เมื่อแนวขอบฟ้าที่อยู่ไกลสุดท้ายยอมจำนนต่อก้าวเดินไม่หยุดหย่อนของเรา เมื่อฝั่งที่ไกลสุดท้ายถูกเหยียบอยู่ใต้เท้าของเรา เราจะสัมผัสได้ถึงความอิ่มเอมอย่างลึกซึ้งจากใจ ไม่ต้องมีคำพูดมากมาย ไม่ต้องใส่ใจถึงความยิ่งใหญ่หรือความธรรมดาของฝั่งนั้น แค่เงียบ ๆ ไปเพลิดเพลินกับชีวิตวิ่ง ที่เป็นของเราเพียงคนเดียว และแม้ว่าในที่สุดเราอาจไม่ถึงดินแดนในฝันของตนเอง ไม่ต้องรีบร้อน สักวันหนึ่ง จะต้องมีคนคนหนึ่ง ตามเส้นทางที่เคยเดินไป มุ่งสู่ขอบฟ้าไกลอย่างแน่นอน