วันที่มือถือ N8 วางจำหน่ายในจีนก็ผ่านมาได้สักพักแล้ว พี่ในที่สุดก็เก็บเงินซื้อมือถือเครื่องที่คิดถึงมาตลอดเอาไว้ได้ พี่ถือมือถือไว้ในมือ น้ำตาของพี่ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว ต้องรู้ไว้นะ พี่เป็นเพียงคนล้างจานที่มีรายได้ต่อเดือนไม่ถึงพันหยวน เพื่อจะซื้อ N8 พี่กินเพียงขนมปังนึ่งครึ่งปี ดื่มน้ำเปล่าครึ่งปี นอนใต้สะพานครึ่งปี จึงเก็บเงินได้พอซื้อ N8 เพราะพี่ถูกคนดูถูกในชีวิตประจำวัน ต้องอดทนอดกลั้นมานาน ในที่สุดก็ถึงช่วงเวลาที่พี่ได้ประสบความสำเร็จ หลังจากเอากลับมา พี่เพื่อจะโชว์ความสามารถของแฟลชที่แรงจึงยก N8 ขึ้นในตอนกลางคืนที่มืด แล้วทำมุม 45 องศา ปากจู๋ต่อ N8 แล้วตะโกนว่า: “ความสุข~~~”
“แชะ!” ภาพที่มีความละเอียด 12 ล้านพิกเซลก็ถ่ายได้คงที่ โดยบันทึกการกระทำเท่ ๆ ของพี่ไว้ และแฟลชซีนอนก็ช่วยปกปิดรอยสิวเต็มหน้าของพี่ไปด้วย ทุกคนอาจจะแปลกใจว่าทำไมพี่ไม่ตะโกนว่า “มะเขือยาว” ตอนถ่ายรูป เพราะพี่คิดว่ามะเขือ ฟักทองอะไรพวกนั้นเป็นคำที่ผู้หญิงเรียก พี่ในฐานะคนสไตล์ไม่ตามกระแสแน่นอนว่าจะไม่เรียกแบบนั้น
มือถือดี ๆ ต้องไปใช้ในที่สาธารณะหรูหราเท่านั้น ถึงจะแสดงคุณสมบัติได้เต็มที่ และเติมเต็มความเป็นคนมีอวดของของพี่ พี่เลือกไปร้านอาหารหรู KFC ที่ไม่เคยไปมาก่อน อาจจะสงสัยว่าทำไมพี่เลือก KFC ไม่เลือก McDonald's เพราะได้ยินมาว่ามันฝรั่งของคุณปู่ KFC นุ่มกว่ามันฝรั่งของคุณลุง McDonald's บังเอิญพี่ชอบกินที่นุ่ม ไม่ชอบแข็ง เลือกแบบนี้อาจเกี่ยวข้องกับนิสัยของพี่ก็ได้
เช้าตรู่พี่ไปอาบน้ำ ชีวิตบนสะพานหลายเดือนทำให้พี่มี "ไขมัน" 1 เซนติเมตรมองไปที่เส้นสกปรกดำที่ขัดออก ปรากฏความเจ็บปวดเล็กน้อย พี่ไม่ได้สระผม เพราะผมที่ไม่ได้สระหลายเดือนแค่จับมือก็เป็นทรงแฟชั่นได้ ถ้าสระก็คงไม่มีเงินซื้อมูส หรือเจลถือว่าฟุ่มเฟือยที่จะจัดผม พี่ต้องใช้วิธีนี้ปรับทรงผม ดูผมตั้งตรงเหมือนพี่วี จ้องกระจก พี่ก็ยิ้มพอใจ ข่าวต่อไปคือห่วงจมูก พี่ใช้ผ้าเครื่องมีดที่ขโมยมาจากร้านเช็ดห่วงจมูกให้เงาวับ แม้จะใส่ห่วงจมูกทำให้ยากเวลาขุดจมูก แต่เพื่อรักษาสไตล์ไม่ตามกระแสของพี่ ความยุ่งยากเล็กน้อยนี้ถือว่าไม่เป็นไรสุดท้ายก็คือการแต่งตัว พี่เมื่อคืนนอนไปที่ตลาดมือสองเพื่อตามหาชุดกางเกงเสื้อแนวไม่เป็นกระแสหลัก ใช้เงินไป 50 หยวน และต้องผ่านการเจรจาอย่างหนักกว่าจะซื้อได้ ตอนแรกเจ้าของร้านตั้งราคา 80 หยวน แต่พี่ใช้ปากต่อปากต่อรองจนอีกฝ่ายทนไม่ไหวแล้วขายให้พี่ พี่ถึงแม้จะไม่มีเงิน แต่มีเวลา เจ้าของร้านแม้จะมีเงิน แต่ไม่มีเวลาเจรจากับพี่ ข้อได้เปรียบของคนทำงานล้างจานก็ปรากฏตอนต่อรองราคา พี่ใส่เสื้อผ้าใหม่ มองในกระจกเห็นรูปร่างสง่างามใจก็มีความรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย
ทุกอย่างพร้อมแล้ว พี่เดินเรื่อยๆ ไปที่หน้าร้าน KFC คิดว่าจะได้เข้าไปในสถานที่หรูที่ปกติไม่เคยสัมผัส ทำให้พี่เริ่มตื่นเต้นอย่างประหลาด มีคนเคยพูดไหม: ประตู KFC เป็นเส้นแบ่ง ภายในคือคนรวย ภายนอกคือคนจน พี่ปรับอารมณ์และพูดกับตัวเองว่า: "KFC ฉันมาแล้ว!" ใช้มือผลักประตูที่แบ่งคนรวยและคนจนออกจากกัน
"สวัสดีค่ะ คุณลูกค้าต้องการสั่งอะไรไหม?" พนักงานสาวใส่ชุดยูนิฟอร์ม เสียงหวานทำให้พี่เกร็งเล็กน้อย มารยาทธุรกิจอย่างเป็นมาตรฐานทำให้พี่อดไม่ได้ที่จะคิดถึงใบหน้าของเธอถ้าพี่ถอดยูนิฟอร์มแล้วจัดการบนเตียง
"ขอสั่งบะหมี่ไข่กับเฟรนช์ฟรายส์หน่อยครับ ช่วงนี้กินรังนกและครีบปลาฉลามมากไปหน่อย ร่างกายร้อน มาลองอาหารอ่อน ๆ หน่อย" พี่พูดเสร็จ ใช้มือบีบคอสักหน่อยแล้วขมวดคิ้ว แสดงให้ฝ่ายตรงข้ามรู้ว่าพี่เคยติดครีบปลาฉลามเวลาไปกินมื้อใหญ่
"ขอโทษค่ะคุณลูกค้า เราไม่มีบะหมี่ไข่นะคะ แต่มีเฟรนช์ฟรายส์ค่ะ ดูรายละเอียดตามเมนูด้านบน" พนักงานชี้ไปข้างบน
พี่มองตามที่พนักงานชี้ ปรากฏว่าผลิตภัณฑ์ทั้งหมดอยู่บนป้าย แต่พอเห็นราคาพี่ก็ช็อก ของธรรมดาก็ 10 กว่าหยวน ชุดเซ็ทก็หลายสิบ พี่ล้วงกางเกงในกันขโมย เหลือเงินแค่ 5 หยวน นี่คือเงินที่จะใช้ซื้อซาลาเปาในวันพรุ่งนี้ ทำไงดี?! ไม่ได้! ตอนนี้ต้องใจเย็น ขณะที่พี่ตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก มีคนข้าง ๆ พูดว่า: "ขอฟรายส์กลางหน่อย" พี่ได้ยิน รีบทำตามคนคนนั้น "ผมก็เอาหน่อย"
"ได้ค่ะ" พนักงานตอบหวานแล้วเดินไปหยิบเฟรนช์ฟรายส์มาวางไว้ตรงหน้าพี่: "คุณลูกค้านี่คือเฟรนช์ฟรายส์ค่ะ รวมเป็นเงิน 5.5 หยวน ขอบคุณค่ะ"
อะไรนะ!?ราคานี้เกินความคาดหมายของพี่ไปมาก ตอนนี้พี่มีเงินไม่พอ จะไปหาเหรียญ 5 เหรียญจากที่ไหน ไม่ต้องตื่นตระหนก! พี่สูดหายใจลึก ๆ อีกครั้ง และบอกตัวเองอีกครั้งว่าต้องใจเย็นในสถานที่หรูหรานี้ ห้ามให้ใครจับได้ว่าพี่เป็นคนล้างจานเด็ดขาด\ พี่ในตอนนี้เห็นคนรูปร่างน่าเกลียดคนหนึ่งซ่อนตัวอยู่มุมหนึ่งถือไอโฟนดูหนังโป๊แบบไม่อาย นี่มันไม่ไหวแล้ว! ร้านอาหารหรูแบบนี้ไม่สามารถยอมให้เรื่องไม่เหมาะสมแบบนี้เกิดขึ้น แม้คนอื่นอาจกลัว ก็ให้พี่ออกมาช่วยรักษาความยุติธรรมเอง!\ พี่กระซิบแก่พนักงานเสิร์ฟว่า: "เรื่องเฟรนช์ฟรายส์เอาไว้ก่อน ตอนนี้มีเรื่องสำคัญกว่ารอให้พี่จัดการ ดูดี ๆ อย่าให้เสียงดัง เดี๋ยวจะเตือนเจ้าวัว."\ ในขณะที่พนักงานกำลังเข้าใจความหมายของคำพูด พี่ก็ได้เดินไปอยู่ข้างหลังคนนั้น ฟาดมือหนึ่งครั้ง\ "แปะ!" เสียงดังชัดเจน! ทุกคนหยุดกิจกรรมอาหารของตัวเองโดยอัตโนมัติและมุ่งความสนใจมาที่พี่ พี่ได้สัมผัสความรู้สึกถูกจับตามองอย่างเต็มที่!\ "คุณ~~คุณ~~คุณ~~คุณทำไมตีฉัน!" คนชั่วหลบหน้าแดงหลังถูกพี่ตบถาม\ "ทำไม!? คุณยังกล้าถามว่าทำไม!?" พี่ไม่พอใจ ฟาดอีกหนึ่งที!\ "คุณ~~คุณ~~คุณ~~คุณคนป่าเถื่อน รอดูทนายของฉันเถอะ!" คนชั่วพยายามใช้กฎหมายปกป้องตัวเอง แต่โชคร้ายสำหรับเขา ชายที่เท้าเปล่าไม่กลัวคนใส่รองเท้า พี่คนนี้เป็นคนล้างจานที่รายได้เดือนละไม่ถึง 1000 จะกลัวเรื่องซับซ้อนเหล่านี้ได้อย่างไร ไม่มีเงินก็ไม่มี แต่ชีวิตเดียวมี!\ พี่ยิ้มเบา ๆ วางใจและหยิบบุหรี่จากกระเป๋ากางเกงออกมา แพ็กเกจสีทองดูหรูหราเหมือนราชา ส่งกลิ่นออร่าแห่งความเป็นเจ้าแห่งทุกสิ่ง ใช่แล้ว! นั่นคือฟู่หรงหวัง! บรรยากาศใน KFC ทันใดก็เครียดขึ้น แม้ในสถานที่หรูเช่น KFC ก็เรียกได้ว่าหาบุหรี่ฟู่หรงหวังไม่ง่าย คนทำงานออฟฟิศที่โดนตีต่างตกใจกลัว อิจฉา อับอาย สิ้นหวัง ปฏิเสธตัวตนของตัวเอง ทุกอารมณ์แสดงบนหน้าพร้อมกัน! ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าถ้าจะฟ้องพี่ ก็เหมือนกับต้องสู้กับกลุ่มฟู่หรงหวัง ซึ่งจะเป็นที่ไม่ถูกใจใครและนำไปสู่ความพินาศ.พี่ชายหยิบไม้ขีดออกมาและจุดบุหรี่อย่างสง่างาม กลิ่นยาสูบคุณภาพต่ำกระทบคอ เพราะพี่ชายซื้อบุหรี่ฟูหรงหวังไม่ได้ กล่องบรรจุถูกเก็บมาจากถังขยะหน้ารร. ตอนนี้บุหรี่ในมือพี่ชายมีแต่พี่ชายที่รู้ เป็นยาสูบไซส์นกคู่รัก 2 หยวนต่อซอง เพราะระยะทำให้มีแต่พี่ชายที่เห็นยี่ห้อที่ปลายบุหรี่
“ในสถานที่หรูหราขนาดนี้คุณยังใช้โทรศัพท์ดูหนังการศึกษาญี่ปุ่นอีก คุณไม่รู้จักความอับอายบ้างหรือไง?!” พี่ชายถามเสียงเข้ม
“อัน~~อัน~~อันนี่เป็นไอโฟนที่ผมฝากเพื่อนเอามาจากต่างประเทศ มันเป็นสัญลักษณ์ของการเป็นพนักงานออฟฟิศนะครับ” ผู้ชายนิสัยเสื่อมพยายามหลบประเด็น
“ต่างประเทศ!?” ได้ยินตรงนี้พี่ชายโกรธสุดขีด! ปรากฏว่าเป็นพนักงานออฟฟิศที่ชอบอวด ต้องเป็นลูกหลานชาวจีนแท้ๆ แต่กลับนับถือของต่างชาติ! ไม่อายกลับภูมิใจ! พี่ชายยกขาเตะเข้าหน้าพนักงานออฟฟิศทันที! แว่นตาทองของเขากระเด็น เมื่อเตะครั้งแรกพี่ชายอยากจะต่อคอมโบต่อ แต่พี่ชายยับยั้งไว้ เพราะว่าจังหวะการเตะครั้งแรกสูงเกินไป รู้สึกชัดเจนว่ากางเกงยีนส์รัดรูปคุณภาพต่ำที่สวมอยู่เริ่มขาด ถ้าเตะอีกจะออกอาการเขินและกางเกงก็พัง นี่คือสิ่งที่พี่ชายต้องแลกเพื่อรูปร่างที่สมบูรณ์แบบ
“แค่อิไอโฟนเล็กๆยังกล้าเอามาอวด ดูนี่สิ” พี่ชายช้าๆหยิบ N8 ออกจากกางเกงในกันขโมย
“N~~N~~N8!?” พนักงานออฟฟิศตกใจสุดขีด: “รุ่นตำนานที่เป็นโทรศัพท์โนเกียรุ่นสูงสุด!?”
“ฮึ! ถือว่าคุณรู้จักคุณค่า ให้เห็นพลังของโนเกียกัน” พี่ชายหันไปมองรอบๆ และตะโกนดังๆ: “เพื่อนๆ โนเกีย ไม่ต้องซ่อนตัว มาโผล่ตัวกันเถอะ!”
ทันใดนั้น ผู้คนรอบๆต่างก็ยกโทรศัพท์ของตนขึ้น... N97, N86, N82, E66, E72, E52, X6, 5800, 6720 และอื่นๆปรากฏตัว สวยงามจนตาลาย
พี่ชายยิ้มและใช้มือกดลง สื่อว่าเพียงพอแล้ว ตามสมัยที่เงินไม่ควรเปิดเผย เกรงขโมยจะมาสนใจเวลาขึ้นรถเมล์
“เห็นไหม? นี่แหละพลังของโนเกีย!” พี่ชายย่อตัวลงสั่งสอนพนักงานออฟฟิศด้วยความจริงใจ: “ตอนนี้ คุณรู้วิธีทำแล้วใช่ไหม”
“อื้ม! อื้ม! อื้ม! ผมรู้แล้ว! ผมจะทิ้งไอโฟนตอนนี้และเปลี่ยนเป็นโนเกียทันที.”"เสี่ยวไป๋พยักหน้าอย่างหมดหนทางเหมือนทุบกระเทียม: "ขอถามชื่อหน่อยได้ไหมพี่ชาย?""ช่างมันเถอะฉันอยู่ในวงการมานานและรู้ดีว่านายไม่ควรเปิดเผยชื่อแบบสบาย ๆเรียกฉันว่าเจ้าชายหมายเลข 8 ก็พอ"พี่ชายลุกขึ้นทันที กดหัวลงแรง ๆ แล้วสะบัดขึ้นอย่างแรง เตรียมจะหันหลังเดินออกไป"เฮ้!เฟรนช์ฟรายของนาย!"พนักงานเสิร์ฟเห็นพี่ชายกําลังจะออกไป รีบเรียกหา กลัวว่าจะทิ้งเธอไว้แบบนั้นเมื่อได้ยินเสียงเรียกของพนักงานเสิร์ฟ เขาก็สะท้านทันทีและรูทวารก็หดเกร็ง!พี่ชายหันไปเช็ดรังแคที่เพิ่งตกบนไหล่อย่างอ่อนโยน ชี้ไปที่จมูกพนักงานเสิร์ฟ แล้วยิ้มอย่างสง่างาม: "มันเป็นเฟรนช์ฟรายส์ของนาย" หลังจากพูดจบ กลัวว่าจะขอเฟรนช์ฟรายจากพี่ชาย เธอรีบหนีไป ซ่อนคุณงามความดีและชื่อเสียง ...... ท่ามกลางเสียงปรบมือกึกก้องของฝูงชนทิ้งพนักงานเสิร์ฟไว้ หน้าแดงก้มลงนับเฟรนช์ฟรายทีละชิ้น: "ฉันจะมาพรุ่งนี้ไหม...... พรุ่งนี้ฉันจะไม่มา...... ฉันจะมาอีกไหม...... ฉันจะไม่มาพรุ่งนี้ไหม...... ........................ .................. ..................
