“ผู้คนที่ 6 ของความเคียดแค้น” - ความคลั่ง①

(การวางแผน, บท: เสี่ยวจี)\คลั่งไคล้ - ตามติด
_____ทั้งโรงเรียนชำรุดหมดแล้ว! ฆาตกรรม, ปริศนา และคน! เมื่อมองหญิงสาวผมแดงที่ปกป้องนักเรียนคนหนึ่งราวกับเป็นสมบัติ คุณก็เผยอาการรังเกียจออกมานิดหน่อย ผู้หญิงคนนี้บ้าไปแล้ว เมื่อกี้เกือบจะถูกเธอฆ่า... ในห้องเรียนที่ปิดมิดชิดนี้ สภาพแวดล้อมรกไม่เป็นระเบียบ ถ้าไม่รีบออกไป สุดท้ายก็ทำได้แค่เหมือนเธอ การที่ตัวเองรอดชีวิตนั้นเป็นสิ่งสำคัญที่สุด! คุณไม่สนใจหญิงสาวผมแดงอีกแล้ว หาหนทางออกที่คุณเข้ามา และเดินออกไปตรง ๆ\_____ยืนอยู่บนทางเดิน รอบ ๆ คุณเห็นได้ชัดเจนก็คือห้องเรียน คุณสังเกตการจัดวางและคิดได้ว่านี่คือชั้นสองของอาคารเรียน ทั้งชั้นเต็มไปด้วยห้องเรียน มีแค่ห้องประจำชั้นหนึ่งห้องและบันไดสองแห่ง เนื่องจากการจัดวางห้องเรียนเกือบทุกห้องเหมือนกัน ทำให้บันไดแทบจะแยกไม่ออกจากพื้นที่ห้องเรียน\_____คุณระมัดระวังไปด้วยสังเกตพร้อม ๆ กับพยายามใช้ความจำหาตำแหน่งบันได คุณเลือก:
1. เดินชิดขอบ\2. เดินกลางทางเดิน||(เลือก “เดินชิดขอบ” คุณผ่านห้องเรียนว่างห้องหนึ่งแล้วมาถึงหน้าห้องประจำชั้น แต่ตอนนี้คุณไม่สามารถเปิดประตูห้องประจำชั้นได้ เพราะไม่รู้ทำไมประตูถูกวางบานไม้หนาหนักขวางไว้ และบนประตูติดกระดาษที่มีข้อความที่ไม่เกี่ยวข้องกับห้องประจำชั้น กระดาษนั้นเขียนว่า: “ความชั่วร้ายอยู่ชั้นสาม ทุกที่เต็มไปด้วย” ถึงแม้จะไม่เข้าใจว่าข้อความหมายถึงอะไร แต่นี่อาจเป็นคำเตือนคุณก็เลยจดไว้ ขณะที่เลือก “เดินกลางทางเดิน” จะข้ามห้องประจำชั้นไปและไม่ได้รับข้อมูลนี้.)\_____เวลาที่เดินบนทางเดินผ่านไปเพียง 5 นาทีเท่านั้น แต่คุณรู้สึกเหมือนนานมาก ตอนนี้คุณรู้สึกผ่อนคลายได้ เพราะห้องเรียนทั้งหมดที่เดินผ่านมาเป็นห้องว่าง ชัดเจนว่า “ฆาตกร” ไม่ได้อยู่ในชั้นนี้ ที่สำคัญที่สุด ตอนนี้คุณพบบันไดแล้ว เพียงแต่ลงไปชั้นหนึ่งแล้ววิ่งออกจากประตูโรงเรียน คุณก็จะรอด! ความคิดนี้เข้ามาครอบงำสมองคุณทันทีที่เห็นบันได ความเครียดภายในคุณหายไป คุณเริ่มตื่นเต้น ใช่ เพียงแค่ลงไปชั้นล่าง...\_____แต่เมื่อคุณกำลังจะก้าวออกไป เสียงอึกทึกจากชั้นบนดังขึ้น ฟังดูเหมือนมีผู้คนกำลังไล่ตาม กระทบวัตถุบางอย่าง และคุณได้ยินเสียงครางแผ่ว ๆ ที่หูเกิดอะไรขึ้นบนชั้นบนและมันใกล้ตัวมาก... ควรปีนขึ้นไปสำรวจดีหรือจะลงไปชั้นล่างเลย?
1.ขึ้นไปชั้นสามเพื่อตรวจสอบ\2.ลงไปชั้นล่างหาทางออก\(ตัวเลือกนี้จะนำไปสู่เนื้อเรื่องที่เปลี่ยนแปลงทาง剧情)||(เพื่อนที่ได้รับข้อมูลแจ้งแล้วไม่ว่าคุณจะเลือกอะไร ก็จะเลือกข้อ 2 โดยอัตโนมัติ)\_____ความอยากรู้อยากเห็นที่เกิดขึ้นทันทีของคุณถูกปิดกั้นโดยข้อมูลที่คุณจำขึ้นได้ว่า “ความชั่วร้ายอยู่ที่ชั้นสาม ทุกที่เป็นเหมือนกัน” คุณค่อยๆ สงบลงและเริ่มตระหนักว่า “การทำให้ตัวเองหนีออกจากที่นี่เป็นสิ่งสำคัญที่สุด” ไม่ใช่สิ่งที่คุณได้ตัดสินใจไว้นานแล้วหรือ? ในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายและอันตราย การรักษาชีวิตของตัวเองเป็นสิ่งจำเป็น คุณช่วยคนอื่นไม่ได้ก็ไม่มีทางทำ ไม่มีใครรู้ว่าบนชั้นสามจะเกิดอะไรขึ้น ทำไมคุณถึงตั้งใจจะเสี่ยงชีวิตเพื่อตอบสนองความอยากรู้ของตัวเอง?\(สำหรับผู้ที่ไม่ได้รับข้อมูลจากกระดาษแต่เลือกตัวเลือกถูก จะไม่มีความคิดทางจิตวิทยาดังกล่าวข้างต้น)\_____เร่งฝีเท้าเพื่อให้เสร็จสิ้นบันไดที่ไม่ได้ยาวนักให้เร็วขึ้น จากนั้นถ้าวิ่งตรงไปตามทางเดินที่จำไว้ในหัวจนถึงประตูออกไปบริเวณลานด้านนอก คุณก็จะสามารถ... คุณประสบความสำเร็จในการลงจากชั้นสองมาถึงชั้นหนึ่ง ในขณะที่ก้าวเข้าสู่ทางเดินชั้นหนึ่งก็วิ่งไปยังประตูตามที่คาดไว้ แม้ว่าจะหอบหายใจระหว่างวิ่ง แต่คิดถึงสถานการณ์หลังหนีออกไปคุณก็ยิ้มออกมา\_____ก้าวหนึ่งก้าวสอง หยุดลง เมื่อคุณวิ่งเต็มความยินดีจนจบทางเดินมาถึงหน้าประตู สิ่งที่เห็นทำให้รอยยิ้มของคุณแข็งขึ้น ท่ามกลางความเหนื่อยล้าคุณล้มลงกับพื้น มองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอย่างงงงวย พร้อมหยุดพูดในปากว่า “ทำไม...”\_____ตรงหน้า คุณควรจะเห็นประตูที่สามารถหนีออกไปได้ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นกำแพง กำแพงเย็นเฉียบ\_____“ฉันต้องออกไปจากที่นี่!” คุณตะโกนด้วยความโกรธแล้วพุ่งตัวขึ้น ก้มตัวไปที่กำแพง ใช้มือทุบอย่างแรง แต่กำแพงไม่ได้ขยับเร็วๆ มือของคุณค่อยๆ หล่นลง ร่างกายของคุณก็เอนลงบนกำแพงเหมือนมือของคุณ “ไร้ประโยชน์ ถ้าเธออยู่ที่นี่ เธอก็ไม่มีทางออกไปไหน...” เสียงเบาๆ ดังขึ้นข้างหู ร่างคุณหยุดชะงักและหันไปมอง พบว่าผู้ชายผมสั้น ใส่ชุดนักเรียนเหมือนกับคุณยืนข้างผนังทางเดิน\_____คุณจำใบหน้านั้นได้อย่างชัดเจน คุณเรียกเขาด้วยเสียงดังและความรู้สึกซับซ้อนว่า: “เพียงหยาง เพื่อน! คุณปลอดภัย นั่นช่างดีจริง ๆ! ที่นี่เกิดคดีฆาตกรรม การกระทำเพียงคนเดียวจะอันตรายมาก เพียงหยาง เพื่อน คุณซุนเพื่อนไม่ได้อยู่กับคุณ…” คุณเปิดเผยความตื่นเต้นอย่างไม่มีปิดบังที่ได้พบเพื่อนอีกครั้ง แต่สิ่งแปลกประหลาดก็คือ คนที่ถูกเรียกว่าเพียงหยางกลับไม่เคลื่อนไหวใด ๆ เขาเหมือนไม่ได้ยินเสียงเรียกของคุณเลย สีหน้าของเขาเรียบเฉย เดินไปตามทางเดินด้านหนึ่ง “เพียงหยาง!” คุณรู้สึกแปลกที่เห็นเขาเดินจากไปแบบนั้น คุณบังคับตัวเองให้อยู่ยืนขึ้นอีกครั้ง ค่อย ๆ ก้าวไปตามเขา “เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”\_____ไม่ว่าคุณจะเรียกอย่างไร เพียงหยางก็ยังคงเดินไปข้างหน้าโดยไม่หันหลังกลับ ปล่อยให้คุณมองเฉพาะภาพด้านหลังของเขาที่เริ่มทำให้คุณไม่สบายใจ คุณจะ:
1. ตามเขาต่อไป 2. อยู่ที่เดิม || (ผ่อนคลายหน่อย ตัวเลือกที่นี่ไม่มีอะไรจะทริกเกอร์ และไม่ส่งผลต่อเนื้อเรื่อง ลองสลับกันเลือกดู ใครเคยเลือกถูกตลอดไหม?)\_____การอยู่ที่นี่ไม่ช่วยให้คุณออกไปจากที่นี่ได้ ตอนนี้เมื่อคุณได้พบเพียงหยางอีกครั้ง จากสิ่งที่เขาพูดเมื่อครู่ เพียงหยางอาจรู้เรื่องบางอย่าง อีกทั้งในฐานะเพื่อนสนิท ก็จำเป็นต้องอยู่กับเขา!\_____คุณไม่ลังเลเลย แม้กำลังจะเหนื่อยล้า แต่ก็ยังตั้งใจจะตามเพียงหยาง ในเวลานั้น เพียงหยางข้างหน้าหายไปทันทีในตอนที่คุณเผลอ คุณงุนงง มองไปรอบ ๆ ทางเดิน คุณพบว่ามีห้องหนึ่งอยู่ข้าง ๆ มีป้ายเขียนว่า: ห้องยาม ชั้นหนึ่งมีเพียงห้องนี้ ห้องหนึ่งคนไม่สามารถหายไปเฉย ๆ ได้\_____แต่เมื่อมาถึงหน้าประตู คุณก็เริ่มคิดว่าควรเข้าไปในห้องนี้หรือไม่
1. ล้มเลิกเถอะ รู้สึกว่าข้างในมีอะไรบางอย่าง ที่ไม่ชัดเจนเลยอย่าเข้าไปดีกว่า 2. ผลักประตูเข้าไป ต้องหาตัวเพียงหยางให้เจอ|| (ตัวเลือกใดก็สามารถดำเนินเรื่องต่อได้ แต่เลือกข้อ 2 จะทำให้เกิดฉากได้รับเบาะแส)
(คุณยื่นมือไปที่ประตูห้องยาม ค่อย ๆ ผลักแรง ๆ ประตูไม่ได้ล็อก อาจเป็นเพราะถูกใช้งานมานานและไม่ได้รับการดูแล ทำให้ประตูมีเสียง “แกร็ก ๆ” และเปิดออกเล็กน้อย บริเวณหางตาของคุณมองเห็นว่ามีคนหนึ่งหันหลังให้คุณ ก้มตัวลงพิงวัตถุที่ดูเหมือนโต๊ะกาแฟ และเขาสวมเครื่องแบบโรงเรียนที่เห็นได้ชัดว่าเป็นของโรงเรียนคุณ... คุณใจเต้นแรงและเบิกตากว้าง นั่นคือเพื่อนชื่อเผิงหยางหรือ?)
_____“คุณ... ทำไมอยู่ที่นี่...” อยู่ ๆ เสียงนี้ก็ลอยเข้ามาในหูคุณ ทำให้คุณรู้สึกหนาวที่กระดูกสันหลัง เสียงนี้ไม่มีเสียงสูงต่ำ แบนราบเหมือนไม่มีชีวิตชีวา ทำไม มีคนตามฉัน อยู่ข้างหลังฉันหรือ? หนังศีรษะของคุณชาลุกขน ลองหันหัวไปเบา ๆ... เมื่อรู้ว่าใครอยู่ข้างหลังคุณ ขาของคุณอ่อนแรงและล้มลงบนพื้น “เพื่อนชื่อเผิงหยางหรือ?”\_____เพื่อนเผิงหยางที่ควรจะอยู่ในห้องยาม แต่ไม่รู้ทำไมตอนนี้อยู่ข้างหลังคุณ จ้องมองคุณด้วยสายตาเฉยเมยเหมือนเดิม