เอสเซ้นส์ [เรื่องราวอารมณ์] หมาป่าเดินเป็นคู่ (รีโพสต์)

พวกเขาค่อย ๆ เดินอยู่ในพายุหิมะ เขาและเธอ พวกเขาเป็นหมาป่าสองตัว ตัวเขามีร่างใหญ่ แข็งแรง สายตาคมจ้อง ฟันและกรงเล็บแข็งแรงและทรงพลัง ส่วนเธอต่างออกไปโดยสิ้นเชิง เธอมีรูปร่างเล็กจิ๋ว จมูกดำตลอดเวลา ดวงตาชุ่มชื้นอยู่เสมอ มีหมอกมัวคล้ายลมใต้เล็ก ๆ สไตล์ของเขาเหมือนภูเขา สไตล์ของเธอเหมือนน้ำ\ เมื่อกี้เพราะเธอตั้งใจก่อกวน กระต่ายตัวหนึ่งก็วิ่งหลบหนีไปตรงหน้าเขา\ เขาสามารถพิชิตเธอได้ตั้งแต่ตอนเขายังเป็นเด็กวัยรุ่น หลังจากนั้นพวกเขาอยู่ด้วยกันพึ่งพาอาศัยกัน มีชีวิตร่วมกันเต็ม 9 ปี\ เขามักมีบาดแผลมากมาย เหน็ดเหนื่อยจากการต่อสู้ แล้วเธอล่ะ กลับเหมือนคนก่อเรื่องไม่หยุดไม่หย่อน มักสร้างปัญหาให้เขาเพิ่มอยู่เสมอนอกเหนือจากศัตรูธรรมชาติ เขาโกรธจนสุดขีด หลายครั้งเข้าสู่ความลำบากสุดขีด คอยช่วยเธอพ้นจากวิบากกรรม เขาในตอนนั้นเหมือนเทพเจ้าแห่งการรบเยือกเย็น ไม่มีคู่ต่อสู้ใดสามารถหยุดเขาได้ ความสำเร็จและเกียรติยศของเขาเกือบทั้งหมดล้วนเกิดจากเธอ หากไม่มีความดื้อรั้นของเธอ เขาคงเป็นเพียงหมาป่าธรรมดาตัวหนึ่ง\ ฟ้าเริ่มมืดลง เขาตัดสินใจหาอาหารอิ่มท้องให้ทั้งเธอและตัวเขาโดยเร็ว\ ฟ้ามืดมาก พายุหิมะแรง พวกเขาเดินลงจากเขาไปสู่หมู่บ้านที่เห็นแสงไฟอยู่ไกล ๆ เป็นธรรมชาติที่พวกเขาจะไม่เห็นบ่อน้ำนั้นในระหว่างทาง\ ตอนนั้นเธอกำลังดูพายุหมุนบนหิมะ มีเสียงดังกึกจากใต้เท้าดังออกมา เธอสังเกตว่าเขาหายจากสายตาไป เธอตรงไปที่ขอบบ่อ เขาเคยหมดสติไปชั่วขณะ แต่เขาก็ฟื้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว และทำความเข้าใจกับสถานการณ์ของตนเอง เขาพบว่าเขาเพียงตกลงไปในบ่อน้ำแห้ง เขาคิดว่านี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่\ เขาขอให้เธอถอยออกไปบ้าง เพื่อป้องกันว่าตอนเขากระโดดออกจากปากบ่อจะไปชนเธอ เธอได้ยินเสียงหายใจลึกมั่นใจของเขาจากก้นบ่อ แล้วได้ยินเสียงขูดขีดแหลม ๆ สองครั้งจากใกล้ไปไกล ตามด้วยเสียงบางอย่างตกลงมาอย่างแรง\ การกระโดดของเขาเมื่อกี้สูงประมาณสองวา แต่ยังห่างจากปากบ่ออีกมาก เธอค่อย ๆเอาหน้าซบขอบบ่อ ร้องไห้พร่ำ ๆ จากนั้นไม่สามารถหยุดได้ ร้องอย่างเสียงดัง เธอพูดว่า อู้อู้อู ทั้งหมดเป็นความผิดของฉัน ฉันไม่ควรปล่อยกระต่ายตัวนั้นไป เขาอยู่ก้นบ่อ กลับหัวเราะ เขาโดนความน้ำตาของเธอทำให้หัวเราะ……\ บางครั้งเธอออกจากขอบบ่อ จากนั้นเธอก็กลับไปที่ขอบบ่ออีกครั้งเธอมักจะรู้สึกว่าช่วงเวลาที่เธอไม่อยู่ มักจะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นได้ง่ายกว่า เธอที่นั่นมองไปรอบ ๆ รอคอยให้เมื่อเธอกลับไปที่ขอบบ่อ เขาจะยืนอยู่ตรงนั้นเต็มไปด้วยเหงื่อ หอบหนักและยิ้มอย่างโง่เขลาให้กับเธอ แต่ก็ไม่มี ตอนที่รุ่งเช้า เธอก็จากบ่ออีกครั้ง หายไปในป่า\ พอตกเย็นเธอเหนื่อยล้ากลับมาที่ขอบบ่อ ทั้งวันนั้นเธอจับกระรอกได้เพียงตัวเดียวที่ยังไม่โตเต็มวัย เธอเห็นว่าเขายังยุ่งอยู่ตรงนั้น เหงื่อเต็มหลัง เขากำลังขูดดินแข็งบนผนังบ่อออกทีละกำมือเก็บไว้ รองไว้ที่เท้าแล้วกดให้แน่นแน่นอนว่าเขาคงทำมาตลอดเวลานาน มือทั้งสิบของเขาแยกออกจนเลือดไหลไม่หยุด\ เธอให้เขาพักก่อน แล้วเธอจะต่อที่ทำงานจนเสร็จ เมื่อรุ่งเช้า พวกเขาหยุด ตอนนั้นพวกเขาพอใจกับงาน แต่เด็กหนุ่มสองคนในหมู่บ้านสังเกตเห็นพวกเขา\ พวกเขาพบเขานอนอยู่ก้นบ่อ เต็มไปด้วยความคาดหวัง จากนั้นพวกเขาก็ยิงเขาในบ่อทันที เขาล้มลงทันทีและลุกไม่ขึ้นอีก\ เธอกลับมาที่นี่หลังจากพระอาทิตย์ตก แต่เธอไม่ได้เข้าใกล้ขอบบ่อ เธอได้ยินเสียงคำรามของเขาใต้ท้องฟ้าใสยามค่ำคืน เขากำลังเตือนให้เธอกลับไปยังป่า ให้ไกลจากเขา เพราะเขาเสียเลือดมากเกินไปแล้ว ไม่สามารถลุกขึ้นได้อีก เธอได้ยินเสียงคำรามของเขา เธอเงยหน้าและคำรามไปทางขอบบ่อ เธอถามว่าเกิดอะไรขึ้น เขาไม่ได้ตอบตรง ๆ เขาบอกให้เธอไม่ต้องสนใจ บอกให้เธอรีบออกไป ออกจากบ่อ ออกจากเขา ไปลึกเข้าไปในป่า\ เด็กหนุ่มสองคนไม่เข้าใจ สุนัขป่าสองตัวคำรามมีแต่เสียงแต่ไม่เห็นเงาทำไม ปริศนานั้นอยู่ได้ไม่นาน เธอก็ปรากฏตัว เด็กหนุ่มทั้งสองประหลาดใจกับความงามของเธอ พวกเขาต่อมาค้างคา แต่แล้วคนหนึ่งก็สำนึกได้ เสียงปืนเบาหวิว เหมือนลมเย็นสะอาด เธอหายตัวไปในป่า ตอนปืนดัง เขาได้ส่งเสียงคำรามยาวจากบ่อแห้ง นี่คือคำรามแห่งความโกรธ คำรามที่ฉีกหัวใจ\ เมื่อรุ่งเช้า เด็กหนุ่มสองคนทนไม่ไหวเผลอหลับไป ในเวลาเดียวกัน เธอเข้าใกล้ขอบบ่อ เขานอนอยู่ตรงนั้น ขยับไม่ได้ เธอคลานไปที่ขอบบ่อ ร้องไห้เสียงแหลม บอกให้เขาสู้ต่อ เพียงแค่เขายังมีลมหายใจ เธอจะช่วยเขาออกจากบ่อสาปแช่งนี้
เด็กชายสองคนตื่นขึ้นมาในภายหลังในสองวันถัดมา เธอยังคงต่อสู้กับพวกเขาเด็กชายสองคนยิงใส่เธอทั้งหมดเจ็ดครั้ง แต่ไม่มีครั้งไหนโดนโดนในสองวันนั้น เขายังคงหอนในบ่อน้ํา
แต่ในเช้าวันที่สาม เสียงหอนของพวกเขาหยุดลงอย่างกะทันหันเด็กชายสองคนโผล่หัวลงมามองลงหมาป่าตัวผู้ที่บาดเจ็บตายอยู่ที่นั่นแล้วเขาถูกแกะฆ่า หัวเอียงกับผนังบ่อน้ํา กะโหลกแตก สมองกระจายไปทั่วหมาป่าสองตัวพยายามกลับเข้าไปในป่าพวกเขาเกือบจะสําเร็จต่อมาพวกเขาก็ประสบภัยพิบัติคนแรกคือเขา แล้วก็เธอ;จริงๆ แล้ว พวกเขาอยู่ด้วยกันมาตลอดตอนนี้คนหนึ่งตายแล้ว ถ้าเขาตาย อีกคนจะไม่ปรากฏตัวอีกเลยไม่ใช่เพราะเหรอที่เขาตายเพราะเหตุผลนั้น?
เด็กชายสองคนกลับไปที่หมู่บ้านเพื่อเอาเชือกแต่พวกเขาหยุดก่อนจะเดินไปไกลเธอยืนอยู่ตรงนั้น ห่อหุ้มด้วยขนสีเงินเทา เต็มไปด้วยแผลเป็นและเลือดเธอดูเหนื่อยล้าอย่างสิ้นเชิง ทั้งร่างกายและจิตใจพังทลาย ขนของเธอปลิวไสวตามลม ให้ความรู้สึกเหมือนลอยตัว เหมือนผีคลาสสิกที่สุดในป่าเธอเงยคางขึ้นเล็กน้อยเหมือนถอนหายใจเบา ๆ แล้ววิ่งอย่างรวดเร็วไปยังแท่นบ่อน้ําเด็กชายทั้งสองแทบจะช็อก จนกระทั่งวินาทีสุดท้ายเมื่อหนึ่งในนั้นรีบยกปืนขึ้น
เมื่อเสียงปืนดังขึ้น หิมะที่หยุดชะงักไปสองวันสองคืนก็เริ่มตกลงมาอีกครั้ง