บทกวี: 【กา】

กลางคืนเงียบ นกกาโผล่มา ตอนกลางคืนสงบ นกกานิ่ง \ ดาบเย็นสามพันเล่ม ฆ่านกกาให้สิ้นไป \ ตอนกลางคืนสงบ ตื่นขึ้นพร้อมท่าน และแต่งกายเบาๆ ให้ท่าน แล้วลาไป \ แค่เช้าค่ำ แต่เหมือนผ่านสามฤดู \ หิมะโปรยปรายที่ริมฝั่งหลิว \ ดูใครส่งว่าวกระดาษจากไกล \ ลมพัดพาไปถึงยอดเมฆสีคราม \ เมื่อไรท่านจะกลับมาอีก \ คอยจนแสงแดงของค่ำคล้อยจรดฟ้า \ จับเสื้อขนนกขึ้นอีกครั้ง ปัดคิ้วเบาๆ \ รำและร้องเพลงให้ท่าน เพลงสวรรค์สะพานนกกาเล็ก \ ร่วมดื่มกับท่านที่กองถ้วย \ วันนี้ฝนตกตลอดคืน หล่นลงบนภูเขาอูซาน \ ใครจะสนใจเส้นแดงที่ขาดแล้ว \ เพียงเกลียดเสียงนกคาคืนที่ฝังความรักไว้ \ ฝังชะตาครึ่งชีวิต \ ตอนกลางคืนสงบ เงาคนเดียวนิ่งยืนพิงราว รำพึงลมค่ำ \ การจากลาก็ผ่านไปสามฤดู แต่เหมือนเช้าค่ำ \ ฝนที่หน้าหอห่านดังพร่ำพราย \ ใต้ใบดอกไม้รักใคร่ ว่าวกระดาษ \ เส้นเหมือนขาดแต่ไม่ขาด \ ชีวิตนี้ท่านไม่เห็น \ เพียงถอนหายใจไกลว่า ฉันไม่ได้ไปอยู่ระหว่างการรำและร้องเพลง \ ท่านเคยแต้มสีหมึกร่วงรุ้งบนสายสายดนตรี \ ข่าวลือในโลก เรื่องยากจะสมบูรณ์ \ ทุกคืนร่วมกับจันทรา \ ทุกคืน นกกาเริ่มร่วงโรย \ ท่านเคยกล่าว ถือดาบยาว ฆ่านกกาสามพันตัว \ ดอกไม้ใบไม้ฤดูใบไม้ผลิพร้อมดวงจันทร์ฤดูใบไม้ร่วง เดินกับฉันทุกแห่ง \ เสียงฝนวุ่นวาย ขลุ่ยหยกหนาว \ จุดตะเกียงแล้วเปิดดูภาพวาดที่ท่านให้ฉัน \ เรือไปฝั่งโน้น พาชีวิตไหลไปช้าๆ \ ฉันเผาพิณขาดสาย เดินเที่ยวทั่วภูเขาและแม่น้ำพันๆ แห่ง \ หัวเราะไม่เหมือนตอนนั้นหนาวเดียวดาย คืนต่างถิ่นอุ่น \ อยู่ดีๆ ลมพัด เสียงนกคาเริ่มค่อยๆ หายไป ใครเสียตา \ กลางคืนเงียบ นกกาโผล่มา ตอนกลางคืนสงบ นกกานิ่ง \ ดาบเย็นสามพันเล่ม ฆ่านกกาให้สิ้นไป!