《จุดสิ้นสุด》051.(บทป่ารักษ์วัน) ความสับสนทางอารมณ์

ภายในหินลาวา ลูกบอลแสงสีฟ้าอ่อนล้อมรอบโดกู่เซียวซวนและฉิงเยียนไว้แน่น ผนังทรงลูกบอลที่คล้ายลวดลายน้ำ แม้เผชิญกับไฟประหลาดร้อนแรงที่เหมือนสามารถเผาผลาญทุกสิ่งให้ดับไปในชั่วพริบตา กลับแค่เกิดรอยรื่นเสมือนคลื่นน้ำอย่างเบา ๆ ความสงบในใจกลางนรกเปลวไฟร้อนแรงนี้กลับดูแปลกประหลาดเหลือเกิน\ เวลาเดียวกัน โดกู่เซียวซวนกลับรู้สึกไม่สบาย ใบหน้าสวยแดงเหมือนเลือดซึม จนถึงต้นคอ ร่างกายอ่อนนุ่มเหมือนต้นหลิวบิดตัวอย่างไม่เป็นธรรมชาติ แต่ก็ไม่กล้าออกแรงมาก ภายในลูกบอลแคบ ๆ เพียงผิดพลาดนิดเดียว ก็อาจตกลงไปในหินลาวาไฟประหลาดร้อนแรงและสลายเป็นเถ้าถ่านได้!\ “ไอ้คนสารเลว!!”\ ลมหายใจของโดกู่เซียวซวนสับสนและหนักหน่วง ด่าด้วยความโกรธ ไม่สนใจน้ำเสียงแปลกประหลาด ฟันสีเงินคล้ายเนื้อหยกกัดลงบนไหล่ของฉิงเยียนอย่างแรง\ ชั่วพริบตาก่อนที่จะหลอมรวมเข้ากับหินลาวาไฟประหลาด วินาทีเดียวที่จำได้คือกอดสิ่งอ่อนนุ่มที่ไม่รู้จักไว้แน่นข้างกาย แต่ฉิงเยียนกลับหมดสติไปอย่างสมบูรณ์ การคิดในใจหยุดชะงักไป\ ในความสับสน ฉิงเยียนรู้สึกเหมือนลอยอยู่ในพื้นที่แปลกประหลาด แต่เปลือกตาหนักเหมือนภูเขา เปิดไม่ได้ ความโดดเดี่ยวและความไม่สงบแผ่ขึ้นมาที่ใจฉิงเยียนอย่างรวดเร็ว\ ขณะนั้นเอง ฉิงเยียนก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นอ่อน ๆ บนแขน เหมือนสามารถสงบใจได้ โดยไม่ต้องคิดอะไร ฉิงเยียนกอดความอบอุ่นนั้นแน่น เหมือนคนจมน้ำเห็นการช่วยเหลือ และไม่ยอมปล่อย\ ดังนั้น แม้ไหล่จะเจ็บอย่างแปลก ๆ ก็ไม่สามารถทำให้ฉิงเยียนปล่อยมือที่กอดแน่นได้\ โดกู่เซียวซวนรู้ว่าร่างกายโดนฉิงเยียนกอดแน่นและเจ็บเล็กน้อย หน้าอกที่กดแน่นลงบนฉิงเยียน หายใจแทบไม่ออกแน่นอน แต่โดกู่เซียวซวนฝึกฝนมาตั้งแต่เด็ก จึงสามารถทนแรงกดนี้ได้\ สิ่งที่ทำให้โดกู่เซียวซวนรู้สึกไม่สบายใจจริง ๆ คือ ร่างกายตัวเองกลับถูกเด็กชายกอดแน่นโดยไม่มีการป้องกัน แม้ว่านี่จะเป็นการกระทำโดยไม่รู้ตัวเพราะฉิงเยียนหมดสติ แต่ก็ทำให้โดกู่เซียวซวนรู้สึกอับอายและโกรธเกลียดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน\ ตั้งแต่เด็ก โดกู่เซียวซวนก็เป็นเจ้าหญิงของครอบครัวอิทธิพลอันเข้มแข็งของตระกูลและพรสวรรค์อันน่าทึ่ง ทำให้สถานะของตู้กูเซียวซวนสูงส่งและไม่อาจล่วงเกินได้ นอกเหนือจากความรักของพ่อแล้ว จะมีชายใดกล้าล่วงเกินตนเองเช่นนี้?!\ 本มาแล้ว สำหรับเด็กผู้ชายที่กล้าล่วงเกินตนเองเช่นนี้ ใจบุญอย่างตู้กูเซียวซวนก็สามารถใช้พลังเวทย์ผลักไซเฉิงออก และทำให้เขาละลายในลาวานี้ โดยไม่ต้องห่วงชีวิตของเขา แต่แม้แต่ตัวตู้กูเซียวซวนเองก็ยังสงสัยว่า ทำไมเมื่อความคิดนี้ปรากฏในหัวใจของตนเอง จึงรู้สึกลังเลไม่กล้าทำร้ายเขา?\ ความลังเลนี้ ไม่เหมือนความรัก แต่คล้ายกับครั้งแรกที่ทั้งสองพบกัน ความรู้สึกใกล้ชิดจากใจอย่างแปลกประหลาด ความรู้สึกนี้ช่างอธิบายไม่ได้\ มองไปยังใบหน้าหล่อเหลาเล็กน้อยยังดูเด็กตรงหน้า ตู้กูเซียวซวนก็ยิ้มขมขื่นด้วยความประชดตัวเอง\ ชัดเจนว่าเจ้าของใบหน้านี้ ไม่เคยทำสิ่งใดที่ทำให้ตนเองซาบซึ้ง กลับทำเรื่องที่ทำให้โกรธเต็มไปหมด และตัวเอง ในจังหวะสำคัญนี้ กลับเชื่อในความรู้สึกว่างเปล่าที่ไร้เหตุผลในใจ ไม่กล้าปล่อยเขาไป ตัวเองนี่โง่ขนาดไหนกันนะ?\ อย่างไรก็ตาม แม้จะด่าตัวเองในใจเช่นนี้ ตู้กูเซียวซวนสุดท้ายก็ยังไม่สามารถใจร้ายลงมือได้ เธอเพียงทำให้คอแดงก่ำด้วยความเขินอาย บิดร่างกายไปมา เพื่อพยายามให้ส่วนที่อ่อนไหวของร่างกายห่างจากผิวหนังของไซเฉิง\ แต่แม้แต่ตู้กูเซียวซวนก็ไม่ทันระวัง เมื่อหายใจถี่เล็กน้อย อากาศที่ร้อนจากลาวา พร้อมกับสิ่งต่าง ๆ เล็กน้อย ได้ถูกดูดเข้าสู่ร่างกายของทั้งสอง!\ โดยไม่มีสาเหตุ ไซเฉิงที่กำลังสลบอยู่ในทะเลสำนึก รู้สึกร้อนวูบวาบค่อย ๆ ลุกขึ้นจากร่างกาย และเมื่อเวลาผ่านไป ความร้อนนี้ก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ! การหายใจของไซเฉิงก็เริ่มถี่ขึ้นตามความร้อนประหลาดนี้ แก้มปรากฏรอยแดงที่ไม่เป็นธรรมชาติ ร่างกายเดิมไร้สติก็ค่อย ๆ มีความใคร่ดิบเถื่อนปรากฏขึ้น!\ “อ๊ะ! อืม...”\ ทันใดนั้น ตู้กูเซียวซวนร้องตกใจ และยังไม่ทันจะหลบออกจากแรงกดทันทีของไซเฉิง ริมฝีปากของเธอก็ถูกกลุ่มเนื้อนุ่มแข็งแรงรุกล่วง ทำให้คำพูดของเธอถูกกลบจนมิด!ดวงตาของชิงเยียนยังคงปิดสนิท สีแดงระเรื่อบนแก้มเริ่มชัดเจน การจูบอย่างรุนแรงของเขาเกิดจากความปรารถนาโดยธรรมชาติ ทำให้ดูเข้มแข็งและไม่อาจปฏิเสธได้ ขณะนี้ ตู่กู่เสี่ยวซวน ตาโต มองชิงเยียนที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม ใจเธอในตอนนั้นเกิดอาการช็อกจนลืมที่จะดึงริมฝีปากออกจากปากชิงเยียนทันเวลา

"เฮ้ อย่าได้...อืม..."

หลังจากพยายามหลุดออกจากการจูบอันรุนแรงของชิงเยียน ตู่กู่เสี่ยวซวนเริ่มโมโหขึ้นอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันพูดด่าจบ ชิงเยียนก็จูบเธออีกครั้ง ในขณะเดียวกัน ตู่กู่เสี่ยวซวนก็ได้ตระหนักบางอย่าง ความกลัวอย่างลึกซึ้งปรากฏบนใบหน้าที่เริ่มแดงขึ้น

"อากาศตรงนี้เป็นพิษ! แย่แล้ว พลังมือตื่นตัวไม่ได้!"

ตู่กู่เสี่ยวซวนสุดท้ายก็รู้สึกว่าร่างกายไม่ถูกต้อง ความร้อนที่ทำให้เธอกลัวเริ่มค่อยๆ ไหลขึ้นในร่างกาย! พร้อมกับการจูบอันรุนแรงของชิงเยียน ความร้อนนี้ก็เหมือนไฟที่ลุกขึ้น ที่สามารถรู้สึกได้ รุกล้ำเข้าสู่ร่างกายและจิตสำนึกของเธอ!

การหายใจที่รีบเร่งอยู่แล้ว ยิ่งแย่ลงไปอีก เมื่อเธอสูญเสียการปกป้องของพลังมือตู่กู่เสี่ยวซวนเองก็ไม่สามารถหลุดจากการกอดแน่นของชิงเยียนได้ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ ดวงตากว้างของเธอเริ่มพร่ามัว ภายใต้ความแข็งกร้าวของชิงเยียน จิตสำนึกที่ถูกพิษปกคลุมของเธอไม่สามารถคงอยู่ได้อีกต่อไป!

"อืม...อืม..."

ตู่กู่เสี่ยวซวนพยายามพูดบางอย่างในปาก แต่ดูเหมือนเธอเองก็ไม่แน่ใจว่าสิ่งที่พูดยังมีแรงใจเหลืออยู่อีกหรือไม่

แน่นอน จิตสำนึกของตู่กู่เสี่ยวซวนถูกพิษรุนแรงนี้ค่อยๆ กินหมด ในช่วงวินาทีสุดท้ายของจิตสำนึกที่เหลืออยู่ ตู่กู่เสี่ยวซวนกัดลิ้นของชิงเยียนอย่างแรง รสชาติอ่อนๆ ของเลือดในปาก จิตสำนึกที่ยังพอมีสติของเธอก็ถูกทำลายหมดสิ้น

...

ในเวลาเดียวกัน ที่ด้านล่างสุดของลาวาหลายร้อยเมตร ลึกที่สุดของภูเขาไฟพิศวง

น้ำแข็งแปลกสีฟ้าสด สวยงามเหลือเชื่อ เสมือนดอกบัวยักษ์น้ำแข็ง ทะเลสาบน้ำแข็งเหมือนกระจก แต่บนผิวน้ำ ไม่ปรากฏสัญญาณของการแข็งตัวเลยปลาสีฟ้าเล็ก ๆ ขนาดประมาณฝ่ามือสองตัวพุ่งขึ้นกลางอากาศจากน้ำ แล้วตกลงไปในน้ำอีกครั้ง ทำให้เกิดละอองน้ำเล็ก ๆ ส่องประกายแสงที่น่าหลงใหล\ ที่นี่เป็นถ้ำใต้ดินขนาดประมาณร้อยกว่าตารางเมตร อย่างไม่น่าเชื่อ ภายใต้ภูเขาไฟที่ลุกโชนด้วยไฟประหลาด กลับสร้างโลกสุดหนาวเย็นเหมือนน้ำแข็งและหิมะ ที่งดงามอย่างที่สุด!\ ขณะนั้น บนแท่นน้ำแข็งภายในถ้ำแห่งน้ำแข็ง ชายชราผมขาวคนหนึ่งค่อย ๆ ลืมตาออกมา ช่วงเวลาสั้น ๆ สายตาที่แหลมคมของเขาทำให้ดอกไม้แข็งน้ำแข็งใกล้ ๆ แตกสลายทันที\ ปรากฏอย่างชัดเจนว่า เขาคืออาจารย์ของชิงหยาน ชื่อ ฉือชวนเชิน!