บทกวี: 【สงคราม】

ปลาย นิ้วพันสายแดงขาด \ เจ็บปวดพลัดพราก ครุ่นคิดพูดไม่ออก \ ยอดเขา ไฟสงครามเพลิงศึก \ เดินเตาะแตะ ไฟลุกเต็มฟ้า \ ความคิดถึง ผิดต่อปมใจ \ ดึงเส้นหนึ่ง ถักทอผ้าทอเก่าของวันวาน \ โคมตัด แสงเหลืองในฤดูกาล \ ความคิดถึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ ดอกไม้บานช้าไม่ได้ \ เป็นคืนฝน เศร้าโศกสุดซึ้ง \ ที่ศาลาริมชายแดนส่งอำลา \ ดีดพิณเจ็ดสาย ขับขานเพลงหนึ่ง \ เจียงหนาน ดอกพ杏ควัน \ เหลือบตามอง ตาลายเปียกหน้า \ เสียงพิณ เงียบสงัด \ ล่องเรือไปตามปีที่ผ่านมา \ ก่อนรบ เหล้ารสเผ็ด \ ทรายเย็นแสงจันทร์ เมาเหล้าครั้งสุดท้าย \ ดูใครยกมือ พลิก壺นี้ก่อน \ ดีดพิณและเด็กปี่ยาว \ นิ้วสะบัด เวลาผ่านพังทลาย \ ชี้ฟ้า ไกลสุด จะดึงคันธนูยิงสุนัขจิ้งจอก \ บูชา เกล็ดลายสัก \ เริ่มแยกทาง คิดถึงมองเดาะ \ โคมดับ เทพภูติถอยไป \ เขียนสุภาษิต พราหมณ์สวรรค์หายนะ \ ความวุ่นวายและความเจริญ เล็บกลองตอกฤดูร้อน \ เสียงขลุ่ย กล้าแข็ง \ ดาบผ่าฟ้าฟู่ ฟาดดื่มสามชาติอย่างอิสระ \ เลือดอุ่นเกราะทอง พลบค่ำมืดเงียบ \ เก็บรักษาพิณและต้นหม่อน ปกป้องสี่ทิศ \ เจ้าแห่งยุคสับสน ทุกสิ่งใต้ฟ้า