นกนางแอ่นรีบบินจากไปแล้ว แต่ก็ยังมีโอกาสที่จะกลับมา; ต้นหลิวเหี่ยวแห้งไปแล้ว แต่ก็ยังมีโอกาสที่จะเขียวชอุ่ม; ดอกพีชร่วงโรยไปแล้ว ก็ยังมีโอกาสที่จะแตกหน่อใหม่ แต่เอาเถอะ คนฉลาด เธอบอกฉันหน่อยเถอะ วันเวลาของเราทำไมถึงผ่านไปแล้วไม่หวนกลับมาอีกล่ะ? — นั่นอาจมีคนขโมยมันไป: ใครกันล่ะ? แล้วซ่อนอยู่ที่ไหน? หรือว่าเองมันหนีไป: ตอนนี้ไปอยู่ที่ไหนกัน?
ฉันไม่ทราบว่าพวกมันให้วันเวลาแก่ฉันมากน้อยเท่าไร; แต่มือฉันก็เริ่มว่างเปล่าลงเรื่อย ๆ ในความเงียบฉันนับดู วันเวลากว่าหมื่นวันได้ไหลหลุดจากมือฉันไปหมดแล้ว; เหมือนหยดน้ำบนปลายเข็มที่หยดลงไปในมหาสมุทร วันเวลาของฉันไหลผ่านสายน้ำแห่งกาลเวลา ไม่มีเสียง ไม่มีเงา ฉันอดไม่ได้ที่จะให้หัวเย็นเย็นน้ำตาไหลพราก
ผ่านไปก็ผ่านไป แม้จะมา ก็ยังมาอยู่ดี; ในระหว่างไปมา มันรีบร้อนเพียงไรกันเชียว? ตอนเช้าที่ฉันตื่นขึ้น แสงแดดสองสามมุมส่องเข้ามาในห้องเล็ก ๆ ดวงอาทิตย์มันมีขาเหรอ แอบเคลื่อนอย่างเงียบ ๆ ฉันก็สับสนตามหมุนตามไปด้วย แล้วก็—ตอนล้างมือ วันเวลาก็ไหลผ่านอ่างน้ำ; ตอนกินข้าว วันเวลาก็ไหลผ่านชามข้าว; ตอนเงียบ ๆ วันเวลาก็ไหลผ่านหน้าต่อต่อตาฉัน ฉันรู้สึกว่ามันไปอย่างรีบร้อน ยื่นมือไปจะจับไว้ มันก็ลื่นหลุดไปจากมือที่พยายามจับ ตอนฟ้ามืด ฉันนอนบนเตียง มันก็วิ่งผ่านตัวฉัน ไปจากเท้าฉัน พอฉันลืมตาเจอแดดอีกวัน ก็เหมือนวันที่ผ่านไปแล้วอีกหนึ่งวัน ฉันปิดหน้าคร่ำครวญ แต่เงาของวันเวลาใหม่ก็เริ่มแวบผ่านมาในคร่ำครวญนั้น
ในวันเวลาที่วิ่งไปเหมือนลม เห็นโลกมีบ้านเมืองนับพัน ฉันทำอะไรได้บ้าง? ทำได้เพียงวนเวียน ทำได้เพียงรีบร้อน; ในความรีบร้อนของวันเวลากว่าหมื่นวัน นอกจากวนเวียนแล้ว ยังเหลืออะไรอีกไหม? วันเวลาที่ผ่านมาเหมือนควันบาง ถูกลมอ่อน ๆ พัดไป เหมือนหมอกบาง ถูกแดดอุ่นเช้าคลายไป ฉันทิ้งร่องรอยอะไรไว้บ้างไหม? เมื่อใดฉันเคยทิ้งร่องรอยบางเบาเหมือนเส้นใยลอยบ้าง? ฉันมาถึงโลกนี้อย่างเปลือยเปล่า และในพริบตาก็อาจกลับไปอย่างเปลือยเปล่าเช่นกัน แต่ไม่เป็นธรรมดา ทำไมต้องมาผ่านมันโดยเปล่าประโยชน์ด้วยละ
คนฉลาดเธอ บอกฉันหน่อยเถอะ วันเวลาของเราทำไมถึงผ่านไปแล้วไม่หวนกลับมาล่ะ?
ชูจื่อชิง เรื่อง «ฤดูใบไม้ผลิ»
ตอบกลับ (12)
— โหลดคำตอบทั้งหมดแล้ว —