและวิตกกังวล ก็ยังร้องเพลงรักออกไป\ข้ามพายุให้หัวใจมุ่งไปยังฝั่งที่ไกลออกไป \เพราะดนตรีอันยาวนานแสนอบอุ่นเรียกหาเรา\ผ่านทรายและฝุ่น เราจะพบกันที่ฝั่งไกล \เสียงเพลงที่เคยประสานกันในตอนนั้น จะเก็บรักษาไว้ในใจ\มุ่งไปสู่ฟากฝั่งแห่งทรายและฝุ่น……
