ตื่นขึ้นมาก็ตีเจ็ดกว่าๆ จากความมืดที่ว่างเปล่า อากาศเย็นทำให้ฉันรู้สึกว่างเปล่าข้างใน และยังมีความเจ็บปวดที่ไม่รู้สาเหตุ ฉันไม่เศร้า แต่ความรู้สึกนั้นทรมานมาก ดังนั้นฉันจึงรีบลุกจากเตียงไปเปิดไฟ แสงสว่างมักให้ความรู้สึกปลอดภัย หลังจากนั้นฉันทันทีที่เปิดคอมพิวเตอร์และเครื่องเสียง ให้เพลงเติมเต็มช่องว่างที่ทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจนั้น
ฉันไม่ใช่คนที่ชอบเศร้า ยุคสมัยที่อ่อนไหวและหลายความรู้สึกได้ผ่านไปนานแล้ว ฉันยังคงเต็มไปด้วยความรู้สึก แต่ส่วนมากเป็นความรักต่อครอบครัว และความพึงพอใจและความขอบคุณต่อชีวิต บางครั้งฉันเบื่อ ไม่รู้ว่าจะใช้เวลาอย่างไร แต่ฉันแทบไม่เคยเหงา มันเป็นความรู้สึกเจ็บใจ ไม่ใช่ความเจ็บใจที่จะทำให้ฉันร้องไห้ แต่เป็นความสูญเสียที่บอกไม่ถูก ความเจ็บปวดและความกลัว
